Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ALZA WARS - Alza Χέϊγουορθ, η τελευταία έξοδος...

Διάβασε πως ξεκίνησαν όλα, στο πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ ...


Σιωπή...σιωπή επικρατούσε παντού στον γεμάτο σκόνη και υγρασία υπόγειο χώρο που καταλάμβανε ο πανάρχαιος ναός-φυλακή, στον οποίο με είχαν κλεισμένο εδώ και τρεις εβδομάδες... Η σιωπή ήταν σιωπή νεκροταφείου, η σιωπή που πηγάζει όταν νεκροί κατοικούν σε αυτό το μέρος...


Τις πρώτες δυο εβδομάδες η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική βέβαια. Ουρλιαχτά πόνου και απαράμιλλης αγωνίας έσκιζαν τη νύχτα και το σκοτάδι, προκαλώντας ρίγη τρόμου στους υπόλοιπους κρατούμενους που περίμεναν φοβισμένοι την σειρά τους. Τα ουρλιαχτά είχαν σταματήσει την τελευταία εβδομάδα, όταν και ο τελευταίος φυλακισμένος κατέρρευσε από την ανελέητα σκληρή μεταχείριση των σαυρανθρώπων.


Τα ερπετά δεν ήταν πολύ φιλόξενα και διόλου ευσυγκίνητα με τους κρατούμενούς τους. Η σωματική και ψυχική βία στην οποία υποβλήθηκα κατά την παραμονή μου εκεί δεν είχε προηγούμενο και σίγουρα θα μπορούσε να λυγίσει και τον πιο αρχιδάτο από τους x-men! αλλά όχι εμένα... Τα βασανιστήρια δεν γινόντουσαν απαραίτητα για κάποιο σκοπό. Εγώ δεν είχα κάτι που ζητούσαν, απλά ήθελαν να καταφέρουν να διαρρήξουν κάθε άμυνα μου και να με ξευτελίσουν πριν με σκοτώσουν. Ήταν καθαρή σαδιστική ευχαρίστηση που πήγαζε από την εγγενή κακία και μισανθρωπιά που έτρεφαν τα σιχαμερά αυτά πλάσματα. Προσπάθησαν πολύ να με σπάσουν, αλλά τα βασανιστήρια τους αποδείχθηκαν ανεπαρκή, αν και μπορώ να πω ότι σε κάποια φάση ήμουν πολύ κοντά στο να τα παρατήσω.


Οι σωματικές δοκιμασίες ξεκίνησαν με το κλασσικό μαστίγιο που όμως δεν πήρα μυρωδιά. Αν θυμάμαι καλά μου ρίξαν πεντακόσια ογδόντα επτά (587) χτυπήματα, πριν το μαστίγιο αρχίσει να ζητά έλεος. Μετά με ρίξανε μέσα σε μια σιδηρά παρθένα την οποία και ξεκώλιασα και δεν είναι παρθένα πια. Έπειτα δοκίμασαν να με σταυρώσουν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να αυξήσουν το πόσα γαμωσταυρίδια τους έριχνα την ημέρα. Ύστερα ήρθε το μαρτύριο της σταγόνας. Δοκίμασαν όλες τις σταγόνες πάνω μου. Σταγόνα νερού, αλατόνερου, σταγόνα γάλατος, σταγόνα χυμού πορτοκάλι και άλλα. Και όταν είδαν ότι δεν χαμπαριάζω ξεκίνησαν τα βαριά με σταγόνες από ουίσκι, χλωρίνη, υδροκυάνιο, μέχρι και σταγόνα λάβας βάλανε. Και πάλι, i took no χαμπάρι.


Γενικά τα σωματικά μαρτύρια δεν ήταν κάτι που η φιλντισένια κορμάρα μου δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Τα ψυχολογικά ήταν άλλο θέμα... Με ακινητοποιήσαν μπροστά σε μια τηλεόραση και κρατώντας ανοιχτά τα μάτια μου με ατσάλινα μανταλάκια, μου έβαλαν να βλέπω τα πρωινάδικα όλων των καναλιών από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι και τα παλιά horror επεισόδια πρωινού καφέ με την Κορομηλά με έβαλαν να παρακολουθήσω. Τι τρίμπαζο θεέ μου... Η ψυχική πίεση αυξανόταν διαρκώς. Μετά τα πρωινά με πηγαίναν σε μια ηχομονωμένη αίθουσα, σαν στούντιο, και στην οποία αναγκαζόμουν να ακούω συνεχώς έναν απαίσιο θόρυβο και αλαλαγμούς βγαλμένους από την κόλαση, όπως Ρουβά, Βίσση, Βανδή, Χατζηγιάννη και ένα σωρό άλλους σιχαμένους ατάλαντους, στα τραγούδια των οποίων το αγνό πνεύμα μου ήταν αμάθητο και εκτεθειμένο, με αποτέλεσμα να υποστεί πολλαπλά πολιτισμικά σοκ. Το σώμα μου το ίδιο δεν το άντεχε και το στομάχι μου πολλάκις απέβαλε κάθε περιεχόμενο του από τις απίστευτες παπαριές που βασάνιζαν τα αυτιά μου. Η ψυχή μου κραύγαζε για έλεος και βοήθεια, αλλά η θέλησή μου ήταν δυνατή και κατάφερα να το ξεπεράσω, έστω και οριακά.


Η αντοχή μου τους είχε ξαφνιάσει. Θα έλεγε κανείς ότι είχαν φτάσει σχεδόν σε απόγνωση, καθώς διαπίστωναν ότι οι μέθοδοι τους δεν ήταν αρκετές για να με λυγίσουν. Είχαν απορήσει με το ποσό αμάσητος είμαι και αυτό τους έκανε να τρελαίνονται και να σκυλιάζουν ακόμα περισσότερο. Και τότε κάναν το λάθος...


Με οδήγησαν σε ένα δωμάτιο σε σχήμα ιγκλού (σαν βυζί χωρίς ρώγα, για να σας δώσω να καταλάβετε)  και με ανάγκασαν να καθίσω σε μια μεταλλική καρέκλα, όπου μου έδεσαν χέρια-πόδια με τις ειδικές χειροπέδες που ήταν ενσωματωμένες σε αυτή. Ταυτόχρονα, μεταλλικά ελάσματα σαν ζώνες περικύκλωσαν το στιβαρό στέρνο μου και έσφιξαν, ώστε να με κολλήσουν πίσω στη πλάτη του καθίσματος. Μόλις ακινητοποιήθηκα παντελώς, ένα κλουβί με χοντρά κάγκελα έπεσε απο το ταβάνι για να με περιβάλλει. Άρχισα να ανησυχώ (αν και χρησιμοποιώ τη λέξη με υπερβολή βέβαια) γιατί δεν είχα συνηθίσει σε τέτοια μέτρα ασφαλείας. Μπροστά μου υπήρχε μόνο ένας τρίποδας στον οποίο έκαιγε μια δυνατή φλόγα που με τα παιχνιδίσματα της φώτιζε το κυκλικό αυτό δωμάτιο. Οι φρουροί μου φύγανε και έμεινα να κοιτάζω την φλόγα και να αναρωτιέμαι τι μου είχαν επιφυλλάξει αυτή τη φορά. Δεν πέρασαν πάνω απο δέκα λεπτά όταν η πόρτα άνοιξε πίσω μου και έτριξε με το χαρακτηριστικό θόρυβο που τρίζουν οι πόρτες στα θρίλερ και οι πρωταγωνιστές την κοιτούν με γουρλωμένα μάτια περιμένοντας οτι κάποιος πολύ κακός και άσχημος θα μπεί, αλλά τελικά αυτός πετάγεται απο μια μάυρη γωνία πίσω τους που κανένας μαλάκας δεν είχε προλάβει να ελέγξει όταν μπήκαν στο δωμάτιο και σφάζει δυο τρεις. Εγώ φυσικά δεν ασχολήθηκα και χασμουριόμουνα απο τη βαρεμάρα μου. Το ερπετό πέρασε απο δίπλα μου κρατώντας ενα σάκο στο χέρι και έβγαλε ένα τσιρηχτό ήχο κοιτώντας με στα μάτια.

-ΧΧΣΣΣΣΣ. ΕΣΣΣΣΣΥ ΕΙΣΣΣΣΑΙ ΣΣΣΚΛΗΡΡΟ ΚΑΡΥΔΙ ΧΣΣΣΣΣ ΦΧΣΣΣ. ΕΓΩ ΟΜΩΣΣΣ ΘΑΑ ΣΣΣΕ ΣΤΡΩΣΣΣΩΩΩ ΧΧΣΣΣ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΒΥΣΣΣΣΑΛΕΟΣΣΣ....


-Ρε φίλε, σείρε γαμήσου να δεις άσπρη μέρα, του απάντησα πολύ εύστοχα.



-ΧΣΣΣ ΤΟΛΜΗΡΑ ΛΟΓΙΑ ΧΣΦΦΧΣΣΣ. ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ!


Και με αυτά τα λόγια έβαλε το χέρι μέσα στη τζάντα και τράβηξε δυο απο τα CD μου που κρατούσαν ομήρους...Κοκκάλωσα. Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και κρύος ιδρώτας έτρεξε σε διάφορα μέρη του κορμιού μου, κάποια απο αυτά απόκρυφα. 


-ΞΞΣΣΣΑΦΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΌΣΣΣΟ ΜΑΓΚΕΣΣΣ ΕΕ;


Έφερε τα δυο CD δίπλα στη φλόγα και κατάφερα να δω ποια ήταν. Helloween, Keeper of the seven keys II και Iron Maiden Seventh son of a Seventh Son. Και τα δυο συλλεκτικές εκδόσεις δυο δίσκων, που είχαν αφήσει ιστορία. Δυο διαμάντια της τέχνης και του ανθρώπινου πνεύματος γενικότερα. Ζωντανές αποδείξεις οτι, η μουσική είναι η κορωνίδα των τεχνών και οτι η ανθρώπινη έμπνευση αγγίζει τις ψυχές σε τέτοιο βάθος, που τις χαράζει ανεξίτηλα. Πράγματα για τα οποία θα έδινα και τη ζωή μου... Πριν προλάβω να αρθρώσω κουβέντα, το σιχαμερό αυτό διαβολόσπερμα, με μια απότομη κίνηση πέταξε και τα δυο CD στον τρίποδα με τη φωτιά και με ένα σαρδόνιο χαμόγελο γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα του πάνω μου.


Ένιωσα μια τελευταία ανάσα να φεύγει απο το στόμα μου και η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπά. Τα πάντα έγιναν θολά απο τα δάκρυα που πλυμμήρισαν τα μάτια μου. Ο χρόνος σαν να σταμάτησε και το μόνο που άκουγα ήταν ο παραπονεμένος ήχος που έβγαζε το πλαστικό καθώς παραδινόταν και έλιωνε στις φλόγες. Προς στιγμή νόμιζα πως άκουσα τον Kiske να τραγουδάει το Save Us, απο τον δίσκο που εκείνη τη στιγμή τσουρουφλιζόταν για να ικανοποιήσει την σαδιστική ανάγκη του ανίερου μιάσματος που στεκόταν μπροστά μου. Η στιγμή κράτησε αιώνες. Τότε, μόλις τα πάντα ησύχασαν και οι φλόγες καταβρόχθισαν τα πάντα, άκουσα το πρώτο ΜΠΟΥΜ... και μετά δεύτερο...ΜΠΟΥΜ...και τρίτο και τέταρτο...ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ. Η καρδιά μου είχε αρχίσει να ξαναχτυπά, αλλά αυτή τη φορά λυσαλλέα. Αίμα κύλισε πάλι στις φλέβες. Αίμα αποφασισμένο για εκδίκηση και τιμωρία. Αίμαι διψασμένο για αίμα... Είχα ανεχτεί αρκετά!


Τα κόκκινα πλέον μάτια μου γούρλωσαν και γεμάτα οργή κοίταξαν τον εχθρό.Το βλέμμα μου ήταν τόσο ποτισμένο με μίσος, που η σαρωτική δυναμή του έκανε το ερπετό να ουρλιάξει απο πόνο και να πέσει μετά νεκρός, με τον τρίποδα χωμένο στο κώλο του (αυτό, ούτε εγώ κατάλαβα πως έγινε). Σηκώθηκα με μια κίνηση όρθιος, σπάζοντας σε τρισεκατομμύρια θρύψαλα τα μεταλλικά δεσμά μου και  έριξα ένα κουτουλίδι στα κάγκελα του κλουβιού και τα εξαύλωσα απο τη μανία μου. Έτρεξα και σήκωσα το σάκο με τα CD και πέρασα τη ζώνη που είχε στον ώμο. Δεν θα τα άφηνα ποτέ ξανά. Άνοιξα την πόρτα και κοίταξα τον ελαφρά φωτισμένο διάδρομο που απλωνόταν μπροστά μου. Τέσσερις φρουροί στεκόντουσαν λίγο πιο πέρα και συζητούσαν κάτι ψιθυριστά σχηματίζοντας ένα μικρό πηγαδάκι.  Πήδηξα με δύναμη στον αέρα έκανα το σώμα μου σβούρα και καθώς περιστρεφόμουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η τριβή με τον αέρα προκάλεσε ανάφλεξη στα ρούχα μου. Κατευθύνθηκα προς το κέντρο του μικρού κύκλου που είχαν σχηματίσει και όταν βρέθηκα ακριβώς ανάμεσά τους, πριν όμως προσγειωθώ, τεντώθηκα με δύναμη, σχηματίζοντας ένα πύρινο Χ που κατακεραύνωσε τους άμοιρους φιδανθρώπους, καθώς δυο πύρινα μπουκετίδια και δυο πύρινες πατούσες βρήκαν το δρόμο τους προς τις απερίγραπτα κακάσχημες σκατόφατσες τους. Τα κεφάλια αποκολλήθηκαν από τα σώματα και τέσσερις πίδακες αίματος ξεπήδησαν από τους λαιμούς τους, σβήνοντας ευτυχώς τις φλόγες από τα ρούχα μου. Δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά είχαν καταστραφεί και τώρα ήμουν μόνο με ένα μισοξεσκισμένο παντελόνι. Το μεταξωτό πουκάμισο που είχα φορέσει είχε καεί ολοσχερώς, αφήνοντας το ονειρεμένα σμιλεμένο σώμα μου εκτεθειμένο στο συντριβάνι αίματος που πλημμύριζε το γύρω χώρο. Έγινα κατακόκκινος, όμως δεν με πείραξε.


