Που έθαψα το τσεκούρι ρε γαμώτο;

Αν ξαναπάω διακοπές και πληρώσω 600 ευρώ σε δωμάτια και ο καργιόλης με ρωτήσει αν θέλω απόδειξη, ορκίζομαι να τον βάλω να καταπιεί το στρώμα θαλάσσης (ξεφούσκωτο), να του χώσω την τρόμπα στο πάτο, να τρομπάρω μέχρι να γίνει αερόστατο ο πούστης και μετά να του βάλω από ένα φελλό στη μύτη, στα αυτιά, στο στόμα, στο κώλο και στην ουρήθρα, και να του ρίξω ένα βολέ να τον απογειώσω τον κερατά. Άι στα διάλα!

Άκου θράσος τα γαμιόλια. Πήγα σε γνωστό νησί φέτος του οποίο το όνομα δεν θα αναφέρω μη νομίζει κανείς ότι κάνω προπαγάνδα, το οποίο φημίζεται ως νησί για σκαφάτους που σκάνε με κότερα, και έτσι και όπως καταλαβαίνετε, οι Παξινοί (οουυυπςςςς) τα βγάζουν χοντρά. Παρόλα αυτά, οι εκ γενετής απατεώνες γαμώ το κωλόνησό τους μέσα, να ρωτάνε συνέχεια αν θέλω απόδειξη και αν θέλω απόδειξη. "ΝΑΙ ΜΩΡΗ ΧΑΜΟΥΡΑ ΘΕΛΩ ΑΠΟΔΕΙΞΗ!!!". Πόσο να αντέξεις πια με τους κωλόγυφτους; Έχω απογοητευτεί τελείως με τη πάρτη μας ρε πούστη μου. Πως σκατά θα ξελασπώσουμε, όταν το μυαλό μας είναι στην απατεωνιά; Και μετά δηλαδή αν γίνει κάνας σεισμός και σκάσει κάνα ηφαίστειο στο νησί και το κάψει το μπουρδέλο, μαζί όλα τα λαμόγια επάνω εγώ που θα γελάω θα είμαι κακός; Όχι, πείτε μου δηλαδή; Άι στα διάλα!

Τεσπά, η αλήθεια είναι ότι πέρασα καλά και χαλάρωσα αρκετά αν εξαιρέσεις το ταξίδι από Πατρα-Κόρινθο το οποίο είναι πλέον ανυπόφορο, καθώς το 70% του δρόμου είναι πλέον μια λωρίδα. Προφανώς η ιδιοφυΐα που ανέλαβε να φτιάξει το δρόμο σκέφτηκε πρωτοποριακά. Σου λέει γιατί να κλείνει το δρόμο κομμάτι-κομμάτι και αφού παραδίδει το ένα να πηγαίνει στο επόμενο; Όοοοχι, να γαμήσουμε όοοοοολο το δρόμο από Κόρινθο μέχρι Πάτρα, γιατί καθώς εδώ στην Ελλάδα φημιζόμαστε για τα ταχύτατα δημόσια έργα μας και την φοβερή οργάνωση και αξιοπιστία μας, ο δρόμος θα είναι έτοιμος σε dt. Αποτέλεσμα; Ο δρόμος είναι γεμάτος κώνους και η μιάμιση λωρίδα έχει γίνει μια, τα έργα έχουν σταματήσει λόγω κρίσης, και οι κώνοι και οι τσιμεντόλιθοι που έχουν βάλει εκεί, θα παραμείνουν να ενοχλούν μέχρι κάποια στιγμή να ξαναξεκινήσουν.... Εύγε ατσίδα πολιτικέ μηχανικέ που ανέλαβες το έργο. Είθε να σου πατήσει το πουλί σου οδοστρωτήρας και να σου γεμίσουν το κωλάντερο με καυτή άσφαλτο γαμωπυρότουβλο! Άι στα διάλα!

