Έρως ανίκατε βλάχαν!!!

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, καλή σας ημέρα!!!


Σήμερα είναι 14 Φεβρουαρίου, η μέρα των ερωτευμένων, και ο ρομαντισμός που υπάρχει στην ατμόσφαιρα έχει ήδη επηρεάσει την διάθεση μου. Είμαι χαρούμενος, είμαι ερωτευμένος και θέλω να βγω να το φωνάξω σε όλο τον κόσμο!!! Μα, τι υπέροχη μέρα! Είναι σαν να ανοίξαν οι ουρανοί και να χύθηκε απο τα σύννεφα το καυτό υγρό του έρωτα και να περιέλουσε τα προσωπά μας με χαρά, έρωτα και αγάπη. Μιζέρια και προβληματισμοί δεν χωρούν τέτοια μέρα και κάθε άνθρωπος το βιώνει αυτό. Σήμερα ερχόμενος προς την δουλειά, στο γνωστό φανάρι που έρχεται ο πακιστανός να μου καθαρίσει τα τζάμια, ήρθε με χαμόγελο στα χείλη και με χαιρέτησε και εγώ του έδωσα το κρουασάν μου συν πενήντα ευρώ. Αγαπώ όλο τον κόσμο σήμερα και θέλω αν το μοιραστώ αυτό μαζί σας! Αγαπώ και εσάς, γιατί είμαι ερωτευμένος και βλέπω το κόσμο με άλλο μάτι. Βλέπω συναδέλφους στην δουλειά να χαζογελάνε συνεχώς. Όλοι είναι ερωτευμένοι και το δείχνουν. Κανονίζουν έξοδο με το ταίρι τους το βράδυ, σχεδιάζουν να αγοράσουν δώρα και λουλούδια και τα σχετικά και γενικά ολοι μετέχουν με περισσή ζωντάνια στο χορό που λέγεται "Μέρα του Αγίου Βαλεντίνου"!


Μπαίνω χαρούμενος στο internet και ψάχνω να βρώ πρωτότυπες ιδέες για αυτή τη μέρα που είναι τόσο σημαντική για όλους μας, ειδικά αυτές τις δύσκολες εποχές, όταν πέφτω πάνω σε ένα άρθρο με τίτλο:

"5 αντρικά λάθη την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου"

...και η ψυχή μου σφίχτηκε. Υπάρχουν άντρες που κάνουν λάθη τέτοια μέρα; είναι δυνατόν μια τέτοια μέρα να μην τα δίνεις όλα και να μην δηλώνεις το παρόν στη σχέση σου φωνάζοντας -για να μη πω, κραυγάζοντας- το πόσο ερωτευμένος είσαι; Διάβασα το κείμενο και δάκρυσα όταν συνειδητοποίησα τι τραβάνε κάποιες άτυχες γυναίκες. Όταν ο καλός σου δεν δείχνει το ενδιαφέρον του μια τέτοια μέρα, πως μπορείς άραγε να ζήσεις σε αυτ.......


έλα ντάξει...φτάνει... δεν αντέχω άλλο..... ούτε για πλάκα δεν μπορώ να συνεχίσω αυτό το τραγικό πουστριλίκι...


Το εν λόγω άρθρο δυστυχώς υπάρχει. και είναι εδώ. Διαβάστε το πριν συνεχίσετε. Διαβάστε το λέμε! ΕΕΕΕ, δεν πιστεύω να μην το διαβάσατε; ΕΕΕΕ, χέστηκα! Και ερωτώ λοιπόν, αυτή που το έχει γράψει είναι άραγε ενήλικη; Αναρωτιέμαι πόσο άκυρη και καμμένη μπορεί να είναι η γκόμενα, καθώς και το site που αποφάσισε να εγκρίνει αυτό το περιεχόμενο; Δηλαδή πραγματικά διαβάστε και πείτε μου...Τώρα θα μου πείτε πως βρέθηκα εγώ στο www.womenonly.gr.... εε ευκαιρία έψαχνα για κράξιμο...και δικαιώθηκα.


Αφού λοιπόν ανάψαν τα λαμπάκια μου με τις απαράδεκτες παπαριές που διάβασα σε αυτό το κείμενο, πρόσεξα ότι η""""""""" κυρία""""""""""" παρέλειψε να φτιάξει τη λίστα με τα 5 λάθη των γυναικών που κάνουν την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Για αυτό και εγώ έφτιαξα μια δική μου για να είμαστε δίκαιοι σε αντιπαράθεση με αυτά που γράφει η χαρχάλω στο άρθρο της.. 