Συνέχισα τον διάδρομο μέχρι που βρήκα ένα δωμάτιο το οποίο ήταν προφανώς η κουζίνα και βρώμαγε κουνουπίδι. Ήταν άδειο και δεν είχε να πάρω κάτι σαν όπλο και έτσι πήρα μόνο κάτι ξύλινες οδοντογλυφίδες. Βγαίνοντας από την κουζίνα βρέθηκα σε ένα από τα μεγάλα πλατώματα που είχα συναντήσει κατά την πρώτη μου επίσκεψη στο τρισάθλιο αυτό μέρος. Οι γέφυρες που ένωναν τα υπόλοιπα πλατώματα ήταν γεμάτες με εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ερπετά, που παρακολουθούσαν με προσήλωση μια γιγαντοοθόνη κρεμασμένη από τον ένα τοίχο, που έλεγε τα νέα των 8.30 και εκείνη την στιγμή παρουσίαζε τα σοβαρά προβλήατα της ευρωζώνης και της οικονομικής κατάστασης γενικότερα. Οι σαύρες φαινόντουσαν ευχαριστημένες και συζητούσαν αναμετάξυτων σε πολύ ευχάριστο κλίμα. Ήμουν από πίσω τους και δεν με πήραν χαμπάρι. Από τις λίγες φράσεις που έφτασαν στα αυτιά μου, αποκαλύφθηκε το μεγάλο μυστικό των φιδιών. Ήθελαν να γονατίσουν τις οικονομίες του κόσμου για να αναδείξουν εκείνοι μετά δικές τους, βασισμένες σε δικά τους πρότυπα και ελέγχους. Ήθελαν να κάνουν κουμάντο, να κυριαρχήσουν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Και το κατάφερναν...


Τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή, γιατί τώρα τους είχα ανακαλύψει...  Δεν ξέρω αν υπήρχαν και άλλοι πυρήνες και κρησφύγετα τους ανά τον κόσμο, αλλά το ελληνικό ήταν πλέον στο έλεος μου... Κάναν το λάθος να ανοίξουν τα χαρτιά τους μπροστά μου, υπολογίζοντας στην δύναμή τους, αλλά δεν σκέφτηκαν την δικιά μου. Με υποτίμησαν και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους. Και το πιο σημαντικό από όλα.....έκαψαν δυο CD μου... Δεν θα υπήρχε έλεος και σωτηρία. Πριν το συμβάν με τα CD, σκεφτόμουνα να τους συγχωρήσω και να σεβαστώ για άλλη μια φορά την έννοια της δικαιοσύνης και της αξίας της ζωής. Κάποια πράγματα όμως δεν αξίζουν σε όλους...και τα φίδια χάσανε το δικαίωμά τους να ζουν, τη στιγμή που η φλόγα άγγιξε το Keeper και το Seventh Son....


Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου καθώς η αβάσταχτη αυτή εικόνα πέρασε πάλι από το μυαλό μου. Όχι πια δάκρυα. Όχι για μένα τουλάχιστον. Ήρθε η ώρα να κλάψουν οι μανούλες τους. Ένιωσα την καρδιά μου να επιταχύνει, καθώς η αδρεναλίνη ξεχυνόταν στο αίμα μου σαν χείμαρρος, γεμίζοντας ενέργεια και ένταση τα πάντα μέσα μου. Πήρα μια βαθειά ανάσα και φώναξα με όλη μου τη δύναμη για να τραβήξω την προσοχή τους:


"Πουυυύτσαααααα!!!!"


Όταν όλα τα κεφάλια στράφηκαν προς το μέρος μου, έσκασα σατανικό χαμόγελο και βγάζοντας την πρώτη οδοντογλυφίδα από το κουτάκι, όρμηξα μπροστά! Πριν ακόμα φτάσω το πρώτο κύμα εχθρών, η οδοντογλυφίδα είχε εκτοξευθεί με υπεράνθρωπη δύναμη και είχε διαπεράσει δέκα σώματα, πριν καρφωθεί και σπάσει στον γρανιτένιο τοίχο της σπηλιάς (κάποιοι θα σκεφτούν "καλά και πόσο θανατηφόρα μπορεί να είναι μια οδοντογλυφίδα;" Καθόλου είναι η αλήθεια, αν δεν ξέρεις να την χειριστείς. Αν όμως η οδοντογλυφίδα εκτός από την μεγάλη της ταχύτητα, περιστρέφεται κιόλας -όπως οι σφαίρες-, κάνει απίστευτη ζημιά. Για παράδειγμα οι τρύπες που άφησε η δικιά μου διαπερνώντας τα φίδια, είχαν διάμετρο μεγαλύτερη από κουβά σφουγγαρίσματος!). Ταυτόχρονα, δυο άλλες οδοντογλυφίδες είχαν εμφανιστεί ακαριαία στα χέρια μου και άνοιγαν τρύπες αριστερά και δεξιά σε καίρια σημεία, αφήνοντας τους σαυρανθρώπους, τραυματίες, παράλυτους, ή και νεκρούς στο πέρασμά μου. Κατά δεκάδες πέφταν τα κουφάρια των ερπετών, παρόλη την σαρωτική πλειοψηφία τους. Μπουκέτα, κλοτσίδια, οδοντογλυφιές και θανατηφόρα βλέμματα τα όπλα μου, που έσπερναν θάνατο και πανικό στα βρωμερά αυτά πλάσματα. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας έρεαν άφθονα από τα σώματα των εχθρών στην προσπάθειά τους να με σταματήσουν, αλλά ήταν μάταιο. Φιδίσια χέρια, δάχτυλα, πόδια, ουρές και κεφάλια εκσφενδονίζονταν προς κάθε κατεύθυνση, καθώς πλέον είχα μετατραπεί σε μια μηχανή αλέσματος και τα ερπετά ήταν ο κιμάς μου. Το αίμα κόχλαζε καθώς έπεφτε απο τα πλατώματα στην καυτή λάβα από κάτω, όμως ο αριθμός των ερπετών δεν έμοιαζε να μειώνεται. Έσφαζα επί 10 λεπτά συνεχόμενα, αφού σε κάποια φάση έσκασε και achievement "The Butcher with the Toothpick - 100.000 kills". Παρόλα αυτά Οι ορδές συνέχιζαν να έρχονται ακάθεχτες για να μην πω ενισχυμένες αριθμητικά. Από κάθε βρωμερή τρύπα της απέραντης σπηλιάς, δυο ερπετά ερχόντουσαν στη μάχη για κάθε έναν σκατομούρη που έστελνα στην κόλαση!


Μετά από είκοσι λεπτά ασταμάτητης μάχης, είχα φτάσει στο κεντρικό πλάτωμα και ήμουν ακόμα περικυκλωμένος από χιλιάδες αντιπάλους, όταν ξαφνικά ακούστηκε ένα μεγάλο GONG! και τα φίδια ξαφνικά άρχισαν να απομακρύνονται από μένα αφήνοντας με μόνο μου στο κέντρο του πλατώματος. Λουσμένος στο αίμα απόρησα, αλλά καλωσόρισα το διάλειμμα για να φάω ένα kit-kat. Απο τα μεγάφωνα ακούστηκε: "Εξοντώστε τον δαίμονα ΤΩΡΑ! Να βγουν έξω οι Εξολοθρευτές"...


Με τα λόγια αυτά, τα κεντρικά κτήρια στο κάθε πλάτωμα άνοιξαν στη μέση και από μέσα εμφανίστηκαν τρία τεράστια ρομπότ που άρχισαν να κατευθύνονται απειλητικά προς το μέρος μου! Τα μηχανικά αυτά πλάσματα, έφταναν τα έξι μέτρα ύψος το καθένα και είχαν την ανατομία των δημιουργών τους. Τα κόκκινα led στα μάτια τους πρόδιδαν την ψυχρή αποφασιστικότητα της μηχανής που εκτελεί το σκοπό της, ενώ οι μεγάλες θανατηφόρες ουρές που τελείωναν σε ένα άκρως κοφτερό χαντζάρι, προμήνυαν μόνο προβλήματα   Όλα κρατούσαν από ένα μεγάλο μεταλλικό διπλο-πέλεκυ που γυάλιζε τώρα καθώς πλησίαζαν το κεντρικό πλάτωμα. Δε μάσησα ούτε τώρα... Ξεκίνησα να τρέχω προς το πλησιέστερο  από αυτά. Βλέποντας με να πλησιάζω, η θανατηφόρα ουρά υψώθηκε και άρχισε να ρίχνει ακτίνες laser κατά πάνω μου. Τι Κομανέτσι και μαλακίες....Η μαεστρία με την οποία απέφευγα τις ακτίνες και η πλαστικότητα των κινήσεων μου, ήταν τόσο artistic, που οι φιδάνθρωποι που παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, άρχισαν να χειροκροτούνε σε κάποια φάση... Ακόμα πιο κοντά στο ρομπότ τώρα, αυτό σήκωσε τον πέλεκυ αλλά πριν προλάβει να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση βρέθηκα με ένα σάλτο στο κεφάλι του. Άρπαξα τη τσεκούρα από τα χέρια του και με μια κίνηση την έσπασα στη μέση για να βολεύει για τα μέτρα μου, και την κατέβασα με δύναμη. Η πορεία της λεπίδας ήταν ένα τέλειο ημικύκλιο που κατέληξε εκεί που θα βρισκόντουσαν τα γεννητικά του όργανα, αν είχε καθόλου. Παραπάτησε και πηδώντας μπροστά του ακριβώς, με μια μονοκόμματη κίνηση το αποκεφάλισα. Γύρισα να τσεκάρω την κατάσταση και είδα ότι το δεύτερο από αυτά είχε πλησιάσει μαζί με το τρίτο σε απόσταση αναπνοής. Πολλά laser πάλι, και άλλα χειροκροτήματα από το κοινό. Αυτή τη φορά ακολούθησα την αντίστροφη πορεία. Σημάδεψα προσεκτικά και έριξα το τσεκούρι προς το ρομπότ αχρηστεύοντας το δεξί του πόδι. Καθώς αυτό γονάτισε, πήδηξα και του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί, βουλιάζοντας το μέταλλο και προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές στα εγκεφαλικά του κυκλώματα. Μέσα από τα συντρίμμια του κεφαλιού είδα πάνω σε ένα τσιπάκι το "Intel i-gamis 108 inside" και το συγκράτησα σαν πληροφορία. Γυρνώντας απότομα έσκυψα απότομα καθώς το κοφτερό λεπίδι του τρίτου ρομπότ έκοψε τα μαλλιά μου και παραλίγο να με αποκεφαλίσει. "Ε όχι να μου χαλάσεις και το χτένισμα ρε γαμημένο!" σκέφτηκα, το οποίο τρεις εβδομάδες τώρα, είχε τέλειο κράτημα παρόλα τα βασανιστήρια. Όρμηξα και το άρπαξα απο την ουρά. Ταυτόχρονα τα ερπετά άρχιζαν πάλι να πλησιάζουν οπότε και γύρισα την ουρά προς το μέρος τους. Βρήκα ένα κουμπί κάτω από την κωλοτρυπίδα του ρομπότ και το πάτησα. Η εκτυφλωτική δέσμη έστειλε θάνατο σε δεκάδες εχθρούς. Ανήμπορο το ρομπότ να αντισταθεί στην απίστευτη δύναμη μου, στεκόταν στα τέσσερα και με βοηθούσε στην εξολόθρευση των μισητών φιδιών. Όμως τα φίδια δεν είχαν τελειωμό. Φαινόντουσαν να είναι άπειρα. Τότε μου ήρθε η ιδέα.....


Κοίταξα την πυρακτωμένη θάλασσα από κάτω, που είχε γίνει ακόμα πιο κόκκινη από τους τόνους αίμα που καταβρόχθιζε. Και παρατώντας το ρομπότ, αποκόλλησα την συσκευή laser και πήδηξα μέσα....Λίγο πριν αγγίξω την επιφάνεια, το πανίσχυρο βλέμμα μου εστίασε πάνω στη λάβα και καθώς εκείνη λάκισε μπροστά μου, παραμέριζε από όπου περνούσα και άρχιζα να κατευθύνομαι με ταχύτητα προς το εσωτερικό της Γης... Μετά από μισή ώρα ασταμάτητης πτώσης, προσγειώθηκα σε σκληρό έδαφος. Το δολοφονικό μου βλέμμα κατάφερνε να κρατάει τη λάβα και τη ζέστη μακριά, όμως έπρεπε να βιαστώ... Άνοιξα το laser στο φουλ και άρχιζα να πυροβολώ την λάβα γύρω μου. Απανωτές εκρήξεις και αλυσιδωτές αντιδράσεις άρχιζαν να συμβαίνουν γύρω μου και ήξερα ότι το κόλπο είχε πετύχει. Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα ξεκινούσαν από εδώ, αλλά θα κατέληγαν στην επιφάνεια, οδηγώντας σε μια τεράστια έκρηξη που θα καταβρόχθιζε όλη την υπόγεια φιδούπολη. Ο βράχος στον οποίο στεκόμουν άρχισε να κουνιέται και τελικά άρχισε να αναπτύσσει ταχύτητα προς τα πάνω. Πέντε λεπτά μετά, κινούμουν με απίστευτη ταχύτητα καθώς η έκρηξη είχε ξεκινήσει να απλώνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς. Δέκα επιπλέον λεπτά μετά, περνούσα μέσα από την πόλη, όπου απανωτές εκρήξεις γκρέμιζαν τα οικοδομήματα και καταπόντιζαν χιλιάδες ερπετά στην θανατηφόρα μάζα λιωμένων υλικών. Φτάνοντας στην οροφή , έριξα ένα μπουκέτο στο ταβάνι και το φως του  Ήλιου πλυμμήρισε τα πάντα και για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια μου -ασυνήθιστα τον τελευταίο καιρό στο φως- έτσουξαν, αλλά με μια δολοφονική ματιά μου, ο Ήλιος χαμήλωσε ένταση και ήμουν πάλι οκ. Ο βράχος ταξίδεψε ψηλά και καθώς κοιτούσα κάτω, είδα την πόλη να την καταπίνει η λάβα και ένα κύμα αγαλλίασης πλημμύρισε τη καρδιά μου. Όλα είχαν τελειώσει επιτέλους...


Πήδηξα σε ένα περαστικό αεροπλάνο και με άφησε στο Ελ. Βενιζέλος. Γύρισα σπίτι λαχανιασμένος και σήκωσα το τηλέφωνο. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Η επανάσταση απέναντι στη συνωμοσία είχε ξεκινήσει στην Ελλάδα και τώρα θα το μάθαινε όλη η υφήλιος. Τα ερπετά θα δυσκολευόντουσαν πλέον να κρατήσουν την κυριαρχία τους. Και όπου υπήρχε αντίσταση, θα ήμουν εκεί να βοηθήσω.


Αυτά λοιπόν έγιναν αγαπητό μου ημερολόγιο. Εδώ θα σταματήσω να γράφω, γιατί είναι το μνημόσυνο για τα δυο εκλίποντα CD που έδωσαν τη ζωή τους στο βωμό της ελευθερίας και της δικαιοσύνης...


Αλλά να θυμάστε πάντα....Have no fear, Alza is here...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

ALZA WARS - Back with a vengeance

Διάβασε πως ξεκίνησαν όλα στο πρώτο μέρος της ιστορίας, εδώ ...


Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Είχα καιρό να σου γράψω γιατί μέχρι πριν λίγες ώρες ήμουν αιχμάλωτος των Ιlluminati, οι οποίοι με κρατούσαν φυλακισμένο σε ένα μπουντρούμι υψίστης ασφαλείας εδώ και δυο εβδομάδες. Ναι, το ξέρω αγαπητό μου ημερολόγιο ότι και εσύ απορείς πως εγώ, ο μέγιστος και πανίσχυρος Alzas, άφησα απλούς θνητούς να με συλλάβουν, όμως όταν θα σου περιγράψω όλη την ιστορία θα δεις ότι δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ... 

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη όταν είχα επισκεφθεί την βουλή για να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό (λέμε τώρα) τής χώρας. Είναι φανερό πως τις κινήσεις μου παρακολουθούσαν σκοτεινές και ύποπτες δυνάμεις με σκοπό να αναχαιτίσουν τις προσπάθειες μου για επαγρύπνηση των πολιτικών αρχηγών. Στην επιστροφή μου στην έπαυλή μου, βρήκα τον αγαπημένο μου μπάτλερ νεκρό σε μια λιμνοθάλασσα αίματος, με ένα γράμμα καρφωμένο στη πλάτη του και γραμμένο με το ίδιο του το αίμα... Οι λέξεις ηχούν ακόμα βαρύγδουπα το μυαλό μου:


"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου.


ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους..."


Το γράμμα είχε διεύθυνση αποστολέα και εγώ εκείνη τη στιγμή, θολωμένος από τον άδικο χαμό του μπάτλερ έφυγα με σκοπό να συντρίψω και να τιμωρήσω τους δολοφόνους, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι φυσικά πρόκειται για παγίδα.


Είχα τσεκάρει την διεύθυνση στο google maps και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ένα απομονωμένο κτήριο κάπου στην Πεντέλη. Η διαδρομή ήταν γύρω στα 15 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, αλλά μόλις 6 χιλιόμετρα μέσα από τα βουνά με το ποδήλατο. Φεύγοντας πήρα μαζί μου όσα περισσότερα shuriken μπορούσα, καθώς επίσης φακό, γυαλιά νυκτερινής όρασης, πυξίδα το σπαθί μου -το οποίο το λέω "το μάτι της Αlzera"- και τρεις 12άρες Durex γιατί θα γαμούσα πολύ κόσμο εκεί μέσα...


Μετά από λίγα λεπτά, μια μαύρη θανατερή σκιά στεκόταν ακίνητη έξω από ένα κτήριο στο δασωμένο βουνό, που έμοιαζε ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο. Ούτε το φως του φεγγαριού δεν μπορούσε να διαπεράσει τη μαυρίλα αυτής της σκιάς και η απειλή που αναδυόταν από την παρουσία της και μόνο, θα έκανε ακόμα και τον Chuck Norris να γεμίζει το σωβρακάκι του. Αυτή η σκιά ήμουν εγώ...


Με αθόρυβες και ανεπαίσθητες κινήσεις που θα ζήλευε και γατόπαρδος, έφτασα με δυο σάλτα στη πόρτα. Έλεγξα την παλιοπετούγια και ήταν ξεκλείδωτη. Πήρα βαθιά ανάσα και έδωσα μια κλωτσιά ανυπέρβλητης δύναμης στη πόρτα. Καθώς ξεκολλούσε απο τους μεντεσέδες και δημιουργούσε οπτικό πεδίο στο σκοτεινό δωμάτιο μπροστά, εντόπισα με μια πεταχτή ματιά δεκατρείς κρυμμένους κακούς. Δυο κρυβόντουσαν κάτω από το τραπέζι, ένας πίσω από μια παχιά μαύρη κουρτίνα, άλλοι τρεις πίσω απο έναν ξεφτισμένο καναπέ, δυο είχαν μπει μέσα σε μια μεγάλη ντουλάπα που είχαν αφήσει όμως απειροελάχιστα ανοιχτή, ένας έκανε το άγαλμα φορώντας μια πανοπλία ιππότη και οι τελευταίοι τέσσερις ήταν στο επόμενο δωμάτιο με την πλάτη στον τοίχο που είχα μπροστά μου. Με μια δεύτερη κλωτσιά στη πόρτα, επίσης ανυπέρβλητης δύναμης, άλλαξα την πορεία της πόρτας, η οποία δεν είχε προλάβει να ξεκολλήσει ακόμα τελείως, και την έστειλα κατά πάνω στο καναπέ κονιορτοποιώντας αυτόν αλλά και τους τρεις κρυμμένους από πίσω. Ταυτόχρονα, τρία τέλεια ακονισμένα αστεράκια νίντζα πέταξαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα χέρια μου προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις. Ένα έκοψε το χοντρό σχοινί που κρατούσε τον βαρύ πολυέλαιο πάνω ακριβώς από το τραπέζι που κρυβόντουσαν άλλα δυο θύματά μου, συνθλίβοντας τους. Το δεύτερο αστεράκι χώθηκε από την υπερβολικά μικρή χαραμάδα στη ντουλάπα, μόνο για να ακολουθήσουν τρομακτικά ουρλιαχτά αγωνίας καθώς το αστεράκι στριφογυρνώντας τους ξέσκιζε τα σωθικά... Το τρίτο αστεράκι έκοψε τα αρχίδια ενός κουνουπιού που είχα εντοπίσει πάνω δεξιά στη γωνία και μου έσπαγε τα νεύρα (μισώ τα κουνούπια). Πριν γίνουν όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω, είχα ήδη μετακινηθεί με αστραπιαία ταχύτητα εκεί που ήταν ο ιππότης και απόσπασα το double-axe που κρατούσε από τα χέρια του και με μια μονοκόμματη κίνηση τον διαχώρισα στη μέση, ενώ την στιγμή που έπεφτε στο πάτωμα,ήδη είχα εκτοξεύσει το τσεκούρι προς την κουρτίνα, στέλνοντας ακόμα ένα συνωμότη στην κόλαση. Μετά γύρισα πίσω και κλώτσησα τη πόρτα και όλα αυτά που είπα με αστεράκια κλπ κλπ. Η εκτίναξη της πόρτας ακολουθήθηκε φυσικά από την δική μου εκτίναξη, όπου εκτελώντας ένα τέλειο dragon kick of destructive force χτύπησα τον τοίχο, ρίχνοντας τον στα κεφάλια των τριών τελευταίων δολοφονικών καθαρμάτων.


Όλα αυτά έγιναν σε λιγότερο από ενάμισι δευτερόλεπτο. Μόλις καταλάγιασε η σκόνη και η επανήλθε η ησυχία της νύχτας, άναψα τον φακό και άρχισα να ψάχνω τον χώρο. Παρόλο που από έξω το κτήριο φαινόταν εγκαταλελειμμένο, η εσωτερική του διακόσμηση ήταν τόσο πλούσια και φανταχτερή, που σίγουρα ο κάτοχος του οικήματος είχε πολλά λεφτά. Ένιωθα κάτι ύποπτο αλλά χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. Είχα έρθει σε παγίδα ήταν ξεκάθαρο, όμως έπρεπε να υπάρχει κάποιο στοιχείο εδώ που να με οδηγήσει στη ρίζα του κακού, στον πραγματικό υπεύθυνο των τραγικών αυτών γεγονότων. Το πρώτο δωμάτιο δεν είχε και πολλά να δω. Η πόρτα και ο πολυέλαιος είχαν αφήσει μόνο χώμα και αίμα και σκόρπια κορμιά. Κατευθύνθηκα προς το διπλανό δωμάτιο εκεί που είχα ρίξει τον τοίχο και καθώς πατούσα πάνω στο πτώμα ενός συνωμότη, τότε το πρόσεξα. Το αυτί του, είχε αρχίσει να πρασινίζει... Στην αρχή φαντάστηκα ότι θα ήταν κάποια δερματική πάθηση, όμως στρέφοντας τον φακό προς τα υπόλοιπα θύματα, παρατήρησα ότι κάποια από αυτά είχαν επίσης πράσινα σημάδια σε διάφορα κομμάτια του σώματός τους. Φόρεσα ένα durex στο ένα δάχτυλο και με αυτό ακούμπησα την πράσινη επιφάνεια. Ήταν κολλώδης και έμοιαζε σαν το δέρμα να είχε σκληρύνει και να καλύπτεται από κάποιου είδους λέπι.Το σοκ μου ήρθε όταν φτάνοντας στο κανονικό δέρμα, αυτό μετακινήθηκε. Το ανθρώπινο δέρμα ξεφλούδιζε... Τράβηξα μια μεγάλη ροζουλή λωρίδα δέρματος για να αποκαλύψω ένα αηδιαστικό πράσινο δέρμα. Ξεφλούδισα τον τύπο που είχα μπροστά μου σαν κρεμμύδι και ανατρίχιασα όταν καθαρίζοντας το πρόσωπο, ανακάλυψα ότι είχα μπροστά μου μια ανθρωπόμορφη σαύρα.... Επανέλαβα την διαδικασία και διαπίστωσα ότι τα τέσσερα από τα δεκατρία άτομα ήταν ερπετοειδή...


Χιλιάδες σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Ήταν εξωγήινοι; είχαν εισχωρήσει αόρατοι και αθέατοι στο κόσμο μας παρατηρώντας και μηχανορραφώντας για την καταστροφή μας; Είχαν συνεργούς ανθρώπους; Έτσι φαινόταν απο εδώ, αλλά μπορεί και οι ίδιοι οι άνθρωποι εδώ να είχαν ξεγελαστεί απο τις μεταμφιέσεις αυτές. Μόνο ερευνώντας βαθύτερα θα έφτανα στην αλήθεια. Ένα από τα ερπετοειδή πτώματα -το πιο σιχαμένο και κακάσχημο- είχε περασμένο στο λαιμό του ένα μενταγιόν που έμοιαζε με κλειδί. Το πήρα και έψαξα εξονυχιστικά να βρω τι θα μπορούσε να ανοίγει. Μετά από λίγα λεπτά εντόπισα ένα άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό έρωτα, το κλασσικό αγγελάκι με το τόξο και βέλος. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ότι ο τρόπος που κρατούσε το βέλος ήταν σαν να δείχνει προς τα κάπου... Κοίταξα προσεκτικά και είδα ότι υπήρχε μια σχισμή σαν κλειδαριά του αγάλματος εκεί που κανονικά ήταν η κωλοτρυπίδα του μικρού θεού. Έχωσα το κλειδί στο πάτο του και το γύρισα. Ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος και ο τοίχος που έδειχνε το βέλος υποχώρησε και φανέρωσε ένα σκοτεινό πέρασμα....


ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ...


DUREX... ΚΑΘΕ ΚΑΠΟΤΑ, ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ...




Ο διάδρομος φωτιζόταν αχνά από μια σειρά από δάδες καρφωμένες στον τοίχο. Οι δάδες είχαν το σχήμα δοντιού φιδιού, καμπυλωτές προς τα πάνω και στο πάνω μέρος τους υπήρχε μια μικρή τρύπα από την οποία προφανώς έρεε αέριο που τροφοδοτούσε και την φλόγα. "Έχουν φτιάξει και ατμόσφαιρα τα γαμιόλια" σκέφτηκα καθώς κατηφόριζα. Όσο προχωρούσα ο αέρας γινόταν όλο και πιο θερμός και ασφυκτικός και σύντομα κατάλαβα γιατί. Έφτασα σε ένα μεγάλο άνοιγμα και βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα λάβας!!! Καυτά λιωμένα μέταλλα και ορυκτά κυμάτιζαν αργά εκλύοντας τρομερά ποσά θερμότητας και φωτός μέσα στην τεράστια αίθουσα. Τρία μεγάλα πλατώματα υψώνονταν πάνω από τη λάβα πάνω στα οποία υπήρχαν κτίσματα τα οποία φαινομενικά ήταν πανάρχαια και δεν θύμιζαν τίποτα από κανέναν πολιτισμό που μέχρι τώρα είχα δει. Έμοιαζαν τα ίδια να είναι φτιαγμένα από τηγμένη λάβα και οι κολώνες τους ήταν μαύρες και έμοιαζαν να κινούνται καθώς δεκάδες φίδια κάθε είδους κουλουριάζονταν γύρω τους. Μικρές θολωτές και τοξοτές γέφυρες ένωναν τα πλατώματα αυτά μεταξύ τους καθώς και με την πλατφόρμα στην οποία στεκόμουν τώρα άναυδος.