Πάντως το καλοκαιράκι ήταν όμορφο. Έκανε καλό καιρό και ωραίες θάλασσες και η αλήθεια είναι ότι καθώς ήμουν αραχτός σε μια ξαπλώστρα όλη την ώρα, είχα χρόνο να χαλαρώσω και να σκεφτώ, ότι ίσως τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο φαίνονται καμιά φορά. Ίσως οι άνθρωποι να αξίζουν περισσότερες ευκαιρίες από ότι τους έδινα. Ίσως θα έπρεπε και εγώ να ηρεμήσω, να σταματήσω να είμαι αυστηρός κριτής και στραβόξυλο και να προσπαθήσω να δω τον κόσμο με περισσότερη συμπάθεια και κατανόηση. Και η αλήθεια είναι ότι όντως άλλαξα. Όντως, είδα τον κόσμο μέσα από άλλο πρίσμα. Σκέφτηκα ότι όλα όσα πιστεύω, ακραία και μη, εξακολουθούν και είναι προσωπικές απόψεις και μπορεί να είναι και λάθος. Σκέφτηκα ότι έχω κάνει λάθη στη ζωή μου και μετάνιωσα για πολλά από αυτά. Σκέφτηκα ότι υπάρχουν άνθρωποι που καθημερινά πασχίζουν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο και θεώρησα ότι είναι υποχρέωσή μου να  βοηθήσω και εγώ, αλλιώς τι σκατά νόημα έχει η ζωή; Όλες αυτές οι σκέψεις κράτησαν περίπου τέσσερα δευτερόλεπτα. Μετά ήπια μια γουλιά από τη μπύρα μου και συνέχιζα να διαβάζω το Playboy. 

Η αλήθεια είναι ότι και να θες να ηρεμήσεις, η πραγματικότητα δεν σε αφήνει. Πάρτε για παράδειγμα το γυρισμό από τις διακοπές. Αν ζεις στην Αθήνα το χειμώνα, το πρώτο γαλλικό που ρίχνεις γυρνώντας από καλοκαιρινές διακοπές, είναι όταν το ρουθούνι σου αναγνωρίσει την -ξεχασμένη για λίγες μέρες- βρώμα και δυσωδία της γαμώπολης. Όταν πας να παρεις ανάσα και αντί για οξυγόνο ρουφήξεις καυσαέριο μαζί με πορδίλα, άπλυτα πόδια και σάπια κωλομέρια, τότε ξέρεις πραγματικά οτι η ζωή σου δεν έχει νόημα για τους επόμενους 11 μήνες. Η επιστροφή από τις διακοπές είναι πάντα δύσκολη. Μπορεί αρκετός κόσμος να λείπει και έτσι όλοι να είμαστε πιο χαλαροί και να λέμε τι ωραία που είναι η Αθήνα άδεια και άλλες τέτοιες παπαριές για να χαϊδέψουμε τη μιζέρια μας, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι ότι η Αθήνα, όταν είναι άδεια απλά παλεύεται, ωραία δεν είναι με τίποτα. Ούτε που συγκρίνεται η φάση να είσαι στην εξοχή, να χαζεύεις τα δεντράκια που σαλεύουν με το καλοκαιρινό αεράκι, να βλέπεις το κύμα να σκάει στη θάλασσα, ή να νιώθεις την εκκωφαντική ησυχία της εξοχής, χωρίς κανέναν βρωμόπουστα να σε ενοχλεί με το κλαξόν του. Όταν ακούω κάποιον να λέει "Α εγώ γουστάρω πολύ τον Αύγουστο να μένω στην Αθήνα", τότε ξέρω ότι ο κακομοίρης δεν έχει κάποιο εξοχικό ή χωριό να πάει, ή μάλλον είναι φτωχομπινές και δεν έχει λεφτά για εκδρομές.

Δεν θα ήταν όμως ιδανικό η πρωτεύουσα να είναι πάντα όπως είναι τον Αύγουστο; Δεν θα ήταν τέλεια αν μέναμε οι μισοί και λιγότεροι εδώ; Πόσο πιο ανθρώπινη πόλη θα ήταν άραγε; Και αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι τόσο δύσκολο να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο. Αρκεί οι άνθρωποι να συνειδητοποιούσαν ποια είναι η θέση τους στο κόσμο, και να κάναν τις απαραίτητες κινήσεις.

Για παράδειγμα οι γέροι. Τους γέρους ανθρώπους κανείς δεν τους συμπαθεί. Είναι άσχημοι, κακοί, έχουν μαλάκυνση και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Υπάρχουν μόνο για να καταναλώνουν αγαθά και να μας σπάνε τις μπάλες. Ειδικά στην Αθήνα όλοι τους μισούν και θέλουν να πεθάνουν. Υπάρχουν και κάτι τελειωμένες αδερφές και μερικές αγάμητες χίπισες που και καλά νοιάζονται για την τρίτη ηλικία, αλλά κανείς δεν τους παίρνει αυτούς στα σοβαρά. Οι μόνοι που χαίρονται πραγματικά για την ύπαρξη των γέρων είναι οι νεκροθάφτες, μια που εξαιτίας τους έχουν σταθερή πελατεία. Οι ηλικιωμένοι στις πόλεις αποτελούν μεγάλη πληγή για διάφορους λόγους. Αφενός γιατί δεν έχουν δουλειά και όλη μέρα κάθονται σπίτι βλέπουν τηλεόραση και καίνε πολύτιμο ρεύμα. Αν δεν κάνουν αυτό, τότε γυρνάνε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς καταλαμβάνοντας τις θέσεις που δικαιωματικά ανήκουν στα σκληρά εργαζόμενα νιάτα, ή οδηγούν τα προϊστορικά τετράτροχα τους με υπερβολικά ενοχλητικό τρόπο, στήνονται σε ουρές στις τράπεζες και σε δημόσιες υπηρεσίες γενικότερα καθυστερώντας τον υπόλοιπο κόσμο που έχει δουλειά και γενικά γκρινιάζουν για τα ΠΑΝΤΑ.