"5 γυναικεία λάθη την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου"


Λάθος πρώτο:  Μου υπενθυμίζεις ότι είναι η μέρα του Αγίου Βγαλεντίνου.
Έχω πολλά στο μυαλό μου, είχα μπόλικη δουλειά στο γραφείο και εσύ έρχεσαι και μου τα κάνεις Ζέπελιν με Αγίους Βαλεντίνους και αρχιδιές να ουμ...ωωω... ΖΜΠΤΣΜ κυρά μου!!!
Γιατί είναι κακό: Γιατί εγώ δε σου ζαλίζω τις ωοθήκες κάθε φορά που μια ανούσια κλαπαρχιδιά μου έρχεται στο μυαλό. Αν θες να νιώσεις ξεχωριστή φρόντισε να μη γκρινιάζεις για πράγματα που μόνο ανέραστες ή ανήλικες χαζογκόμενες γκρινιάζουν και σοβαρέψου...στόκε!


Λάθος δεύτερο: Μου λες ότι δε μετράει το δώρο αλλά η κίνηση.
Συνεχίζεις και μου ζαλίζεις τα αρχίδια για κάτι που με αφήνει παγερά αδιάφορο ενώ ταυτόχρονα ψεύδεσαι ασυστόλως καθώς εξ αρχαιοτάτων χρόνων όλοι ξέρουμε ότι στις γυναίκες αρέσουν τα δώρα και όσο πιο πολλά και πιο ακριβά τόσο καλύτερα, για αυτό τις πουτανιές αλλού!
Γιατί είναι κακό: Γιατί τα αρχίδια μου είναι ευαίσθητα και δεν κάνει να ταλαιπωρούνται χωρίς να υπάρχει πολύ σημαντικός λόγος. Και για να ξέρεις random γκόμενα εκεί έξω, δεν μετράνε ούτε τα δώρα, ούτε τα λόγια, ούτε τίποτα. Είτε σου πάρω αρκουδάκι για να τρίβεσαι πάνω του, είτε όχι, μετράνε μόνο οι πράξεις και οι πράξεις δεν εκδηλώνονται σε μια κούφια και ηλίθια μέρα, για την οποία έχουν πείσει εσένα και τις ομόστοκούς σου ότι είναι υψίστης σημασίας...τούβλο!


Λάθος τρίτο: Επιμένω ότι η γιορτή είναι εμπορική, όχι για να βρω δικαιολογία, αλλά γιατί είναι!!!
Όπως τα Χριστούγεννα, που είναι η εμπορικότερη γιορτή όλων, αντίστοιχα η γιορτή του Αγ. Μαλαπέρδα -πως σκατά τον λένε- είναι εμπορικότατη αφού σκοπό έχει να εκμεταλλευτεί την χαζομάρα των περισσοτέρων -ας μην γενικεύουμε- γυναικών και να ικανοποιήσει την ανασφάλειά τους και την ανάγκη τους για συνεχή επιβεβαίωση. Είναι τυχαίο νομίζετε το ότι υπάρχουν γιορτές που απευθύνονται αποκλειστικά σε γυναίκες; Γιορτή της μητέρας, γιορτή της γυναίκας, Αγ. Βαλεγδύνος...
Γιατί είναι κακό: Γιατί δεν καταλαβαίνεις που δεν καταλαβαίνεις ότι τα όργανά μου είναι πολύτιμα και χωρίς αυτά παίζει να μην μπορώ να τεκνοποιήσω μετά, προσπαθείς να με πείσεις ότι είναι αυτή η γιορτή είναι ευκαιρία να κάνουμε τα πράγματα που τόσο θέλαμε και δεν κάνουμε. Έχω νέα για σένα δεσποινίς... Αν δεν κάνω πράγματα με σένα, σημαίνει ότι δεν γουστάρω να τα κάνω μάλλον. Αν γούσταρα δεν θα περίμενα τον Αγ.Ρηγαντίνο. Επίσης ναι θέλω να πάω κόντρα σε ζαχαροπλάστες και ανθοπώλες που έχουν το τριαντάφυλλο 2,5 και 3 ευρώ, μη γαμήσω.... Από τον κώλο σου το έκοψες ρε καριόλη και το χρεώνεις τόσο; Καλύτερα να αγοράσω στεφάνι και να στο καρφώσω στο πάτο πριν σε θάψω έξι πατούσες κάτω απ' τη γη.