Ήταν σίγουρο ότι όποιοι και να ήταν αυτοί, ήταν χρόνια θαμμένοι στα έγκατα της γης. Το μάτι μου έπιασε μια κίνηση στα δεξιά. Κρύφτηκα γρήγορα πίσω στον διάδρομο αποφασισμένος να παρακολουθήσω για να μάθω όσο περισσότερα μπορώ. Δυο ρασοφόρα ερπετοειδή, χωρίς ανθρώπινη μεταμφίεση, έφτασαν λίγα μέτρα μακριά μου και συζητούσαν κάτι σε μια φιδίσια γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω.
-ΣΣΣΡΡΡΡΣΣΤΤ ΦΣΣΣΣΣ ΦΣΣΣΡΤΣΣΣΣ
-ΦΣΣΤΘΘΘΘΘΡΡΡΘΘ ΣΣΣΣΣΣΣ ΒΙΙΙΣΣΣΣΣΣΣΡΤΤΤ
Ο ένας από αυτούς είχε και μια περίεργη ηλεκτρονική συσκευή στο αυτί του από την οποία έμοιαζε να ακούει οδηγίες που μετέφερε στον διπλανό του. Φαινόντουσαν σαν να τσακώνονται και δείχνοντας κάποιες στιγμές προς τα πάνω κατάλαβα ότι, μάλλον συζητούσαν για την ενέδρα που είχε στηθεί εναντίον μου. Έπρεπε να αποσπάσω πληροφορίες για αυτό και γύρισα και ξεκόλλησα τρία-τέσσερα φλεγόμενα δόντια από την σπηλιά για να έχω σαν όπλα. Αποφάσισα να τους πλησιάσω στα μουλωχτά. Κάπου στα μέσα της διαδρομής, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, γύρισαν και οι δυο απότομα προς το μέρος μου και αφού με εντόπισαν, ο ένας άρχισε να τρέχει προς τη γέφυρα που οδηγούσε στο κοντινότερο πλάτωμα και ο άλλος προς εμένα βγάζοντας ένα περίεργο ασημί όπλο από την ρόμπα του. Το όπλο ελευθέρωσε μια φωτεινή δεσμίδα ακτίνων οι οποίες χωρίστηκαν σε δέκα διαφορετικές ακτίνες που όλες κινήθηκαν προς τα μένα αλλά στοχεύοντας διαφορετικά σημεία σε όλο μου το σώμα. Συγκεντρώθηκα απότομα στην εσωτερική μου δύναμη και άντλησα τέτοια ποσά θέλησης, που με ένα βλέμμα και μόνο η ενέργεια των ακτίνων διασπάστηκε και τελικά μηδενίστηκε σε όλες, εκτός από μια, η οποία κατάφερε να βρει το δρόμο της προς τον τετρακέφαλο μου τον οποίο και τραυμάτισε ελαφρώς, αφού τελευταία στιγμή μετακινήθηκα με αστραπιαία ταχύτητα αποφεύγοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέκα φορές πιο τσαντισμένος τώρα, σηκώθηκα και έτρεξα με όλη μου την ταχύτητα προς τον σιχαμερό φιδάνθρωπο. Καθώς πλησίαζα, πυροβολούσε ξανά και ξανά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με σταματήσει, όμως τώρα δεν με είχαν πιάσει απροετοίμαστο. Βουτιές, κωλοτούμπες και σάλτα βγαλμένα από άλλη διάσταση, κράτησαν μακριά μου τις ακτίνες και τελικά όταν τον έφτασα του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί και τον άφησα αναίσθητο ενώ ένα καρούμπαλο σε μέγεθος γκρειπ φρουτ σχηματίστηκε στο κούτελό του. Εν τω μεταξύ ο δεύτερος είχε αρχίσει να απομακρύνεται και δεν μπορούσα να επιτρέψω να διαφύγει. Έβγαλα στα γρήγορα τέσσερις καπότες durex και για να μη χάνω χρόνο τις πέταξα στον αέρα έτσι ώστε το επίπεδο που σχημάτιζε κάθε δαχτυλίδι να είναι παράλληλο με τα υπόλοιπα. Την κατάλληλη δε χρονική στιγμή, στόχευσα με προσοχή και σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα πέταξα το δεύτερο δόντι το οποίο πέρασε μέσα από κάθε δαχτυλίδι ξεχωριστά. Η βολή είχε τέτοια δύναμη που καθώς το δόντι πέρναγε μέσα από κάθε προφυλακτικό, το ξεδίπλωνε (και έβγαζε και τον αέρα από τον χυσόσακο) έτσι ώστε ουσιαστικά το δόντι να "φορέσει" τετραπλή καπότα. Ο λόγος που το χειρίστηκα έτσι ήταν γιατί, αφενός μεν το δόντι θα κατέληγε στον κώλο του δραπέτη και ως γνωστόν είμαι υπέρ του σεξ με προφυλάξεις, και αφετέρου γιατί, όπως ξετυλίχθηκαν τα λάστιχα, έπιασα γρήγορα τις άκρες τους και τελικά όταν αυτό καρφώθηκε και σταθεροποιήθηκε στην πατούρα του εχθρού μου, προκαλώντας μια κραυγή έκπληξης, αγωνίας και λίγο ευχαρίστησης, τον είχα πλέον δεμένο με λαστιχένιο χαλινάρι. Με ένα τίναγμα ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα μπροστά στα πόδια μου. 


-Λέγε ποιος κρύβεται πίσω απο όλα αυτά. έκανα αγριεμένος, ενώ τα μάτια μου έλαμπαν απο θυμό.
-ΣΣΣΧΣΤΤΤΣΣΣ ΦΣΣΣΧΣΣΣΣΣ
-Μη μου κάνεις εμένα το χαλασμένο κλιματιστικό μη σου περάσω σουβλάκι όλα τα δόντια που έχει το τούνελ.
-ΧΣΣΣΣΤΤΤ ΦΣΣΦΣΣΣΣΣ ΧΣΣΣ ΘΘΘΡΡΡΣΣΣΣΣΣ
- Το παίζεις σκληρό καρύδι εε; Θα σε φτιάξω εγώ μωρή σαύρα...Κοίτα τι θα πάθει ο φίλος σου και αναλογίσου αν θα μιλήσεις ή όχι.


Με αυτά τα λόγια πλησίασα τον σαυράνθρωπο που ήταν σέκος στο πάτωμα και του έριξα μια χλέπα που έσκασε με δύναμη στη μάπα του και τον ξύπνησε. Τον σήκωσα όρθιο, χαμογέλασα ειρωνικά καθώς με κοίταζε με τρόμο και έδωσα ένα uppercut στο σαγόνι, που τον απογείωσε ψηλά και θα διαπερνούσε και το ταβάνι της σπηλιάς, αν δεν είχα χρησιμοποιήσει το ένα από τα δόντια, για να του καρφώσω το τσουτσούνι στο πάτωμα... Από ότι αποδείχθηκε οι φιδάνθρωποι είχαν super-ελαστικά εργαλεία και μετά από πενήντα μέτρα ανάβασης, ο ταλαίπωρος άρχισε να πέφτει πάλι προς το πουλί του.  Πριν φτάσει στο έδαφος, απόσπασα το δόντι με το καρφωμένο φιδοτσούτσουνο απο το έδαφος και το έριξα με δύναμη προς το ταβάνι της σπηλιάς. Το δόντι καρφώθηκε σταθερά στο ταβάνι και ο άμοιρος σαυροπαπάρας κρεμασμένος πλέον από το ξεχειλωμένο πιπί του, ταλαντευόταν σαν ένα χαλασμένο εκκρεμές, χωρίς ρυθμό, χωρίς χάρη και όταν τελικά σταμάτησαν τα ουρλιαχτά, χωρίς ζωή... (μπρρρ....μέχρι και εγώ ανατρίχιασα από την βιαιότητα).


Γύρισα με θολωμένο βλέμμα προς τον αιχμάλωτο μου, ο οποίος είχε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στη σκατόφατσά του και όταν πλησίασα στο μέτρο ελευθέρωσε έναν χείμαρρο πληροφοριών.


"Άκου να δεις φίλε. Είμαστε οι Illuminati και προσπαθούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο σας. Είμαστε από έναν μακρινό πλανήτη τον Σαυρόνιαν και ήρθαμε εδώ πριν χιλιάδες χρόνια με διαστημόπλοια αλλά μας παράτησαν οι δικοί μας για τα εγκλήματα μας πίσω στη πατρίδα. Από τότε παρακολουθούμε και επηρεάζουμε την ανθρώπινη ιστορία εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες σας και το πόσο εύκολα καθοδηγείστε. Σκοπός μας να σας κάνουμε σκλάβους σας χωρίς να το πάρετε πρέφα. Για αυτό και έχουμε εισχωρήσει παντού στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και οδηγούμε όλες τις εξελίξεις προς την αυτοκαταστροφή σας. Ελάχιστοι άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να αντισταθούν στο καθημερινό πλύσιμο εγκεφάλου που κάνουμε και κανένας μέχρι τώρα δεν είχε και τα αρχίδια για να αναλάβει δράση. Και όταν το είδαμε αυτό σε σένα φοβηθήκαμε και αποφασίσαμε να σε βγάλουμε άμεσα απο τη μέση, καθώς το σχέδιο μας φτάνει στην ολοκλήρωσή του και επιτέλους θα κυριαρχήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το όλο εγχείρημα καθοδηγείται από τον .....ΓΚΤΟΥΠ!!!"


Το κεφάλι του έγειρε ξαφνικά στα πλάγια και αίμα άρχισε να κυλάει στο έδαφος. Γύρισα απότομα προς τη λάβα και είδα ότι δεκάδες σαυρο-πολεμιστές είχαν γεμίσει τα πλατώματα και τις γέφυρες. Είχε έρθει η ώρα για μακελειό. Σηκώθηκα αργά-αργά και ξεθηκάρωσα απο την πλάτη για πρώτη φορά το σπαθί μου. Ο ήχος του μετάλλου που έγδερνε την θήκη, καθώς η διψασμένη για αίμα λεπίδα έκανε την εμφάνισή της, ακούστηκε σαν από home cinema dolby digital 7.1. Δεκάδες "γκουλπ" ακούστηκαν καθώς, μόνο οι πιο θαρραλέοι δεν ξεροκατάπιαν όταν είδαν την κίνησή μου και το μίσος που πρόδιδε το δολοφονικό μου βλέμμα, ενώ ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και βρώμισε απο τις απανωτές κλανιές των θρασύδειλων αυτών όντων. 


Η πρώτη σπαθιά κατέβηκα από ψηλά και έσπασε την πρώτη γέφυρα βυθίζοντας δεκάδες ερπετά στην πυρακτωμένη θάλασσα. η δεύτερη έκοψε στη μέση δεκαπέντε φιδάνθρωπους και η τρίτη άλλους σαράντα. Είχαν ήδη αρχίσει να υποχωρούν άτακτα όταν...


"ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ, ΘΑ ΤΗΝ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΑΒΑ...." ακούστηκε μια φωνή από την γέφυρα στα δεξιά μου. Γύρισα και έμεινα σύξυλος όταν την είδα...Το σπαθί μου έπεσε από τα χέρια και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Είχαν νικήσει...Εκεί, αβοήθητη στα χέρια των σιχαμερών αυτών όντων, λίγα μέτρα πάνω από τη λάβα και τον σίγουρο θάνατο, κρεμόταν η τσάντα με τα αγαπημένα CD μου...συλλεκτικά CD των Iron mailen, Helloween, Blind Guardian και πολλών άλλων σπουδαίων συγκροτημάτων, που δεν μπορούσα να επιτρέψω να τους συμβεί κάτι. Όπως αποδείχθηκε ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι. Την μια και μόνο αδυναμία που είχα και την ήξερα μόνο εγώ και ο Μπάτλερ, κατάφεραν να την αποσπάσουν από τον άμοιρο πριν τον καθαρίσουν και να την στρέψουν και εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ...


Το ηττημένο μου ύφος έδωσε κουράγιο στα γαμίδια και μετά από τις εντολές του αρχηγού, που χαμένος στον κόσμο μου και στη θλίψη μου τον άκουγα πλέον σαν από πολύ μακριά, τουλάχιστον πέντε βελάκια με υπνωτικό χτύπησαν το σώμα μου και τα πάντα έσβησαν....


Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι και για πόσο καιρό. Είχαν κάνει το λάθος να με αφήσουν ζωντανό... Δεν θα το ξανάκαναν αυτό το λάθος, γιατί δεν θα ζούσαν για πολύ...


Το Be Continued...




Μη χάσετε το τελευταίο μέρος της Τριλογίας... 
Θα τα καταφέρω να βγω από τη φυλακή μου; τι έγινε η τσάντα με τα ανεκτίμητα CD; θα τιμωρηθούν οι ένοχοι και θα γλυτώσει η ανθρωπότητα την καταδυνάστευση από τα ερπετά;;; Όλες οι απαντήσεις στο τελευταίο επεισόδιο του επικού δράματος με πρωταγωνιστή εμένα...


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

ALZA WARS - The attack of the TROIKA

Η νύχτα ήταν γαλήνια, ασυννέφιαστη και φεγγαρόλουστη. Παρόλα αυτά στο δωμάτιο βασίλευε το σκοτάδι, εκτός από μια λεπτή κάθετη φωτεινή γραμμή που σχηματιζόταν από ένα κενό στις βελούδινες κουρτίνες, και που επέτρεπε στο ασημένιο φως του φεγγαριού να καθρεφτίζεται πάνω στις καρύδες μου. Πάντα κοιμάμαι γυμνός ώστε το πρωί., κατά τις 9:00, που οι αυτόματες κουρτίνες ανοίγουν και το φως του ηλίου μπαίνει άπλετο μέσα στο δωμάτιο, να φωτοσυνθέτουν μέχρι και οι μασχαλότριχες. Εκείνο το πρωί βέβαια δεν θα μάζευα καθόλου ήλιο, μια πού είχα βάλει το ξυπνητήρι στις 7:00 γιατί ήθελα να πάω στην βουλή. Βέβαια, το ξυπνητήρι το είχα ξεχάσει τελείως και έτσι όταν ακούστηκε το πρώτο κουδούνισμα ο ήχος του μου φάνηκε απειλητικός, καθώς η σιωπή της νύχτας διαλύθηκε ξαφνικά σε εκατομμύρια κομμάτια. Με τα νίντζα αντανακλαστικά μου αντέδρασα αστραπιαία, πριν προλάβω να ξυπνήσω, και όπως κοιμόμουνα μπρούμυτα έδωσα μια απότομη ώθηση στον εαυτό μου, έκοψα οχτώ ανάποδες κωλοτούμπες στον αέρα και προσγειώθηκα δίπλα στα shuriken, εκτοξεύοντας τρία απο αυτά με αστραπιαία ταχύτητα προς την πηγή του ήχου. Άλλο ένα ξυπνητήρι βρήκε τραγικό θάνατο.


Βλαστημώντας που ξύπνησα απότομα, άρχισα να ντύνομαι για την συνάντησή μου με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς. Δεν ήξεραν φυσικά ότι θα πάω, όμως δεν ήθελα να εμφανιστώ ατημέλητος, για αυτό και έβαλα πουκάμισο. Έβαλα και  το τζιν μου, πέρασα την ζώνη με τα καρφιά, πέρασα το δερμάτινο τζάκετ από πάνω, και τοποθέτησα τα γυαλιά ηλίου αργά-αργά στα μάτια μου, κοιτώντας ταυτόχρονα τον καθρέφτη. Ήμουν τόσο ωραίος, που το είδωλο μου κοκκίνισε και γύρισε το βλέμμα...


Βγήκα από την κρεβατοκάμαρα, χαιρέτησα τον μπάτλερ και πήρα τα κλειδιά του νέου μου αμαξιού. Πήρα μια Aston Martin, γιατί την Ferrari την είχα στο συνεργείο καθώς είχα πάει μια βόλτα απο Μορντορ πρόσφατα να γαμήσω τον Σαουρον, και οι μαλάκες εκεί έχουν παντού λακούβες και παράτημένα γαμώσπαθα και κοντάρια και το καταγρατζούνισα το αυτοκινητάκι μου. Τέλος πάντων, επειδή πολλοί είχαν αμφισβητήσει κάποτε ότι οδηγώ ακριβά αυτοκίνητα, είπα στους τύπους να μου κάνουν μια εργοστασιακή αλλαγή στα πλαινά για να σας πείσω. Ιδού:




Δεν είναι ολοφάνερο οτι είναι δικό μου; Μένω λίγο εκτός Αθηνών (δε λέω που, για να μη σκάνε μύτη μοντέλα και με ενοχλούν) και ξεκίνησα γύρω στις 7.15 απο το σπίτι με προορισμό το κέντρο. Δεν είχε κόσμο και ούτε ένα γκομενάκι δεν βρισκόταν γύρω για να λιποθυμήσει απο το λάγνο βλέμμα μου. Βαρέθηκα και αποφάσισα να τρέξω. Έτρεξα τόσο γρήγορα που έφτασα στη βουλή στις 7.13...