Η λύση εδώ είναι μια. Εφαρμόζουμε την επιχείριση "Σκούπα για Απολιθώματα": Μαζεύουμε όλους τους γέρους της πόλης (αυτοί της επαρχίας είναι cool και δεν ενοχλούν) πχ. άνω των 70, και τους φορτώνουμε σε τρένα που πάνε στη Σιβηρία. Εκεί τους αμολάμε ελεύθερους στα κωνοφόρα δάση, πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο 3 τρυγόνια!!!

1. Απαλλασσόμαστε απο το 25% του πληθυσμού της πόλης (ναι και όμως, 1 στους 4 είναι άνω τον 65)

2. Χαρίζουμε στην τρίτη ηλικία μια ευκαιρία να επανενταχθεί με τη φύση, να δει ξένα και μαγευτικά μέρη και να ζήσει σε αυτά, αποδεσμευμένη πλέον από το άγχος, το καυσαέριο και όλα τα κακά του αστικού τρόπου ζωής.

3. Βοηθάμε την σιβηρική πανίδα, καθώς λύκοι, αλεπούδες και αρκούδες δεν θα πεινάσουν ποτέ ξανά.

Κάποιοι θα πούνε "να δω αν θα τα λες αυτά όταν φτάσεις σε αυτή την ηλικία". Σας πρόλαβα κουφάλες. Θα τα λέω και θα τα παραλέω, γιατί θα είμαι από τους cool ηλικιωμένους που θα είμαι στην επαρχία και δεν θα ενοχλώ κανέναν. Οι πόλεις είναι για τους νέους, πάρτε το χαμπάρι. Πίσω στα χωριά σας γεροξεκούτηδες!

Έπειτα είναι οι αλλοδαποί. Παράνομοι μετανάστες από φτωχές χώρες, κατατρεγμένοι από τη ζωή, φτωχοί όσο δε πάει, στριμωγμένοι κατά δεκάδες σε υπόγεια μέσα στη βρώμα και την εξαθλίωση. Αναγκασμένοι να καθαρίζουν τζάμια αυτοκινήτων, να πουλάνε χαρτομάντιλα και να πηδάνε ο ένας τον άλλον μια που καμιά γκόμενα δεν τους κάθεται. Πολλές φορές δε, αναγκάζονται (λόγω της φτώχειας, όχι επειδή είναι ελεεινά και τρισάθλια καθίκια) να προβαίνουν  ακόμα και σε εγκληματικές πράξεις. Αναμφισβήτητα αποτελούν πρόβλημα, αλλά η λύση που χρειαζόμαστε πρέπει να είναι λεπτή. Δεκάδες χιλιάδων μετανάστες που ψάχνουν ένα καλύτερο αύριο και δεν το βρίσκουν.Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτούς; 

Νομίζω ο πιο διακριτικός τρόπος είναι ο εξής: Αρχικά, καθώς κάθε λαός είναι διαφορετικός, τους προσεγγίζεις με διαφορετικό τρόπο. Γεμίζεις την πόλη με αφίσες για κάποια πολιτιστική εκδήλωση που τους αφορά. Πχ. ανατολίτικοι χοροί και τραγούδια, μια ομιλία, έναν λιθοβολισμό, έναν απαγχονισμό. Κάτι που κάνουν και στη χώρα τους δηλαδή για να νιώσουν οικεία και να τους συγκεντρώσεις όλους μαζί. Η συγκέντρωση θα γίνεται στο λιμάνι. Μετά εφαρμόζεις το σχέδιο "Γεμίστε τα αμπάρια" και τους φορτώνεις σε πλοία και βάζεις πλώρη για τις ανατολικές ακτές. Λίγα χιλιόμετρα από την παραλία εφαρμόζεις το σχέδιο "Πάτα το καζανάκι" και αδειάζεις τα αμπάρια, ξεβράζοντας όλα τα σκατά στη θάλασσα στην οποία ανήκουν.Για άλλη μια φορά με το φανταστικό μου αυτό σχέδιο έχεις με ένα σμπάρο 3 τρυγόνια!!!