Λάθος τέταρτο: Γκρινιάζεις γιατί σου έστειλα χρόνια πολλά από sms ή email.
Και που σου έστειλα να λες ευχαριστώ. Δεν είμαστε όλοι υποχρεωμένοι μωρή χαβούζα να έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις με σένα. Εγώ δεν γουστάρω Αγ. Τσιμπουκίνου, καπίσι; Αν δεν γουστάρεις τράβα και γαμήσου με κάναν σκατόφλωρα, που θα σου γράφει ερωτικά γράμματα και θα σε κοιτάζει στα μάτια λέγοντας σου πως είσαι ο "βαλεντίνος" του. Από μένα τέτοια αδερφίστικα μην περιμένεις.
Γιατί είναι κακό: Γιατί τα αρχίδια μου έχουν γίνει μεγαλύτερα από τον Aldebaran με τις μαλακίες που μου τσαμπουνάς τόση ώρα και κινδυνεύουν να σκάσουν δημιουργώντας ένα τεράστιο super-paparnova. Και η ρημάδα τεχνολογία μωρή αχάριστη βρωμοτσούλα, που γράφεις αυτό το σιχαμένο άρθρο, είναι αυτή που σε κρατάει ζεστή το βράδυ που έχει ψωλόκρυο και είναι αυτή που σε γιατρεύει όταν αρρωσταίνεις και είναι αυτή που σου δίνει την δυνατότητα να εκφράζεις τις ιδέες που έχεις στο σκατόμυαλό σου μέσα από την ιστοσελίδα αυτή τη στιγμή...σάπια!


Λάθος πέμπτο: Περιμένεις να ασχοληθώ με το σχεδιασμό της μέρας;
Οκ... φαγητό, πίπα, ps3 και ύπνο. Πίπα και ps3 μπορούν να πάνε παρέα αν θες.
Γιατί είναι κακό: Γιατί πραγματικά είμαι ένα βήμα πριν αρχίσω να τραβάω τις πουτσότριχες μου από τα νεύρα, οπότε για να μη σου πω που να πας να γαμηθείς μέρα που είναι, άσε με στην ησυχία μου και αν για κάποιο απροσδιόριστο λόγο θες να πάμε για φαγητό, ποτό ή κάτι τέτοιο, κανόνισε το εσύ χωρίς να μου τα πρήζεις παραπάνω, γιατί έχω φτάσει τα όριά μου. Αν πιστεύεις στα σοβαρά ότι το να ασχολούμαι με αυτή την γελοιότητα δείχνει το ενδιαφέρον μου και οτι σε θέλω στη ζωή μου, τότε είσαι πραγματικά τελείως για τον πέο καβάλα και ειλικρινά δεν σε θέλω στη ζωή μου.




Γνωρίζω ότι ίσως να ήμουν λίγο εριστικός και αυστηρός με το θέμα, αλλά μόνο έτσι μαθαίνουν οι καριόλες. Σήμερα άκουσα ένα κάρο αστεία στη δουλειά για τον Αγ. Βαλεντίνο και αν γιορτάζω και παπαριές τέτοιες -ειδικά από γυναίκες- και το νευρικό μου σύστημα έχει πάρει φωτιά. Τα παίρνω κράνα λέμε που ενώ ο κόσμος καίγεται και ο καθένας ασχολείται με του μουνιού του το χαβά. Για όποια γυναίκα η γιορτή των ερωτευμένων είναι σημαντική, έχω απλά να πω ότι στον πούτσο μας λουλούδια και γύρω-γύρω μέλισσες! Πρέπει να απαγορευτεί αυτή η γιορτή πάρτε το χαμπάρι. Γιατί; Πολύ απλά γιατί ενοχλεί τους άντρες ΟΛΟΥ του κόσμου (αδερφές, λούγκρες και φλωράντζες εξαιρούνται, αλλά ταυτόχρονα δεν μας ενδιαφέρουν κιόλας) και αυτός είναι λόγος αρκετός... ΓΚΕΚΕ;;;

Δεν υπάρχει κακή διαφήμιση... υπάρχει όμως ηλίθια διαφήμιση.