Έπεσα πάνω στην αλλαγή των τσολιάδων. Λοιπόν αυτοί οι τύποι και η στολή τους συγκεκριμένα, απο μικρό με ξένιζε. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αυτό το ένδυμα να προκαλεί ρίγη συγκίνησης και υπερηφάνειας στο κόσμο. Είναι απλά ΑΘΛΙΟ. Άθλιο καπέλο, τραγική φουστανέλα -με μανίκια αρκετά φαρδιά για να κρύψεις απο ένα καρπούζι στο καθένα-, εμετικό κολάν μα κορδελάκια δεμένα στα γόνατα και σαρδανάπαλα παπούτσα με τρούφα στη μύτη. Δηλαδή έλεος, η στολή έχει πάνω τόσο αξεσουάρ που πιο πολύ αρμόζει σε γκόμενα παρά σε πολεμιστή. Άσε τον τρόπο που περπατάνε. Σα ρομποτάκια. Αν εγώ ήμουν υπεύθυνος των τσολιάδων θα τους έβαζα να περπατάνε σαν άντρες και όχι σαν συγκαμένα  playmobil. Δηλαδή τώρα αυτοί σας φαίνονται για πολεμιστές που εμπνέουν σεβασμό και τρόμο στον αντίπαλο;





Επίσης δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία, του: "κάθομαι σαν μαλάκας όταν άσχετοι με πλησιάζουν και μου λένε μαλακίες και περιμένω τον φρουρό να τους διώξει, επίσης αν βρέχει κάθομαι σαν ηλίθιος και βρέχομαι, γιατί κάποιος πρέπει στέκεται μπροστά στη βουλή και είναι πολύ πατριωτικό αυτό". Προσωπικά αν ήμουν εύζωνας και με πλησίαζε κάποιος άγνωστος με σκοπό να χαβαλεδιάσει, θα του έσκαγα κοντακιά στο δόξα πατρί πριν πλησιάσει στο μέτρο. 


Να μην τα πολυλογώ προχώρησα προς την κεντρική είσοδο της βουλής, η οποία είχε δυο σειρές ματατζήδων μπροστά, οι οποίοι με το που με είδαν πρόταξαν τις ασπίδες τους απειλητικά και μου έκλεισαν τον δρόμο. Έφτασα σε απόσταση αναπνοής από την παράταξη και κοίταξα στα μάτια τους πιο κοντινούς μου.


"Παίδες κάντε λίγο στην πάντα να περάσω.." είπα, όσο πιο ευγενικά και φιλικά μπορούσα.
"ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ!!!!", φώναξε ένας μπαμπουίνος στα αριστερά, αλλά δεν του έδωσα σημασία.
"Κοιτάξτε παιδιά, εγώ θα πάω μέσα όπως και να έχει. Υπάρχουν δυο τρόποι να γίνει αυτό: ο ένας είναι να μπω και εσείς να πάρετε σύνταξη κανονικά σε 30-40 χρόνια, ο άλλος είναι να μπω και να πάρετε αναπηρική σύνταξη σήμερα, εσείς διαλέγετε." είπα πάντα διατηρώντας φιλικό ύφος.


Κάποιοι φάνηκαν να προβληματίζονται και να ψιθυρίζουν συγκαταβατικά, όμως ο μπαμπουίνος με μια απότομη κίνηση προσπάθησε να μου καταφέρει ένα χτύπημα με το γκλοπ στο κεφάλι. Έπρεπε να συνετιστεί. Σταμάτησα την καθοδική πορεία του γκλοπ με το μικρό μου δαχτυλάκι, ενώ ταυτόχρονα του έριξα ένα από τα πιο δολοφονικά μου βλέμματα με αποτέλεσμα τα χαρακτηριστικά του να αρχίζουν να παραμορφώνονται από τον τρόμο, ώσπου τελικά το κεφάλι του εξερράγη δημιουργώντας μια μικρή βροχή από αίμα και εγκεφαλική ουσία. Οι υπόλοιποι μείναν άναυδοι.


"όπως βλέπετε, η τακτική : 'πρώτα βαράω και μετά κάνω ερωτήσεις' δεν είναι ούτε ευγενική, ούτε πολύ αποτελεσματική . Να το έχετε υπόψιν σας αυτό πάντα....." και με αυτά τα λόγια έκανα ένα βήμα και η παράταξη άνοιξε σαν τριαντάφυλλο για να περάσω.


Μπαίνοντας μέσα στη βουλή για πρώτη φορά, ένιωσα λίγο περίεργα. Εδώ παλλόταν η καρδιά της ελληνικής δημοκρατίας. Εδώ ήταν το κέντρο λήψεων αποφάσεων που καθόριζαν το μέλλον της χώρας. Εδώ οι εκλεκτοί στυλοβάτες της Ελλάδας, πάλευαν μέρα με τη μέρα για την ευημερία και την πρόοδο του ελληνικού λαού. Γέλασα διακριτικά με το φοβερό χιούμορ μου και προχώρησα στο ασανσέρ. Αφού εντόπισα το γραφείο του πρωθυπουργού δέρνοντας τρεις υπαλλήλους και σαρανταοχτώ σεκιουρητάδες, χτύπησα τη πόρτα διακριτικά τρεις φορές.
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Παρακαλώ" ήρθε η απάντηση οπότε και εγώ άνοιξα και μπήκα μέσα.


Ο πρωθυπουργός καθόταν με τον υπουργό οικονομικών και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και όλοι με κοίταξαν με ένα βλέμμα απορίας αλλά και θαυμασμού στο πρόσωπό τους.


Για να διευκολύνω στην ανάγνωση της συζήτησης που ακολούθησε θα παραθέσω Τα ονόματα των συνομιλητών


Α: εγώ, aka Alzas.
Π: ο πρωθυπουργός.
ΧΥ: Χοντροπατάτας 1, ο υπουργός οικονομικών.
ΧΑ: Χοντροχλαπάτσα 2, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.


Α: Καλησπέρα κύριοι. Λέγομαι Alza και ήρθα για να συζητήσουμε λίγο την κατάστασή μας.


ΧΑ: Ποιος είσαι και του λόγου σου;


Α: Είμαι ο Alza και ήρθα να παραθέσω κάποια παράπονα για την πολιτική πορεία που έχετε χαράξει, για τις επιλογές σας και για το πόσο πουτάνα τα έχετε κάνει σε αυτό το κράτος.


Π: Σας παρακαλό κείριος...


ΧΥ: Με ποιο δικαίωμα εμφανίζεστε μπροστά μας και με τι θράσος ξεστομίζετε τέτοιες αβρότητες σε βάρος μας;


Α: Σας παρακαλώ κύριε υπουργέ, τελειώστε την τυροπιτά σας (είχε ένα ταψί φρεσκοψημένο μπροστά του) και μας μιλάτε μετά. Ήρθα να μιλήσω βασικά με τον πρωθυπουργό αλλά μια που είστε και εσείς εδώ ακόμα καλύτερα γιατί ίσως να μη σας τα μεταφέρει και σωστά. Δεν φημίζεται άλλωστε για την οξυδέρκειά του.


Π: Σας παρακαλό κύρ...


ΧΑ: Κάλεσε την ασφάλεια Γιωργάκη.


Σε αυτό το σημείο ο πρωθυπουργός σήκωσε το τηλέφωνο και άκουσε παγωμένος καθώς η ρεσεψιονίστ του εξηγούσε πως είχα πλακώσει όλο το προσωπικό ασφαλείας της βουλής. Το έκλεισε και με κοίταξε με ένα κακόμοιρο βλέμμα και τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που προς στιγμήν μου 'ρθε να του δώσω ένα φιλάκι στη καράφλα μπας και νιώσει καλύτερα.


Α: Δεν ήρθα εδώ για να κάνω κακό, ήρθα μόνο για να σας πω πέντε πράγματα. Όπως ξέρετε, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η οικονομική εξαθλίωση που επιβάλετε στον κόσμο αγγίζει πλέον τα όρια της παράνοιας. Όλος ο λαός γνωρίζει ότι η χώρα μετά από τόσα χρόνια στα χέρια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, βρίσκεται πλέον όπως είναι λογικό, σε ένα πολύ δύσκολο οικονομικό σημείο, και πιστεύω οι περισσότεροι θέλουν να βοηθήσουν, όμως οι πράξεις σας δεν βοηθάνε.


ΧΑ: Μια στιγμή κύριε Ζάλζαβ, μαζί δεν τα φάγαμε;


Α: Αρχικά χοντρούλη, για σένα Alza, αφετέρου, σε έχω ξανακούσει να το λες αυτό και έχω να σου πω ότι, ωραία η καραμέλα σου, αλλά μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Δεν μπορεί επειδή εσύ και το σινάφι σου κλέβατε νυχθημερόν, να θεωρείς ότι κλέβανε όλοι. Σίγουρα κάποιοι φάγανε μαζί σας. Κάποιοι άμεσα τα χοντρά, και κάποιοι έμμεσα τα λίγα. Υπάρχει όμως κόσμος πολύς, που δεν έφαγε ποτέ τίποτα. Κόσμος που, ούτε παρακάλεσε για θέση στο δημόσιο, ούτε πήρε ποτέ μίζα για να κάνει σωστά τη δουλειά του και κοινώς, κόσμος με αξιοπρέπεια που πάλεψε και τα κατάφερε να είναι σωστός και νόμιμος τόσα χρόνια, παρόλη τη σήψη στην οποία βυθίζατε σταθερά το κράτος από τότε που πρωτο-εκλεχθήκατε. Μέσα σε αυτούς ανήκω και εγώ και αν ακούσω ξανά την την ίδια ατάκα παίζει να τα κρανιολάβω αγρίως... (εκεί τον κοίταξα με ένα ελαφρύ δολοφονικό βλέμμα και ο αντιπρόεδρος χαμήλωσε το βλέμμα)


Α: Συνεχίζω λοιπόν. Έχουμε ένα χρόνο τώρα που τα μέτρα ανακοινώνονται το ένα πίσω από το άλλο, φαινομενικά δίχως σταματημό. Φόροι παντού και σε καθετί. Και ερωτώ εγώ αγαπητοί κύριοι, πως ακριβώς περιμένετε να αναζωογονήσετε την αγορά, αν ξετινάζετε τον κόσμο από μόνοι σας; Με τι λεφτά θα πάει ο μισθωτός ή ο δημόσιος να κάνει αγορές, όταν του τα παίρνετε από παντού; Και απαντήστε μου ειλικρινά, ποιος σκατά πρότεινε ή δέχθηκε την ιδέα να πέσει το αφορολόγητο στα 5.000 Ευρώ. Συνειδητοποιείτε τι κάνετε; Όταν το όριο της φτώχειας είναι τα 6.000 ευρώ ετησίως, εσείς πάτε και φορολογείτε κόσμο που και νομικά θεωρείται φτωχός; Απορώ με ποια λογική δηλαδή και θα ήθελα μια εξήγηση.


Π: εγό δεν θα ξέρo πολi καλά αυτό. Please Vangeli εξίγισαμε στον κείριοσ.


ΧΥ: Κοιτάξτε κύριε Alza, μη νομίζετε ότι ήταν μια απόφαση που πήραμε εύκολα και με δική μας πρωτοβουλία. Όπως ξέρετε, η Τρόικα ζητάει μέτρα και πρέπει τουλάχιστον κάποια από αυτά να τα τηρήσουμε αν θέλουμε να λάβουμε την επόμενη δόση. Τι άλλο να κάνουμε; τα χέρια μας είναι δεμένα.


Α: Και όμως Jumbo, εδώ κάνεις λάθος. Γιατί η Τροικα θέλει τα λεφτά της που τόσα χρόνια σας έδινε και τα τρώγατε. Θα μου πεις και αυτοί δίναν και δεν ξέραν που πηγαίναν τα λεφτά τους; Καλά λαμόγια είναι και αυτοί, αλλά εμάς τι μας νοιάζει; Αν ήμασταν σωστότεροι τώρα δεν θα μπορούσαν να έχουν τέτοιες απαιτήσεις. Το θέμα είναι όμως αγαπητέ οτι η Τρόικα θέλει αποτελέσματα. Δεν σου επιβάλλουν τα μέτρα γιατί είναι "κακοί άνθρωποι". Σου τα ζητάνε γιατί θέλουν λεφτά! και δεν τους δίνεις τίποτα. Και οι απόπειρές σου να τα πάρεις από τους ολοένα φτωχότερους πολίτες σου είναι τραγικές. 


Π: One moment παρακαλό για να καταλαβο και εγω. Αμα ντεν πάρο απο τις πολήτες, απο πού να πάρουμε;


A: Από τους 15.000 οργανισμούς ή φυσικά πρόσωπα που χρωστάνε στην εφορία 150.000 ευρώ και πάνω ο ΚΑΘΕΝΑΣ. Τι κάνατε για αυτούς; 


ΧΥ: Η δικαιοσύνη θα τους αναλάβει, αλλά η δικαιοσύνη κουνιέται αργά.


Α: Τότε δώστε της μια κλωτσιά να κουνηθεί γρηγορότερα. Τι θα πει κουνιέται αργά; Τους φόρους ξέρετε μια χαρά να τους ψηφίζετε άμεσα. Να λάβετε το ίδιο άμεσα μέτρα για τα λαμόγια που τόσα χρόνια φοροδιαφεύγουν ή παίρνουν μίζες. Τι δουλειά έχει ο Βοσκόπουλος έξω από τη φυλακή; Έχετε τόσες λίστες με παραδείγματα σαν τον Βοσκόπουλο, που χρωστάνε πολλές χιλιάδες ευρώ. Γιατί δεν τους κυνηγάτε; Και εκτός από καλλιτέχνες έχουμε αντίστοιχα γιατρούς και δικηγόρους. Όλα αυτά τα κατακάθια της κοινωνίας χρωστάνε τόσα πολλά, που αν τα μαζεύατε θα βγάζατε 10πλάσια ποσά από αυτά που βγάζετε με έκτακτες εισφορές και φόρο ακινήτων και τέτοια απαράδεκτα. Γιατί λοιπόν αυτοί την γλιτώνουν; Γιατί ενώ το ΣΔΟΕ έχει τα ονόματα τους δεν κάνει τίποτα; Πως περιμένετε από τον απλό κόσμο ο οποίος παλεύει να τα φέρει πέρα να μείνει νόμιμος, όταν οι λεφτάδες παρανομούν ασύστολα και μένουν ατιμώρητοι; Θέλετε δραστικά μέτρα; ΓΑΜΗΣΤΕ αυτούς που φοροδιαφεύγουν τόσα χρόνια από κώλο ΤΩΡΑ! Τι θα πει διαδικασίες κι αρχιδιές; Παίρνεις τη λίστα, και αρχίζεις και δεσμεύεις λογαριασμούς, κάνεις κατασχέσεις και κλείνεις φυλακή όλα τα λαμόγια που τόσα χρόνια τρέφονται σαν ζόμπι απο τα δικά μας κεφάλια. Να δεις για πότε θα μαζέψεις τα λεφτά. Και τότε, όταν θα έχεις δείξει στο κόσμο ότι είσαι δίκαιος, τότε θα βοηθήσει και θα πληρώσει και ο κόσμος πιο εύκολα, γιατί δεν θα νιώθει για άλλη μια φορά προδομένος και αδικημένος.