1. Βοηθάς τους ανθρώπους αυτούς να πλυθούν, και να γυρίσουν στο σπίτι τους καθαροί.

2. Επιτέλους θα μπορέσεις να απολαύσεις του υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου σου!

3. Δεν ανοίγει ούτε ρουθούνι.

Ακούω ήδη τον ρατσιστικό-φασιστικό συναγερμό ΙΟΥ ΙΟΥ ΙΟΥ. "Είσαι φασίστας, ρατσίστας, τεννίστας και fashionistas" θα πουν κάποιοι. Αυτοί που θα κατηγορήσουν να είναι έτοιμοι να αντιπροτείνουν λύσεις στο πρόβλημα όμως. Ρεαλιστικές βέβαια όπως οι δικές μου. Μη μου πείτε για ενέργειες που πρέπει να λάβει η κυβέρνηση, γιατί θα γελάσω φωναχτά και είμαι και στη δουλειά και δεν κάνει. Δεν είναι ούτε φασισμός ούτε ρατσισμός να μη θέλω τον κάθε λεχρίτη στη γειτονιά που μεγαλώνουν τα παιδιά μου. Ειδικά σε μια χώρα που δεν μπορεί να φροντίσει τους ίδιους τους πολίτες της, πως θα φροντίσεις ένα σωρό κόσμο από αλλού; Τι με νοιάζει τι τραβάνε στη χώρα τους και πόσο δύσκολο είναι, πρέπει να νιώθω υπεύθυνος για κάθε φτωχό, πρωτόγονο και μαλάκα πολιτισμό στο πλανήτη; Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς φίλε. Όπως κατηγορούμε τους εαυτούς μας για το χάλι της Ελλάδας, έτσι κατηγορώ και τους Πακιστανούς, Αφγανούς, Αφρικανούς ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, για τα χάλια στις χώρες τους. Και στη τελική αν ερχόντουσαν και δεν αποτελούσαν πρόβλημα οκ θα τους είχα γραμμένους εκεί που έχω γραμμένους και τους υπόλοιπους πολίτες αυτής της χώρας. Όταν όμως αποτελούν απειλή, τότε ανθρωπισμοί και τέτοια περιττεύουν. Το μπούλο και στα σπίτια σας, αλλιώς θάλασσα. Και όποιοι είναι ευαισθητούληδες υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τέτοια, να πάρουν σπίτι τους να φιλοξενούν κάνα πάκι για να νιώθουν και καλύτερα με τους εαυτούς τους και τότε θα τους παραδεχθώ. Αλλά που; Όλοι στη θεωρία είναι υπέρ της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ιερότητας της ζωής και άσπρα συννεφάκια να γαργαλάνε τα cojones μου. Στη πράξη όλοι είναι αδιάφοροι και πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Γενικά αν μπορούσα να μειώσω κι άλλο τον πληθυσμό της Αθήνας θα έδιωχνα και άλλες ομάδες, όχι ίσως τόσο πολυπληθείς όπως οι δυο παραπάνω, αλλά εξίσου άχρηστες και ενοχλητικές. Για παράδειγμα, όλη την ελληνική mainstream μουσική βιομηχανία και τους fan της. Φέτος το καλοκαίρι τους σιχάθηκα όλους. Πρέπει να βγει νέα λέξη για να περιγράψει την υπερβολικά τεράστια αταλαντοσύνη και έλλειψη έμπνευσής τους.  Όλους τους φανατικούς οπαδούς ομάδων μαζί με τις ομάδες τους. Τους παπάδες και άλλα τέτοια πολλά. Όπως και να έχει, δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω από το να δίνω ιδέες και να ελπίζω ότι κάποια στιγμή, ένας άνθρωπος με δύναμη και επιρροή θα εκτιμήσει την ιδιοφυΐα μου και τα αγνά μου κίνητρα και εφαρμόσει τις ιδέες μου. Μέχρι τότε μόνο να σιχτιρίζω μπορώ... Γαμημένη κωλόπολη... μας έχεις φάει τη ζωή....και θα μας την τρως μέχρι το επόμενο καλοκαίρι...Μέχρι τότε τα κεφάλια μέσα λαμόγια. Τα ψέματα τελείωσαν....

Άντε, καλό φθινώπορο....

Υ.Γ. Θέλω γνώμες για το αν το μέγεθος αυτό είναι καλύτερο απο το προηγούμενο ή όχι. See ya!