Οι τελευταίοι μήνες υπήρξαν δύσκολοι γενικότερα, εξού και η απουσία κειμένων εδώ, καθώς ως γνωστόν, έγγραφα πάντα από το γραφείο μου, στο οποίο κατά τ'άλλα εργάζομαι σκληρά. Ευτυχώς το κλίμα αρχίζει και χαλαρώνει λίγο και βρήκα χρόνο για ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Και όντως διαφημίσεις θα σας παρουσιάσω σήμερα. Διαφημίσεις που ξέρετε όλοι βέβαια, αλλά όχι όμως ακριβώς όπως τις έχετε δει ή ακούσει... Αυτές τις μέρες έβλεπα λίγο παραπάνω τηλεόραση και συνειδητοποίησα ότι εκτός του ότι τα ελληνικά κανάλια είναι όλα άθλια, αντίστοιχα άθλιες είναι και οι διαφημίσεις που πιπιλίζουν το μυαλό του Έλληνα καταναλωτή. Οι περισσότερες από αυτές απευθύνονται σε χαζούς και είναι σίγουρο ότι αυτός που τις εμπνεύστηκε πίστευε ότι έχει μπροστά του πρόβατα και όχι ανθρώπους.


Η πιο πρόσφατη κλασσική προβατοδιαφήμιση (μόνο μπεεεε δεν έχει μέσα) είναι αυτή με τον Κουασιμόδο που πουλάει χοτ-ντογκ. Τι διάολο πάθανε όλοι με αυτήν την ηλιθιότητα; Με το που προβλήθηκε, την επόμενη μέρα όλοι οι μαλάκες συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι κλπ, αλλά ΟΛΟΙ όμως, αναφωνούσαν ο ένας τον άλλον "ομορφάαααντρα μου!!!". Δηλαδή πόσο πιθηκισμό μπορεί να επιδείξει ο κόσμος ακόμα; Παίρνουν την παραμικρή πνευματική κουράδα που βγαίνει απο το βρωμοκώλι του κάθε αποτυχημένου διαφημιστή, και την αναμασάνε και την αντιγράφουν και την λιώνουν στην επανάληψη. Όπως είχαν κάνει με την άλλη ατάκα του απαράδεκτου ξεμαλλιασμένου παπαρόπληκτου του 11888, την "τυχαίο; δεν νομίζω", που όταν είχε πρωτοπαιχτεί, την άκουγα το πολύ κάθε 10 λεπτά, είτε ταίριαζε στην κουβέντα, είτε όχι.
"Κάηκε το φαγητό."
"Τυχαίο; Δεν νομίζω"
"Δεν βρίσκω τα συμβόλαια για την Cosmote"
"Τυχαίο; Δεν νομίζω"
"Μου ήρθε περίοδος"
"Τυχαίο; Δεν νομίζω"
Γαμιέστε όλοι τρικούβερτα, είτε το νομίζετε, είτε όχι....
Για να γυρίσουμε όμως στον ομορφάντρα, η επανάληψη της συγκεκριμένης ατάκα, μου προκαλεί απίστευτο ερεθισμό στα νεύρα και στον αριστερό όρχι (ο οποίος είναι πιο ευαίσθητος από τον δεξί και κατά 20 γραμμάρια βαρύτερος).  Και να πεις ότι ήταν καμιά εξυπνάδα να το καταλάβω, αλλά όλο το πανηγύρι στήνεται γύρω απο τη σκατόφατσα του συμπαθέστατου κατα τ'άλλα τυπάκου. Είναι απλά μια αδιάφορη παπαριά και φτύνω κατάμουτρα οποιονδήποτε προσπαθήσει να με πείσει για το αντίθετο. 


Όπως και να έχει η συγκεκριμένη διαφήμιση αυτή δεν με ενοχλεί τόσο. Απλά μου τη σπάνε οι μαλάκες που την αντιγράφουν. Υπάρχουν βέβαια και άλλες διαφημίσεις, οι οποίες πραγματικά με κάνουν να θέλω να σπάσω την τηλεόραση, γιατί είναι τόσο κακόγουστες και ηλίθιες και γιατί υποτιμούν τόσο πολύ την νοημοσύνη μου, που νιώθω σαν να με βρίζουν μπροστά στη μούρη μου.


Για παράδειγμα, αυτή με την Tassimo μηχανή καφέ. Ο διάλογος είναι τόσο ασύνδετος και  άκυρος που χτυπά ανελέητα το νευρικό μου σύστημα. "που ήξερες τι ήθελε;" - "επειδή είμαι έξυπνη σαν τη μηχανή Tassimo;"... Πόσο για το πούτσο πια;; πόσο; πείτε μου; ο παραλογισμός στο μεγαλείο του. Θέλετε παραλογισμό; πάρτε μια νέα έκδοση της διαφήμισης σε δική μου έμπνευση.