ΧΑ: Όλα αυτά είναι ωραία στα λόγια αλλά στην πράξη δεν γίνονται και τόσο εύκολα.


Α: Δεν γίνονται αν είστε κότες. Προσέξτε, γιατί αν δεν επιβάλετε εσείς το νόμο, κάποια στιγμή θα τον πάρει ο λαός στα χέρια του και τότε θα γίνουν έκτροπα. Ήρθα να σας προειδοποιήσω ότι βαδίζετε προς λαϊκή εξέγερση και θα φταίει για αυτό η δειλία σας και η απροθυμία σας να κάνετε το σωστό.


Εκείνη τη στιγμή, άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η υπουργός παιδείας. Με το που με είδε δάγκωσε τα χείλη και έβγαλε έναν σεξουαλικό αναστεναγμό, κοιτάζοντάς με με νόημα...


ΞΥ: καλέ τι έχουμε εδώ; ποιος είναι ο μορφονιός;


A: Ξόανο μαζέψου. Αντί να έχεις παραιτηθεί εδώ και μήνες τολμάς και βρίσκεσαι ακόμα εδώ;


ΞΥ: μα πως τολ...


Α: SILENCE WOMAN!!! (γυρνώντας προς τον πρωθυπουργό) αν είχες λίγο τσαγανό έπρεπε να της είχες δώσει τα παπούτσια στο χέρι και δυο καρότα, που θέλει και υπουργείο η απαράδεκτη... Λοιπόν αποχωρώ και σκεφτείτε καλά αυτά που είπαμε. Έχετε δυο λύσεις: Ή σοβαρεύεστε ή θα γίνει επανάσταση και να είστε σίγουροι ότι θα ηγηθώ εγώ αυτής, καθώς ο κόσμος με εμπιστεύεται μια που είμαι σούπερ γρήγορος, όμορφος, δυνατός, έξυπνος και καβλέουρας... Χαιρετώ και ελπίζω να μη χρειαστεί να τα ξαναπούμε...


Π: εγό ακόμα δεν έχουμε καταλάβη το θέλουνε ο κείριος;...


Βγήκα από τη βουλή θεωρώντας ότι είχα κάνει το χρέος μου που έδωσα την προειδοποίηση. Όπως είχα πει και στο πρωτόζωο τον μπάτσο, πρώτα κάνουμε ερωτήσεις και μιλάμε και μετά βαράμε αν χρειάζεται. Και η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί αρχηγοί μας χρειαζόντουσαν καθοδήγηση από κάποιον με σοφία και γνώση. Φαινόντουσαν μπερδεμένοι και οι ίδιοι και παραπλανημένοι. Μήπως υπήρχαν κάποιες ανώτερες δυνάμεις που τους κατεύθυναν και αυτούς; Όπως και να έχει θα τους βοηθούσα όσο μπορούσα, αλλά αν δεν συμμορφωνόντουσαν θα τους έδερνα όλους για το χάβαλο. 


Μπήκα στο αυτοκίνητο. Η ώρα ήταν 11.00. Το σύνταγμα είχε αρχίσει να γεμίζει από κόσμο. Καθώς βγήκα έριξα ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα σε ένα σμήνος γκόμενες τουρίστριες και λιποθύμησαν όλες από τον ενθουσιασμό. Έφτασα σπίτι και καθώς άνοιξα την εξώπορτα αντίκρισα τον μπάτλερ μου πεσμένο στο πάτωμα σε μια λίμνη αίματος. Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου...


"ΜΠΑΤΛΕΡ!!" φώναξα γεμάτος αγωνία. Έτρεξα δίπλα του. Ήταν νεκρός. 


Κάποιος είχε να λογοδοτήσει για αυτό. Πάνω στο πτώμα υπήρχε ένας φάκελος σφραγισμένος. Τον άνοιξα και διάβασα τις καλλιγραφίες πάνω στον πάπυρο.


"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου. 


ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους...


ειλικρινά δικοί σου με αγάπη,
The Illuminati"


Γύρισα το φάκελο και είχε διεύθυνση αποστολέα επάνω...Θεέ μου τι τούβλα...


Έβαλα τα γυαλιά πάλι και ξεκίνησα αμέσως να αποδώσω δικαιοσύνη...


to be continued...(εδώ)





Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Με απάτησες μωρή; Καλά έκανες!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο απο έναν φίλο μου, που έχει εντρυφήσει στις ανθρώπινες σχέσεις και ξέρει πλέον πως σκέφτονται ή πως ΠΡΕΠΕΙ να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, ώστε να είναι όλοι πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Είμαι σίγουρος οτι πολλοί/πολλές από εσάς, θα χαρακτηρίσουν τις ιδέες του ανατρεπτικές, ίσως και υπερβολικές, όμως με μια καλύτερη μελέτη θα δείτε ότι υπάρχει τελικά μια αλήθεια που κρύβεται πίσω από την υπερβολή. 


By Spiros G.


Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον καλό μου φίλο και μέντορα, Alza για την παραχώρηση να γράψω στο blog του, μια που εγώ είμαι πολύ τεμπέλης για να ανοίξω δικό μου. Πάμε όμως στο θέμα μας.


Σε μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία ακούγεται το παρακάτω πάνσοφο γνωμικό: "Δύο είναι τα χειρότερα πράγματα στη ζωή ενός άντρα. Να του βγει ο γιος πούστης και να του γαμιέται η γυναίκα με άλλον."
Σήμερα θα ασχοληθούμε με το δεύτερο μέρος. 


Σίγουρα η ιδέα και μόνο μπορεί να κάνει τους περισσότερους να θέλουν να τα σπάσουν όλα. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια παραβίαση ( κυριολεκτική και μεταφορική) που πολύ δύσκολα μπορεί να ανεχτεί κάποιος. Αλλά τι στο διάολο; Στον 21 αιώνα βρισκόμαστε. Δεν μπορούμε να λύσουμε τέτοια θέματα με λογική και ευαισθησία; Δεν μπορεί να βρεθεί η πολυδιαφημισμένη χρυσή τομή; Είμαστε εδώ για να κάνουμε μόνο ηλίθιες ερωτήσεις ή έχουμε και κάτι χρήσιμο να πούμε; Μου έχουν πει ότι τα αν θες να πετύχει η σχέση σου το κλειδί είναι στους συμβιβασμούς. Θα πρέπει να ξέρεις που να κάνεις πίσω, που να επιμείνεις και πότε να διαπραγματευτείς. Εγώ προσωπικά δεν παίζω αυτό το παιχνιδάκι και στέλνω όλες τις καργιόλες στο αγύριστο στην πρώτη αντίρρηση που θα τολμήσουν να ψελλίσουν. Αλλά αυτός είμαι εγώ. Θα προσπαθήσω να μπω στον ρόλο όλων αυτών που συμμερίζονται την παραπάνω άποψη.

Το μήνυμα που φέρνω στον κόσμο είναι ότι πρέπει να υπάρχουν ΚΑΝΟΝΕΣ. Σαφείς ρητοί και κατηγορηματικοί. Και σε αυτούς πρέπει να αποφεύγονται γενικοί αφορισμοί. Φανταστείτε το ακόλουθο σενάριο. Έχεις πει στην γυναίκα/γκόμενα σου ότι οποιαδήποτε απιστία δεν συγχωρείται κάτω από καμία συνθήκη. Είσαι και τόσο μάγκας και τυχερός που έχεις βρει την ΜΙΑ γυναίκα στον πλανήτη που έχει πάρει αυτά τα λόγια τοις μετροιτοίς. Και εκεί που είσαι σίγουρος ότι έχεις πιάσει τον παπά από τα αρχίδια (Αμήν και πότε) και είσαι το A male σε αυτόν τον πλανήτη σκάει ένας ένοπλος στο σπίτι σου το βράδυ. Αυτός ο τυπάκος τώρα τυχαίνει να είναι και λίγο περίεργος. Ενώ προφανώς δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη διάρρηξη, την δολοφονία και τους εκβιασμούς μια σεξουαλική κακοποίηση που είχε υποστεί μικρός τον κάνει εντελώς αρνητικό στο θέμα του βιασμού. Έλα όμως που το γουστάρει το γκομενέτο σου και τυχαίνει να είναι και δυο μέτρα άρειος... Η συμφωνία φαντάζει απλή. Ή πείθεις τη γυναίκα σου να πάει με τη θέληση της ή σε καθαρίζει. Και τότε αρχίζουν τα προβλήματα μια που έρχεται η πληρωμένη απάντηση "Εγώ μωρό μου ευχαρίστως θα πήγαινα με τον κύριο για να σε σώσω αλλά δεν μπορώ να σε απατήσω όπως μου έχεις ξεκαθαρίσει άπειρες φορές...!" Και πριν προλάβεις να πεις μα και μου και να προσπαθήσεις να φέρεις στα συγκαλά της την ηλίθια γαμιόλα σε χτυπάνε δυο πράγματα ταυτόχρονα. Η κοσμική ειρωνεία μιας καλοστημένης παγίδας την οποία έστησες μόνο και μόνο για να πέσεις μέσα σαν μαλάκας και η σιδερογροθιά του τύπου που δεν είχε διάθεση για πολλά πολλά. Και σαν να μην φτάνει όλο αυτό σαν τελευταία εικόνα στον άλλο κόσμο παίρνεις την γυναίκα σου η οποία απαλλαγμένη από τον όρκο της ( μια που είσαι λίπασμα) μπορεί να ικανοποιήσει το φετίχ που είχε να πηδηχτεί με έναν χαριτωμένο μασκοφόρο ληστή και φασώνεται πάνω από το ζέστο σου ακόμα πτώμα. Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα όλο αυτό μου κάθεται λίγο βαρύ και θα ήθελα να το αποφύγω.

Ακολουθεί λοιπόν μια λίστα με όρους και συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτρέπεται το κέρατο από την γυναίκα, οι όροι με τους οποίους μπορεί να γίνει καθώς και συγκεκριμένα άτομα τα οποία έχουν το ελεύθερο να κάνουν ότι γουστάρουν. Βασικές προϋποθέσεις είναι ότι μιλάμε για μία φορά (είπαμε να κάνουμε μια εξυπηρέτηση άλλα όχι και δια βίου κερασφόροι) και ότι και η γυνή θα θέλει. Αλλιώς, αφενός μιλάμε για αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού (νταβάς) και αφετέρου, όσο και να θέλω να μαμήσει τη γυναίκα μου ο Stephen Hawking για να τον τιμήσω για ότι έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, θα δυσκολευτώ να την πείσω να το δει έτσι. Όπως θα δείτε είμαι αρκετά ελαστικός και γενναιόδωρος.
Παμε λοιπον..

ΚΑΝΟΝΑΣ 1ος

Τον περιγράψαμε και παραπάνω. Ισχύει για θέματα ζωής και θανάτου χωρίς να χρειάζεται έγκριση και επιβεβαίωση δικιά μου. Προσοχή σε αυτό το παραθυράκι, γιατί δεν θέλουν και πολύ κάποιες έξυπνες να σου πουν ότι σε απάτησαν για να σωθεί ο σπάνιος λευκός ρινόκερος της Αφρικής. Όχι αγαπητές μου, τα ζητήματα ζωής και θανάτου αφορούν αποκλειστικά την ΔΙΚΙΑ μου ζωή. Για παράδειγμα αν σου τεθεί το δίλημμα: "ή μου κάθεσαι ή σκοτώνω τον άντρα σου" τότε εννοείται δεν με ρωτάς, σκύβεις και κάνεις το καθήκον σου σαν σωστή σύζυγος. Τώρα αν σου πει "σκύψε ή σκοτώνω τη μάνα/αδερφό/αδερφή/θείο/ξαδέρφη/φίλο" κλπ κλπ, τότε τους ασπάζεσαι για τελευταία φορά και βάζεις λουκέτο. 

ΚΑΝΟΝΑΣ 2ος

Οποιοσδήποτε έχει να πληρώσει 3 εκατομμύρια ευρώ (τιμή συζητήσιμη). Ας το παραδεχτούμε. Αν είναι να μην δουλεύω για την υπόλοιπη ζωή μου και να ζω μέσα στην χλίδα παρόλο που η θυσία είναι μεγάλη(;;;), θα την κάνω. Στη τελική όλες οι γυναίκες ακόμα και η δική μου είναι μια χρηματορουφήχτρα, μια δίνη που καταπίνει συνεχώς το χρήμα, οπότε στη τελική βγάζει και τα δικά της έξοδα...Ίσως βέβαια σε κάποια φάση συνειδητοποιήσουμε οτι κλείσαμε το σπιτικό μας και ανοίξαμε μπουρδέλο, αλλά δεν γαμιέται; Άλλωστε τα περισσότερα σπίτια ούτως ή άλλως μπουρδέλα είναι, απλώς χωρίς επίγνωση και χωρίς σαφή τιμοκατάλογο.

ΚΑΝΟΝΑΣ 3ος

Ολοι οι παράκατω κύριοι: 

Vincent Cassel, Alex Rodriquez , Brian Austin Green, Marco Jaric, Tom Brady,
Jay Z, Gerard Pique , Sasha Vujacin , Cash Warren, Roger Rabbit, Brad Pitt

H μόνη προυπόθεση είναι ότι όσο "απασχολούν" τη δικιά μου, θα έχω και εγώ quality time με τις δικές τους. Δεν είμαι πολύ δίκαιος; Αν αναρωτιέστε, αυτές κατά σειρά είναι :

Μonicca Beluchi, Cameron Diaz, Megan Fox, Adriana Lima, Gisele
Beyonce, Shakira, Maria Sharapova, Jessica Alba, Jessica Rabbit, Angelina Jolie


 



Και επειδή δεν θέλω να με πει κανένας πουριτανό, θα επιτρέψω ακόμα και το όργιο σε περίπτωση που αυτό είναι επιθυμητό από όλες τις πλευρές. Γιατί ντάξει, ποιος είμαι εγώ να πω όχι στην Megan Fox; Σίγουρα ξέχασα μερικούς και σας παροτρείνω να συμπληρώσετε τη λίστα.


ΚΑΝΟΝΑΣ 4ος

Οποιαδήποτε γυναίκα που να την βαθμολογώ πάνω από 7.5. Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι ακριβώς απιστία, αλλά όπως είπαμε πρέπει να καλύψουμε όλες τις περιπτώσεις. Μοναδική προϋπόθεση προφανώς να συμμετέχω και εγώ. Μα τόσο δίκαιος; Μοναδική απαγόρευση είναι, το strapon να μη στραφεί ποτέ εναντίον μου. Εκεί θα έχουμε θέμα.




ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ:

- Gerald Battler: Because THIS IS (S)PARTA μωρή άρρωστη!!
Έχει δεν έχει γκόμενα να ανταλλάξουμε, επειδή φαίνεται γαμω τους τύπους, θα την πασάρω με μονο αντάλλαγμα να με κυκλοφορήσει εκεί που συχνάζει και ίσως να παίξω κανα ρολάκι στην επόμενη ταινία του.

- Dennis Bergkamp: Μόνο και μόνο γι' αυτό ρε μάγκα... Μόνο γι' αυτό...
     http://www.youtube.com/watch?v=Uc1H2hOHu_s

- Bruce Dickinson, Jeoff Tate, Roy Kahn, Hansi Kursch: Χωρίς σχόλια και προϋποθέσεις. Όποιος θέλει από αυτούς μπαίνει.

Και επειδή κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις απαγορέυονται δια ροπάλου οι κάτωθι:
-Κληρικοί και θρησκευόμενοι οποιασδήποτε πίστης
-Όλο το Ελληνικό πεντάγραμμο
-Οποιοσδήποτε με αφροδίσιο νόσημα
-Τούρκοι
-Πολιτικοί
-Οι συντελεστές των ταινιών Twilight, Eclipse κτλ.
-Ο Cristiano Ronaldo (σκατοφλωρος), ο Harry Potter (ατάλαντος), ο Γιώργος Λάνθιμος ( εγκληματίας), ο Superman (εξωγήινος), ο Παπακαλιάτης (αηδιαστικός), ο Justin Bibber (πουστράκι), Keanu Reeves (ξενέρωτος).

Σε περίπτωση που υπάρχει conflict μεταξύ δυο κατηγοριών (π.χ αν ο Χατζηγιάννης δώσει τρία μύρια ή αν ο Brad Pitt κολλήσει βλενόρροια ) τότε θα γίνει επιτόπου επανεκτίμηση της κατάστασης.

Είμαι ανοικτός σε οποιεσδήποτε διορθώσεις, ενστάσεις ή προσθήκες.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Παράθυρο στον κόσμο...

Έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με διαφορετικά έθιμα για τη γέννηση και το θάνατο σε διάφορους πολιτισμούς. Σαφώς, στο κόσμο η ποικιλομορφία των διαφόρων εκφάνσεων της ζωής, είναι τεράστια και ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρουσα, καθώς δίνει το ιστορικό και πολιτισμικό αποτύπωμα του κάθε λαού. Υπάρχει όμως μια έκφανση της ζωής που δεν έχει νομίζω αναλυθεί ποτέ μέχρι τώρα. Για αυτό και σήμερα θα βγούμε νοερά απο τη μικρή μας χώρα και θα κάνουμε ένα ταξίδι στην υφήλιο. Θα επισκεφτούμε χώρες μαγικές και ονειρεμένες, άλλες μακρινές και άλλες κοντινές. Χώρες στην ανατολή και χώρες στη δύση. Λαούς τεχνολογικά αναπτυγμένους και άλλους που έμειναν πίσω στον εξελικτικό αγώνα, είτε λόγω νοοτροπίας είτε λόγω συγκυριών. Κράτη ισχυρά και κράτη υποχείρια των δυνατών. Λαούς με ιστορία και ένδοξο παρελθόν, που όμως χάθηκαν στο διάβα της ιστορίας. Λαούς που άντεξαν στο αδίστακτο σφυρηλάτημα του χρόνου, και κάποιους που δημιουργήθηκαν για να καλύψουν το κενό που άφησαν  άλλοι λαοί πίσω τους. Θα κάνουμε αυτό το ταξίδι για να μελετήσουμε ένα κοινό γνώρισμα όλων των ανθρώπων και κατα συνέπεια όλων των λαών, το οποίο όμως είναι διαφορετικό στον καθένα. Γνώρισμα, που για χιλιάδες χρόνια τώρα ακολουθεί την ανθρωπότητα, καθορίζει την ιστορία της και διαμορφώνει το μέλλον του πλανήτη. Η ποικιλομορφία του είναι τόσο μεγάλη όση και ο κόσμος. Το γνώρισμα αυτό είναι η ανθρώπινη ηλιθιότητα...


Κάθε λαός έχει τη δική του μορφή ανίατης εγκεφαλικής αναπηρίας. Είναι σαν την τέχνη και σαν τον πολιτισμό, σαν τα ήθη και έθιμα του κάθε έθνους. Είναι αυτό που ενώνει τον ένα στόκο με τους άλλους και τον κάνει να νιώθει μέλος ενός συνόλου και συγκεκριμένα του ΣτοκοΣυνόλου (στα μαθηματικά συμβολίζεται ως ΣΣ).


Γάλλοι
Τους Γάλλους τους σιχαίνομαι από μικρός. Όχι μόνο γιατί θεωρώ ότι είναι από τους πιο πούστικους λαούς της ιστορίας. Όχι μόνο γιατί ιστορικά ήταν από τους πιο δειλούς, ηλίθιους και ηττοπαθής λαούς (δεν θυμάμαι πόλεμο που η Γαλλία να μη παραδόθηκε με τα βρακιά κατεβασμένα) παρόλο που είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα έθνη στην Ευρώπη. Αλλά, γιατί παρόλο που είναι κοτάρες λυράτες, για κάποιο λόγο νομίζουν ότι έχουν κάποια αξία και είναι σωβινιστές μέχρι το κόκκαλο. Μέχρι πριν λίγα χρόνια τουλάχιστον (ακούω οτι η νέα γενιά σοβαρεύεται λίγο), δεν μιλούσαν αγγλικά ούτε στα αεροδρόμια και απαιτούσαν σώνει και καλά να τους μιλήσεις γαλλικά. Δεν ξέρω γαλλικά βρε γαμημένε και ούτε θέλω να μάθω, γαμώ τη κωλοχώρα σου μέσα! Ο παρακάτω διάλογος είμαι σίγουρος ότι έχει γίνει πολλές φορές μεταξύ τουρίστα και Γάλλου:
-"Sorry, where is the Eiffel Tower?"
-"Ζε λα μουντιέ νταλα κουάγ. Μουαζε λοπαντιού ζελουγατουαμπουρδελέ"
-"Βγε, σάλτα και γαμήσου και κγάτα και την είσπγαξη βγωμεγή παλιογλίτσα!"
Τι αηδιαστική γλώσσα! Μου έρχεται να ξεράσω κάθε φορά που ακούω γαλλικά. Δεν μπορεί να ήταν στρειτ ο τύπος που την επινόησε. Σίγουρα είχε ένα καρότο στο κώλο και σπέρμα με γρομπαλάκια στο λάρυγγα  όταν έβγαζε το αλφάβητο. Δηλαδή πόσο ηλίθιο είναι να γράφεις δέκα φωνήεντα σε μια λέξη και να προφέρεις τα δυο;
Εκτός απο σωβινιστικά γουρούνια όμως οι Γάλλοι είναι και βρωμερά γουρούνια.  Έγκυρες πηγές θέλουν Γάλλους να γεμίζουν τη μπανιέρα με νερό και να κάνει μπάνιο όλη η οικογένεια με το ίδιο... Tα πιάτα δεν χρειάζονται σαπούνι για να πληθούν. Αρκεί νεράκι και τρίψιμο με το χέρι. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα αρώματα και οι κολόνιες ξεκίνησαν απο την Γαλλία, σε μια προσπάθεια των "ευγενών" Γάλλων, να καλύψουν την βρωμοσκατίλα που ανέδιδαν τα σώματά τους. Και μετά για κάποιο λόγο έχουν ανακηρυχθεί και οι "εραστές της Ευρώπης" και το Παρίσι -με το μεταλλικό σιχαμερό καβλί του Άιφελ- η πιο ρομαντική πόλη του κόσμου. Μιλάμε για πολλά κιλά εμετό.


Άγγλοι
Αδιαμφισβήτητα οι μεγαλύτερες ψωνάρες, κομπλεξάρες, αδερφάρες και φλωράντζες στο σύμπαν ολάκερο, είναι Άγγλοι. Το μόνο καλό που έχει προσφέρει η Αγγλία στο κόσμο, είναι κάποιες μουσικές μπάντες και τον Νεύτωνα. Κατα τ'αλλα αποτελούν μακράν έναν απο τους χειρότερους λαούς που πέρασαν ποτέ απο τον πλανήτη. Ασφαλής στο νησάκι τους, ανέπτυξαν ναυτικό και εξαπλώθηκαν σαν πανούκλα, γεμίζοντας πουστοαποικίες όλο το κόσμο, στο όνομα της πουτανοβασίλισσας τους. Και είναι πραγματικά αστείο που κοντεύουμε το 2012 και έχουμε λαούς που ακόμα συντηρούν βασιλική οικογένεια. Ναι ξέρω και καλά είναι διακοσμητικοί και τίποτα άλλο. Αρχίδια! Όταν έχεις τόσα λεφτά και τέτοιους τίτλους, έχεις και κύκλους και άρα ασκείς επιρροή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είναι και προκλητικοί. Θυμάστε όλοι τον γάμο του πρίγκηπα πριν κάτι μήνες, που εν μέσω κρίσης οι τιποτένιοι ξόδεψαν εκατομμύρια τη στιγμή που οι πιστοί τους υπήκοοι δεν έχουν να φάνε. Και είχε βγει τότε η Ελισάβετ, σαν το κίτρινο σπουργιτάκι, μεγάλη η χάρη της, που ο θεός να της κόβει χρόνια και να της δίνει σύφιλη, σπυράκια στο κώλο και καράφλα, και είχε απαιτήσει η ΚΑΡΙΟΛΑΡΑ από τα μέσα ενημέρωσης ΟΛΟΥ του κόσμου, να μην χρησιμοποιήσουν εικόνες από το γάμο σε χιουμοριστικά σώου, για να μη προσβάλλουν το θεσμό. Αφού είσαστε σούργελα μωρή τζουράπω, πως να μη σας χλευάσει ο κόσμος; Τι να πω, η αλήθεια είναι ότι θέλουν και τα παθαίνουν.
Ανέκαθεν οι Άγγλοι ήθελαν να ξεχωρίζουν και με αυτά τους τα καραγκιοζιλίκια δείχνουν ότι είναι πραγματικά μοναδικοί στη μαλακία. Σε ΟΛΟ τον κόσμο, το τιμόνι είναι απο την αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου, στην Αγγλία από την δεξιά. ΌΛΟΣ ο κόσμος οδηγεί απο τα ΔΕΞΙΑ, οι μαλάκες οι Άγγλοι από τα αριστερά. ΌΟΟΟλοι μετράνε το μήκος με μέτρα, οι Αγγλοι με πόδια. Όλοι ζυγίζουν με το κιλό, οι Άγγλοι με τις ουγκιές. Καλά ίσως όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Και όπου ακολουθούν τα αγγλικά πρότυπα, είναι γιατί τα μέρη αυτά ήταν ή είναι ακόμα αγγλικές αποικίες. Όπως και να έχει, το θέμα είναι ότι, σε πολλά πράγματα οι Άγγλοι διαφέρουν. Γιατί; Γιατί είναι για το πούτσο καβάλα. Είθε να βουλιάξει το σάπιο βρωμόνησό τους και να ησυχάσουμε μια και καλή από δαύτους.




Μογγολία
Εντάξει τι να πεις για τα παλικαριά αυτά; Είναι μόγγολα...


Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Η Μογγολία της Αμερικάνικης ηπείρου. Οι Αμερικάνοι νομίζουν ότι όλος ο κόσμος θέλει να επιτεθεί στη χώρα τους και είναι χεσμένοι μέχρι τις κάλτσες. Φοβούνται συνεχώς και για αυτό αγοράζουν όπλα, πυροβολούν για πλάκα και κάνουν πολέμους σε χώρες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να διαφυλάξουν την ασφάλεια της χώρας τους. Ή έτσι πιστεύουν οι βλαχοκαουμπόυδες. Όχι ότι δεν υπάρχουν αξιόλογα άτομα εκεί, όχι ότι δεν είναι χώρα προόδου και ανάπτυξης, αλλά τα θρησκόληπτα πρόβατα είναι περισσότερα και κάνουν κουμάντο. Η παγκόσμια κυριαρχία τους εικάζεται ότι οφείλεται σε επιχειρηματικά λόμπι και συνωμοσίες που διοργανώνονται σε συνεργασία με τους παρακάτω σαπίλες.


Εβραίοι
Ο λαός του θεού. Οι εκλεκτοί. Τα γαμιόλια της υφηλίου. Ύπουλα συνωμοτικά μπαστάρδια, που με τα επιχειρηματικά λόμπι τους αποβλέπουν να κατακτήσουν το κόσμο (ή τουλάχιστον έτσι λέγεται). Δεν φτάνει που επινόησαν και εξαπέλυσαν τον χριστιανισμό στην ανθρωπότητα, αλλά δεν τον ασπάστηκαν και ποτέ. Δεν είναι τυχαίο που από την αρχή της ιστορίας τους, οι Εβραίοι είναι θύματα διωγμών και εξοντώσεων. Επίσης δεν είναι τυχαίο το πως καταφέρνουν τα λαμόγια και επιβιώνουν από κάθε μεγάλη απόπειρα εναντίων τους. Στις απαρχές της ιστορίας του, ο εβραϊκός λαός, είχε τη θέση που του άρμοζε. Συγκεκριμένα ήταν σκλάβοι των Αιγυπτίων, και καλλιεργούσαν χωράφια, έχτιζαν πυραμίδες, κάναν τσιμπούκια στους Φαραώ και γενικά ήταν κάτω από το βούρδουλα όλη την ώρα. Οι αιγύπτιοι όμως που ήταν καλοί αφέντες και δεν είχαν καταλάβει με τι καθίκια είχαν μπλέξει, αντί να τους φάνε λάχανο, απλά τους εκμεταλλεύονταν, και δεν τους έριξαν στους κροκόδειλους. Μετά (σύμφωνα πάντα με ιστορικά στοιχεία), ο Μωυσής -που αν πιστέψουμε την ταινία είναι ξάδερφος του Green Lantern- κατάφερε και οδήγησε τους Εβραίους, μέσα από χίλιες κακουχίες, στη γη της επαγγελίας. Στη γη αυτή άρχισαν πάλι να ασχολούνται με γεωργία, κτηνοτροφία και κτηνοβασία. Ταυτόχρονα άρχισαν να κάνουν πολλά ναρκωτικά και έτσι νόμιζαν ότι όντως ο θεός θα τους στείλει το γιο του και τέτοια άλλα άκυρα (γιατί αν υπήρχε θεός, σιγά μην είχε εκλεκτούς αυτούς τους βρωμερούς τσιγγανόγυφτους). Έτσι όταν ήρθε κάποιος και είπε: "Μάγκες, επιτέλους ο μπαμπάκας με έστειλε να σας σώσω", αυτοί τον πιάσανε, τον ξεφτιλίσανε και τον σταυρώσανε. Από τότε κανείς δεν τους πάει. Στη δυτική Ευρώπη τον μεσαίωνα τους κυνήγαγαν να τους γαμήσουνε πάλι, αλλά για άλλη μια φορά κατόρθωσαν να την σκαπουλάρουν προς ανατολική πλευρά.  Στον β' παγκόσμιο έφαγαν το παπάρι της χιλιετιρίδας με το ολοκαύτωμα του Χίτλερ και επιβίωσαν και από αυτό. Κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει λέει ο λαός και εδώ έχει δίκιο. Τώρα βέβαια είναι λίγο δύσκολο να τους φάμε, καθώς τα χουν κάνει πλακάκια με τους Αμερικάνους και μαζί παίζουν τα συνωμοτικά και πούστικα παιχνίδια τους. Αλλά ποτέ δε ξέρει κανείς.  Ίσως βρεθεί ένας καλός Τσέγκις-Χαν να τους ξεσκίσει.