Ο καλός, ο κακός και η άσχημη

Η περασμένη εβδομάδα ήταν αρκετά επεισοδιακή και σε αυτό το post θα προσπαθήσω να περιγράψω τις περιπέτειες μου, με κάθε λεπτομέρεια και ακρίβεια που μπορώ να θυμηθώ. Κάποια από τα γεγονότα που θα παραθέσω, ίσως σοκάρουν ή προκαλέσουν κάποια δυσπιστία στον αναγνώστη, όμως σας διαβεβαιώνω ότι είναι πέρα για πέρα αληθινά.

Τη Δευτέρα το απόγευμα λοιπόν, χρειάστηκε να πάω στο super market να ψωνίσω. Με αφορμή τα ψώνια, αποφάσισα να πάω με την Ferrari 458 Italia που έχω, καθώς η Porsche Carrera μου, έχει μικρότερο πορτ-μπαγκαζ και δεν θα χώραγε τα ψώνια. Ήταν καλή ευκαιρία επίσης να βάλω και βενζίνη στη Ferrari, μια που είχα να την οδηγήσω καιρό και το ντεπόζιτο ήταν άδειο σχεδόν. Στο δρόμο, πολύς κόσμος με κοίταζε με θαυμασμό και 5-6 γκόμενες λιποθύμησαν όταν τους έριξα το πολλά υποσχόμενο και αετίσιο βλέμμα μου, ωστόσο δεν είχα καιρό να τις μαζέψω και να τις πάω σε κάποιο νοσοκομείο, άσε που αν σταμάταγα θα είχαμε μετά δράματα και οδυρμούς και δεν τα γουστάρω αυτά.

Με τα πολλά, στο πρώτο βενζινάδικο που συνάντησα, έπαθα σοκ αντικρίζοντας την τιμή της βενζίνης. 1,59 το λίτρο!!!!???? Η έκπληξή μου οφείλεται στο γεγονός ότι δεν βγαίνω συχνά για να βάλω βενζίνη και δεν ξέρω τις τιμές, καθώς τέτοιες δουλειές τις έχει αναλάβει ο μπάτλερ. Τσαντίστηκα άσχημα και σκέφτηκα ότι εγώ σε αυτόν τον πούστη δεν βάζω ούτε στάλα. Για να μη παρεξηγηθώ, τα λεφτά δεν τα έχω ανάγκη. Λεφτά έχω με τη σέσουλα. Πολλά λεφτά λέμε. Πονάει όμως η ψυχή μου με την ακρίβεια που υπάρχει, γιατί στεναχωριέμαι για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε εσείς οι φτωχοί. Κατανικώντας την τσαντίλα μου, πάτησα γρήγορα γκάζι, γιατί λίγο ακόμα και θα έμπαινα μέσα να τα ισοπεδώσω όλα. Σε λιγότερο από 2 δευτερόλεπτα πήγαινα με 280 χλμ/ώρα και τσέκαρα με την άκρη του ματιού τις τιμές στα βενζινάδικα που περνούσα. 1,61 εδώ, 1,63 παρακάτω, 1,61 ξανά, 1,69 στο επόμενο….1,69?????? Εκεί δεν άντεξα. Τα φρένα σφύριξαν και η άσφαλτος δίπλωσε κάτω από τις ρόδες μου, προσπαθώντας με δυσκολία να ικανοποιήσει ταυτόχρονα 2 από τους παγκόσμιους φυσικούς νόμους: την αρχή διατήρησης της ορμής και το θέλημά μου. Μπαίνοντας με τις πάντες στο βενζινάδικο, σταμάτησα μπροστά στο πρώτο μηχάνημα άντλησης. Βγαίνοντας από τη Ferrari αμίλητος, έριξα ένα δολοφονικό νεύμα στον πακιστανό υπάλληλο κάνοντας τον να καταλάβει ότι θέλω να γεμίσει το ντεπόζιτο στα γρήγορα, να καθαρίσει τα τζάμια, να τσεκάρει τα λάστιχα, να αλλάξει λάδια, να τσεκάρει τα μπουζί και να μου πει που είναι το αφεντικό του.

-Ο κυρ Γιούργους έκει πάει στο τουαλέτα, αλλά τα γκυρίσει σε λίγου. Απάντησε τρομοκρατημένος ο υπάλληλος.

Απέσυρα το βλέμμα για να μη κατουρηθεί πάνω του και βάδισα ατρόμητος προς το γραφείου του ληστή-βενζινά. Μπαίνοντας μέσα αντίκρισα έναν αρκετά ηλικιωμένο κύριο, αξύριστο, με το μισό πουκάμισο μέσα από το παντελόνι και το μισό έξω. Κάπνιζε τσιγάρο και μόλις μπήκα με κοίταξε με βαρεμάρα και έμοιαζε κάπως έτσι:

-Καλημέρα, ξέρετε που είναι ο Γιώργος που έχει το πρατήριο; ρώτησα ευγενικά.

-Εγώ είμαι. Τι θες; απάντησε με ύφος γεμάτο αγένεια και υπεροψία.

Φούντωσα. Ένα πράγμα που σιχαίνομαι στο κόσμο είναι η αγένεια. Από μικρός έμαθα ότι τον σεβασμό τον κερδίζει κανείς. Δεν χαρίζεται. Ίσα-ίσα χάνεται αμέσως, απέναντι σε ανθρώπους που δεν έχουν τρόπους. Ταυτόχρονα προβληματίστηκα. Ήξερα ότι το δολοφονικό μου βλέμμα δεν πιάνει σε γέρους. Οι ηλικιωμένοι, ειδικά οι αγενείς, δεν φοβούνται τίποτα και κανέναν. Έχουν την (λανθασμένη) άποψη, ότι όλοι πρέπει να τους σέβονται, επειδή είναι χούφταλα. Ταυτόχρονα, νομίζουν (επίσης λανθασμένα) ότι μπορούν να τη γλιτώσουν από σχεδόν οτιδήποτε κάνουν ή λένε και βασίζονται στο σεβασμό των άλλων για να το πετύχουν. Αυτό που δεν ξέρουν οι απόγονοι του Mumm-Ra, του παντοτινού, είναι ότι ο Alza δε μάσησε ποτέ από τέτοια.

-Θέλω να μου πεις, γιατί όταν οι άλλοι βενζινάδες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που προμηθεύουν την ίδια βενζίνη με σένα, έχουν τιμές απο 1,59 με 1,64, ενώ εσύ την έχεις 1,69. Απάντησα αυστηρά πλέον, ελπίζοντας ότι θα τρομάξει και θα απολογηθεί καθώς και ότι θα διορθώσει αυτή την αδικία.

-Έχω έξοδα. Άμα δε σ' αρέσει μη βάζεις. Μου απάντησε με το ίδιο αγενές ύφος και μου γύρισε τη πλάτη, μουρμουρίζοντας κάτι που ακούστηκε σαν να με βρίζει από μέσα του.

Σκέφτηκα να του σπάσω τα κόκκαλα επιτόπου, αλλά συγκρατήθηκα γιατί έχω έναν κανόνα. Πρώτα λογική και μετά ξύλο.

-Θα φύγω και θα έρθω αύριο πάλι. Αν μέχρι τότε η τιμή της βενζίνης δεν είναι στα φυσιολογικά πλαίσια, θα σε βάλω πίσω στο τάφο από όπου ξεφύτρωσες, ζοφερό μίασμα του κάτω κόσμου!

Έφυγα πριν προλάβει να αντιμιλήσει. Φτάνοντας στον πακιστανό έριξα άλλο ένα από τα όλο νόημα βλέμματά μου και αυτός έφυγε για να φέρει ρέστα από το 500ευρω που θα του έδινα. Μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο και περίμενα και μετά από 1 λεπτό είδα τον υπάλληλο, ακολουθούμενο από τον υπερήλικα, ο οποίος ερχόταν προς το μέρος μου.

-Άκουσε να δεις, είπε τελικά όταν έφτασε, εμένα μην με απειλείς. Στο δικό μου βενζινάδικο κάνω εγώ κουμάντο κατάλαβες; Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι κρατούσε ακόμα το τσιγάρο αναμμένο δίπλα στις αντλίες βενζίνης.

-Συνειδητοποιείς ότι είσαι με αναμμένο τσιγάρο δίπλα στη βενζίνη; Εσύ μπορεί να είσαι έτοιμος να κοιμηθείς τον αιώνιο ύπνο, αλλά υπάρχει κόσμος εδώ. Δεν σκέφτεσαι κανέναν; Δεν σέβεσαι τίποτα;

-Στο βενζινάδικό μου καπνίζω όπου, και όποτε γουστάρω. Δε θα μας πεις από εσύ. Άκου εκεί.