Ιάπωνες
Παγκοσμίως γνωστοί και ως χομπιτοπούτσηδες. Για μένα αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς και αντιφατικούς λαούς στην ιστορία. Για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι είναι οι εμπνευστές για τις περισσότερες σεξουαλικές ανωμαλίες. Το bukkake ας πούμε, έχει σήμα κατατεθέν το σχιστό μάτι και το τυρογαριδάκι των Ιαπώνων. Από την άλλη στις τσόντες τους το παίζουν σεμνότυφοι και βάζουν τετραγωνάκια στα παπάρια τους, λες και θα φοβηθούμε ή θα ζηλέψουμε αν τα δούμε. Φανταστείτε σκηνικό: "γονατιστή γκόμενα που είναι λουσμένη με περίπου πέντε λίτρα σπέρμα και γύρω της, οι εφτά νάνοι να παίζουν με τα τετραγωνάκια τους, γιατί αν έδειχνε πέη θα ήταν προσβλητικό το βίντεο... Ε, γάμησε μας ρε φίλε. Τσόντα θέλω να δώ, όχι tetris! Παρόλα αυτά, οι Ιάπωνες και γενικά οι ασιάτες, θεωρούνται η φυλή με το μεγαλύτερο μέσο όρο iq στο πλανήτη. Είναι αστείο το πως η φύση αποφάσισε να προικίσει τους σχιστομάτηδες φίλους μας με πιο ανεπτυγμένα μυαλά, αλλα με μικρά τσουτσούνια.
Παρόλη την εξυπνάδα τους και την εφευρετικότητα τους βέβαια, είναι και λαός που είναι μες στη μαλακία συνέχεια. Καταρχήν είναι ρομποτάκια. Μιλάνε και αντιδρούν τόσο μηχανικά που νομίζεις οτι είναι κουρδισμένοι. Μήπως δεν πεθαίνουν και απλά τους τελειώνει η μπαταρία; Πάρτε για παράδειγμα μια καθημερινή μέρα στο μετρό (κλικ στο μετρό ρεεε). Είναι σαν να στοιβάζεις κουκλάκια σε κούτες και παρόλα αυτά δεν ακούγεται κιχ...Μιλάμε σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα θα είχε γίνει της καρακαριόλας με τέτοιο σκηνικό αλλά εκεί είναι κομπλέ. Μετά ας μη μιλήσουμε για τις ολοένα και πιο περίεργες εφευρέσεις τους.


RAINMAN


ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΦΤΥΑΡΙ


 ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΟΜΙΖΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΣΧΥΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ
ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ 360 ΜΟΙΡΩΝ


ΙΔΑΝΙΚΟ ΓΙΑ ΣΚΑΤΟΦΑΤΣΕΣ


ΕΝΤΑΞΕΙ, ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΔΕ ΛΕΩ, ΑΛΛΑ
 ΤΟ ΛΑΣΤΙΧΑΚΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ;


Μιλάμε για τρελά καραγκιοζιλίκια.


Ινδοί
Α, δεν έχω λόγια. Ο λαός που θεωρεί ιερή την αγελάδα. Στην εποχή μας, έχουμε ανακαλύψει σχεδόν κάθε πιθανό τρόπο μαγειρέματος του μοσχαρίσιου κρέατος, και ενώ η μεγάλη πλειοψηφία στην Ινδία πεινάει, αντί να κόψουν φέτες τις μεγάλες τετράποδες μπριζόλες, τις αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθερες στους δρόμους και κάθονται και τις θαυμάζουν και τις θεωρούν ιερά πλάσματα. Εντάξει πως να μη κοροιδέψεις; Είσαι με αυτοκίνητο και περνάει αγελάδα απο το δρόμο; θα περιμένεις μεχρι το ιερό τετράποδο να ξεκουνήσει και μετά φεύγεις. Αν δε η αγελάδα αποφασίσει να αραξει και να ρίξει μια τεράστια, ζουμερή και ιερή κουραδάρα στη μέση του δρόμου, τότε την γάμησες. Δε πα να 'χεις δουλειά, δε πα να 'χεις επείγον; Δε πα να έχεις δέκα αιματοκυλισμένα παιδάκια σε σχολικό που περιμένουν ασθενοφόρο; Αν δεν ενεργηθεί το θεόσταλτο ζώο δεν κουνιέται τίποτα. Προσευχήσου να μην είναι δυσκοίλιο.
Πάμε σε άλλο θέμα. Ο μεγάλος ποταμός της Ινδίας είναι και αυτός ιερός, το ξέρατε; Ναι! πολλά πράγματα είναι ιερά στην Ινδία! Η "μητέρα Γάγγης" λοιπόν όπως είναι γνωστή εκεί, είναι τόσο ιερή, γιατί παρέχει το πιο πολύτιμο συστατικό της ζωής, το νερό. Επίσης τα νερά του θεωρούνται εξαγνιστηκά και θεραπευτικά. Άσχετο βέβαια το οτι περιέχουν ανθρώπινα λήματα παντώς τύπου, καθώς οι άνθρωποι πλένουν τα ρούχα τους, κάνουν μπάνιο, κατουράνε και χέζουν -πάντα με κατάνυξη βέβαια- στα ιερά αυτά νερά. Επίσης, ένα πολύ σημαντικό έθιμο είναι η καύση των νεκρών, αλλά και η αποθεση πτωμάτων στα νερά του ποταμού. Είναι και ο λόγος που το νερό στο Γάγγη έχει γέυση κοτόπουλου KFC. Τι εννοείς που το ξέρω; αφου το ΠΙΝΟΥΝ. Ναι και όμως, οι άνθρωποι που μένουν στις ακτές του ποταμού είναι τόσο καθυστέρες, που ενώ μολύνουν απίστευτα πολύ το ποτάμι, πάνε και πίνουν το νερό. Δηλαδή επειδή οι έρευνες δείχνουν οτι ο ποταμός έχει 120 φορές περισσότερα κολοβακτηρίδια απο όσα είναι ασφαλές για κολύμπι, τι να λέει; Αφού το ποτάμι είναι ιερό....


Αφρικανοί
Η Αφρική είναι μια πολύ μεγάλη και όμορφη ήπειρος. Ήπειρος των ερήμων, των τροπικών χωρών και της μαύρης φυλής. Διακρίνονται για τις αθλητικές τους ικανότητες, και ιδιαίτερα στο τρέξιμο και στα άλματα. Προπονούνται με φυσικό τρόπο στα δάση, την ώρα που τους κυνηγάνε λιοντάρια να τους φάνε. Αντιθέτως με τους φίλους μας τους κιτρινιάρηδες (δες Ιάπωνες), οι μαυρούληδες έχουν τεράστιες ψωλάρες για τις οποίες είναι γνωστοί παγκοσμίως. Αντίθετα επίσης με τους ίδιους, έχουν σαν φυλή το χαμηλότερο μέσο όρο iq στον πλανήτη. Από τις δυο αυτές αντιφάσεις, μπορεί κανείς να βγάλει το αυθαίρετο, αλλά λογικό μεν συμπέρασμα, ότι το μέγεθος της ψωλής είναι αντιστρόφως ανάλογο της ευφυίας κάποιου. Από προσωπική εμπειρία πάντως, θα έλεγα ότι δεν ισχύει, γιατί όταν ήμουνα σχολείο, θυμάμαι να λύνω δύσκολα προβλήματα με ολοκληρώματα και κωνικές τομές, τη στιγμή που την ξεδίπλωνα για να κατουρήσω. Όπως και να έχει, στην Αφρική οι άνθρωποι ζουν ακόμα σε άλλη εποχή. Καμία πρόοδος, καμία ανάπτυξη, καμία εξέλιξη. Αν οι Αφρικανοί έχουν μια παράδοση, αυτή είναι η παράδοση στα καπιταλιστικά και μη τερτίπια των λευκών. Είναι μάλιστα τόσο μαλάκες, που τρώγονται και μεταξύ τους, ενώ οι άλλοι θησαυρίζουν. Είναι σαν να γεννήθηκαν θύματα. Όλοι ξέρουμε ότι από τις πρώτες φυλές ανθρώπων, οι homo erectus έζησαν και εξελίχθηκαν στην Αφρική. Το θέμα είναι ότι ακόμα εκεί μένουν. Το ξέρω ότι οι περισσότεροι και βασικότεροι λόγοι για την κατάστασή τους είναι η έλλειψη παιδείας και η φτώχεια που τους επιβάλλεται απο εξωγενείς παράγοντες. Αλλά δεν είναι δικαιολογία αυτή πλέον. Έχουμε λαμπρά παραδείγματα επαναστάσεων στην ιστορία και ξέρουμε πως λαοί ξεσηκώθηκαν και κέρδισαν την ελευθερία τους, ή που εν πάση περιπτώση βελτίωσαν κάπως τη ζωή τους, ή εκσυγχρονίστηκαν έστω λίγο. Γιατί λοιπόν στην Αφρική τα πράγματα μένουν ίδια; Γιατί οι άνθρωποι ακόμα πεθαίνουν σαν τις μύγες; γιατί γεννοβολάνε σαν κουνέλια, την στιγμή που δεν υπάρχει ούτε τροφή ούτε νερό; Γιατί σφάζονται μεταξύ τους μέσα σε λουτρά αίματος; γιατί ήταν μαύροι αυτοί που ανακάλυψαν την ραπ μουσική; η απάντηση είναι μια και δόθηκε στην αρχή της παραγράφου: οι μαύροι έχουν κάτι ψωλάρες ναααααααααα!


Έλληνες
Ο λαός με τις μεγαλύτερες αυταπάτες του σύγχρονου κόσμου. Ο λαός που πιστεύει ακόμα και σήμερα, ότι αποτελείται από τους απόγονους του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα και του Ευκλείδη, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, αλλά που ελάχιστοι γνωρίζουν κάτι για το έργο τους και τη ζωή τους. Στην Ελλάδα όλοι καμαρώνουν για την ιστορία τους και ούτε ένας στους χίλιους δεν την ξέρει. Ο Έλληνας είναι καλός χριστιανός, παρόλο που ο χριστιανισμός έκανε τα πάντα για να αφανίσει τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Είναι γιατί ξέρει να συγχωρεί ο Έλληνας. Αυτό το βλέπεις και από τους πολιτικούς μας. Τριάντα χρόνια τώρα τους έχουμε στο κεφάλι, τους ίδιους και εδώ και τριάντα χρόνια, μας πηδάνε αργά αλλά σταθερά. Άσχετο που το vibration είναι στο 14 τα τελευταία χρόνια. Ο λαός αντέχει, ο λαός συγχωρεί, ο λαός ανέχεται, ο λαός τον παίρνει.
Οι Έλληνες είναι ηθικός λαός και εδώ και αιώνες προωθεί την αξιοκρατία, την ισότητα και την δικαιοσύνη. Στα λόγια βέβαια, γιατί στη πράξη θα κοροϊδέψει, θα κλέψει και θα εξαπατήσει ακόμα και τον γείτονα για να κερδίσει αυτό που θέλει. Όχι συγγενείς και φίλους βέβαια, δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο ακόμα. Αλλά κοινωνική συνοχή;....χαχχααχα σιγά μη ξέρει ο Έλληνας τι θα πει κοινωνική συνοχή. Ο Έλληνας ξέρει να κάνει καλά το εξής. Πρώτα να πουλάει μούρη με το γνωστό :"εμείς ρε όταν κάναμε φιλοσοφία οι άλλοι ήταν στα δέντρα ρε!", και καπάκι πηγαίνει το ξέκωλο να χορεύει στα τραπέζια στους σκοπούς της Βίσση, του Ρουβά και της Πέγκυ Ζήνας, να πετάει λουλούδια σε ατάλαντους τραγουδοποιούς, να βλέπει Πάνια και να παίζει στοίχημα. Μετά σαν γαμάτος που είναι, κάθεται και συζητά για τα μεγάλα θέματα που απασχολούν το πανελλήνιο, όπως τι μεταγραφές έγιναν στον Θρύλο, στο Βάζελο στον Μπαοκ ή δεν ξέρω και εγώ που αλλού, πόσες πούτσες έφαγε η Τζούλια αυτό το μήνα και φυσικά μέσα από σοβαρότατες πολιτικές συζητήσεις, ανακαλύπτει απτές και ρεαλιστικές λύσεις για να λύσει τα προβλήματα της χώρας... και μετά πάει και κλέβει το δημόσιο. 
Εγώ προσωπικά δεν ξέρω γιατί τόση βλακεία πλέον. Αναρωτιέμαι, είναι και εμάς οι ψωλές μας τόσο τεράστιες όσο των αφρικανών; Δεν φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Είναι υπεύθυνη μήπως η παιδεία μας, που τα τελευταία χρόνια κάνει ελεύθερη πτώση όσο αναφορά την ποιότητα της; Μπα δεν είναι αυτό μάλλον. Λογικά -και χρησιμοποιώ τη λέξη πολύ χαλαρά εδώ- είναι ερπετοειδή που θέλουν να εξουδετερώσουν τον ελληνικό πολιτισμό όπως έκαναν παλιότερα τα ίδια ερπετοειδή στο Βυζάντιο; (janni, asve μη ψαρώσετε) Μάλλον όχι. Τότε τι; Το ερώτημα θα παραμείνει αναπάντητο (hint: είναι η παιδεία) μέχρι να συγκεντρώσουμε αρκετά στοιχεία.


Κάπου εδώ θα σταματήσω τη λίστα, γιατί αρχίζει και γίνεται μεγάλη. Το ξέρω ότι χωράνε πολλοί άλλοι πολιτισμοί και λαοί εδώ, αλλά εγώ κουράστηκα. Κάντε και εσείς καμια δουλειά και αναφέρετε κανέναν αν σας έρθει.

Credits:
Special Thanks to Valaroma για την βοήθεια στην σύλληψη και συγγραφή (λέμε τώρα) του κειμένου.