Και ρουφώντας την τελευταία τζούρα έριξε τριτσικόνι στο τσιγάρο στέλνοντας το να χτυπήσει στο καπό της Ferrari μου!!! Το τσιγάρο έκανε γκελ στο καπό και τινάχθηκε ψηλά πάλι, με τροχιά τέτοια, που θα έπεφτε σε ένα μικρό λάκκο με εύφλεκτο υλικό. Οι αισθήσεις βάρεσαν κόκκινο. Από τη μία έπρεπε να ξεπλύνω την προσβόλα που έγινε σε βάρος της αμαξάρας μου, από την άλλη, είχαν μαζευτεί και 3-4 αμάξια και 2 από αυτά είχαν παιδιά. Υπήρχε κίνδυνος και έπρεπε να αντιδράσω άμεσα. Με μια αέρινη κίνηση βγήκα από την ηλιοροφή της Ferrari –αφού δεν προλάβαινα να ανοίξω την πόρτα- και με μια επιδέξια, στριφογυριστή κωλοτούμπα, που έκανα με κίνδυνο της ζωής μου, βρέθηκα ακριβώς πίσω από το τσιγάρο τη στιγμή που η καύτρα ήταν 5 εκατοστά πάνω από τη χυμένη βενζίνη. Δεν το έφτανα όμως με τα χέρια και δεν προλάβαινα να κινηθώ παραπάνω. Στόχευσα προσεκτικά και έφτυσα μια χλέπα η οποία, αφενός πέτυχε και έσβησε την καύτρα του τσιγάρου, και αφετέρου εξοστράκισε το τσιγάρο μακριά. Η κρίση τελείωσε πριν καν αρχίσει. Ήρθε η σειρά της προσβόλας. Με συνοπτικές διαδικασίες και για να μη σας κουράσω με λεπτομέρειες, έκανα τον πακιστανό (Γιουσουρ τον λένε τελικά) ιδιοκτήτη του βενζινάδικου, και τον παππού υπάλληλο μέχρι νεοτέρας.

Μπήκα πάλι στην Ferrari και ξεκίνησα αργά-αργά προς το super. Κόσμος με κοίταζε με θαυμασμό καθώς πέρναγα και 6-7 γκόμενες λιποθύμησαν στο διάβα μου.

Μπαίνω super και παίρνω 1 γάλα, ένα καφέ, ένα αγγουράκι, ένα σαμπουάν, 70 κούτες προφυλακτικά και 20 κιλά κωλόχαρτο! Εννοείται ότι τα προφυλακτικά και το χαρτί υγείας κανόνισα να τα πάρουν υπάλληλοι του super και να τα πάνε σπίτι και να πληρωθούν εκεί. Κατέληξα λοιπόν στο καλάθι μου να έχω 4 πράγματα. Καφέ, γάλα, σαμπουάν και αγγουράκι. Τα ταμεία ήταν σχετικά άδεια και πήγα και στάθηκα πίσω από ένα τύπο που είχε ένα καλάθι με καμιά 15αριά προϊόντα. Από πίσω μου ήρθε άλλος ένας τύπος με ένα γεμάτο καλάθι. Περίμενα να τελειώσει ο μπροστινός και τότε χτύπησε η Αlzo-αίσθησή μου, που εντόπισε ύποπτη κίνηση στα δεξιά μου. Γύρισα και πάγωσα με το πλάσμα του σκότους που πήρε υλική μορφή μπροστά μου:

Ήξερα ότι η παρουσία τέτοιων μορφών, αρχαίων όσο η ακρόπολη, μόνο κακό μπορεί να προμηνύει.

-Συγνώμη παλληκάρι μου να περάσω μπροστά; έχω μόνο 1 πραγματάκι. Ρώτησε με ύποπτο γεμάτο πονηριά βλέμμα.

Κοίταξα την ουρά που είναι για πελάτες με 1-3 αντικείμενα και είχε 5 πελάτες και η παλιόγρια δεν μπορούσε να περιμένει 3 λεπτά. Είχε ήδη περάσει τον από πίσω μου και τώρα προσπαθούσε να πηδήξει και εμένα. Με παγαποντιά και με τα ξόρκια που διαθέτουν οι μάγισσες αυτές, προσπαθούν πάντα να ξεγελάσουν τον κόσμο και να μπουν μπροστά στις ουρές, αδιαφορώντας τη σειρά και για το αν κάποιος έχει δουλειά και βιάζεται ή όχι. Και είναι ειρωνεία, γιατί το μόνο που έχει αυτή να κάνει στη ζωή της, είναι να γυρίσει σπίτι, και να ψάξει για τα υπόλοιπα χαμένα δόντια της.

-Καλά και εγώ έχω 4 πραματάκια δεν θα κάνω πολύ. Απάντησα με συγκρατημένη κατανόηση.

Το βλέμμα της πρόδωσε την κακία που φούντωνε μέσα της.

-Δεν θα αφήσεις μια ανάπηρη γριούλα να περάσει; Δεν μπορώ να στέκομαι άλλο όρθια. Είπε σε υψηλότερη ένταση με σκοπό να ακουστεί και το γητευτικό ξόρκι της να μαγέψει το πλήθος γύρω μας.

-Ναι πετάχτηκε ένας κοστουμάτος δήθεν ευγενικός τύπος, Άφησε την κυριούλα να περάσει.

-Είσαι μαλάκας; άσε τη γιαγιά να περάσει, πετάχτηκε ένας γύφτος πίσω από ένα ράφι. Σεβασμός πουθενά!

-Καλά δεν ντρέπεσαι να αρνείσαι τη σειρά σου σε μια ηλικιωμένη; Τι θα πάθεις; Είπε μια καργιόλα από το διπλανό ταμείο.

-Κανένας δεν μας υπολογίζει πια ακούστηκε μια φωνή πίσω μου και γυρνώντας τρόμος με κυρίευσε, όταν είδα 3 μαυροντυμένες γιαγιάδες-νίντζα που προφανώς είχε επικαλεστεί η πρώτη και τώρα με περικύκλωναν. Η θέση μου ήταν δύσκολη. Να τα βάλεις με μια γιαγιά –νίντζα είναι δύσκολο από μόνο του, αλλά 4; Σχεδόν αδύνατο. Θα μάγευαν τον κόσμο γύρω μου και τότε θα αναγκαζόμουνα να τους καταστρέψω όλους. Μελέτησα στρατηγικά το χώρο καθώς επεξεργαζόμουνα 8 εκατομμύρια σχέδια το millisecond. Έπρεπε να δράσω αστραπιαία για να γλιτώσω. Ένα σχέδιο υλοποιήθηκε στο μυαλό μου. Άρχισα να στρέφω έτσι το σώμα μου, ώστε να έχω και τις 4 μούμιες μπροστά μου. Τότε ξαφνικά πιάνω το πουκάμισο μου και με μια αστραπιαία κίνηση το ανοίγω παρουσιάζοντας το γυμνό αντρίκιο, γεμάτο μούσκουλα στέρνο μου, στις αντιπάλους μου. Ακαριαία, διαδοχικά εγκεφαλικά επεισόδια τις ακινητοποίησαν αρχικά και κατόπιν τις έριξαν στο έδαφος. Ήταν απλό. Αυτές είχαν να δουν γυμνό άντρα από τον διαχωρισμό της πανγαίας και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι με τη κορμοστασιά μου θα τις αφόπλιζα ακαριαία.

Ευτυχώς με το που εξουδετερώθηκαν έσπασαν τα μάγια και ο κόσμος επέστρεψε σε αυτό που έκανε. Έφτασα στο ταμείο και έδωσα τα πράγματα. Στην υπάλληλο.

-20 Ευρώ μου είπε. Χτυπώντας το αγγουράκι τελευταίο στη μηχανή. Σαν να ήθελε να υπονοήσει κάτι.

Ξαφνιάστηκα για άλλη μια φορά καθώς συνειδητοποίησα ότι η ακρίβεια έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

-Καλά τι ακρίβεια είναι αυτή; 20 ευρώ για 4 πράγματα; Αν ήθελα το αγγουράκι στον κώλο μου, ήξερα να το βάλω και μόνος μου, ευχαριστώ, δεν χρειάζεται να μας γαμήσετε εσείς.

Αποφάσισα να μη δώσω συνέχεια όμως και έριξα ένα από τα δολοφονικά βλέμματά μου στην ταμία εξηγώντας της ότι θέλω τα ρέστα μου όμως για να φύγω. Και έτσι έγινε.

Έφυγα προβληματισμένος. Τα γεγονότα της ημέρας με είχαν βάλει σε σκέψεις. Στο δρόμο προς την βίλλα μου λιποθύμησαν 9-10 γκόμενες, αλλά δεν έδινα σημασία. Είχαν αρχίσει οι υπερήλικες να αποτελούν απειλή για τον κόσμο; Και η ακρίβεια; Να μοιράσω τα άπειρα λεφτά μου στο κόσμο; Φοβάμαι ότι χωρίς την δική μου τεράστια σοφία, είναι ανίκανος να τα διαχειριστεί. Είμαι όμως κουρασμένος από τους προβληματισμούς. Προς το παρόν πάω να ανοίξω τις κούτες που θα έχουν φτάσει σπίτι και να βοηθήσω καμιά λιπόθυμη κορασίδα…Θα το σκεφτώ όμως και θα επανέλθω…