Άντρας: "απλά ήθελα να...."
Γυναίκα: "Ναι, θα ήθελα κοτόπουλο σήμερα."
Άντρας: "Ποιο κοτόπουλο μωρή ηλίθια; Διώξε το μούλικο και κάνε καμιά δουλειά, περιμένουμε τα εγκεκριμένα συμβόλαια μια βδομάδα παλιομαλάκω. Άντε τελείωνε γιατί θα σε πάρει και θα σε σηκώσει! Και αυτή την φορά δεν θα την σκαπουλάρεις με δυο πίπες στο αφεντικό..  Σούργελο!"
Παιδί: "Φοβερό, πως κατάφερες να τα κάνεις τόσο σκατά μαμά; και γιατί κάνεις πίπες στο αφεντικό;"
Γυναίκα: "γιατί είμαι γνωστή πουτάνα και καθυστερημένη, τόσο πολύ, που ακόμα και η Tassimo μηχανή μου είναι εξυπνότερη από μένα...το μυστικό είναι στο bar code..."
Παιδί: "μα τι αρχιδιές μου τσαμπουνάς ρε μάνα; τόσο έξυπνο σου φαίνεται το κόλπο με το bar code; είναι ένα σύστημα που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια σε κάθε πτυχή της ζωής και της βιομηχανίας. τώρα το πήρες χαμπάρι εσύ; τόσο ηλίθια είσαι; Στο σουπερμάρκετ που πας δεν το έχεις ξαναδεί; Αλλά να μου πεις πας στο σουπερμάρκετ ποτέ; Είσαι καλή μόνο σαν τσούλα του γραφείου, γιατί σαν μάνα απέτυχες..."
Γυναίκα: "πως τολμάς να μου μιλάς έτσι, σε εμένα, που σε έχω σαν παιδί μου...ουπς...."
Παιδί: "είμαι υιοθετημένος...;;;"
σε αυτό το σημείο πετάγεται και η μηχανή με δάκρυα στα μάτια:
Μηχανή Tassimo: "Παιδί μου!!!! Χρόνια περίμενα να σε αγκαλιάσω, εγώ, η πραγματική σου μάνα...
Παιδί: Μα εσύ είσαι μια....μηχανή...πως γίνεται να κάνεις παιδί;  
Μηχανή Tassimo: "Ε να, μια φορά είχε έρθει ο Chuck Norris να πιει καφέ, και διάβασα λάθος bar code και με γάμησε..."
Παιδί: "Ο μπαμπάς μου είναι ο Chuck Norris;;; Γιούπιιιι!!!"
εκείνη την ώρα μπαίνει και ο διευθυντής έξαλλος μέσα στο γραφείο:
Διευθυντής: "Μάζεψε τα πράγματα σου, πάρε και το μούλικο και το μπούλο! απολύεσαι και την θέση σου θα πάρει η μηχανή Τάσιμο, αφού είναι εξυπνότερη από σένα."
Γυναίκα: "Μα..."
Και τότε ακούγεται....:
"ΜΟΥΛΙΚΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΤΟΝ ΕΚ ΤΗΣ TASSIMO ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟ;;;;"
και σκάει ο Chuck και με δυο στριφογυριστές κλωτσιές τα κάνει όλα λίμπα!!!
Το σλόγκαν θα λέει: "Πιο ηλίθια και απ' τα emo, είναι η μηχανή Tassimo..." (άσχετο... ε και;)


Άλλη τραγική διαφήμιση, είναι αυτή των media markt με τον παπάρα τον "Τσάμπα". Αυτό το παλικάρι όχι μόνο είναι αντιπαθητικός, όχι μόνο είναι σκατόφατσας και έχει μια μούρη που σε προκαλεί να της δώσεις uppercut και roundhouse kick, αλλά είναι και υπεργύφτουλας και λίγδας. Και για να καταλάβω γιατί μας τον παρουσιάζουν σαν γαμάτο τύπο, μήπως νομίζουν ότι είμαστε και εμείς γύφτοι; Μήπως μας προτρέπουν να γίνουμε γύφτοι; Δηλαδή, ρε μαλάκα marketing director των Media Markt, πόσο γύφτος αλλά και πούστης είσαι για να εγκρίνεις την σκηνή, που για να βάλει τσάμπα αντηλιακό ο άλλος, πάει και τρίβεται στον γορίλα που μόλις έχει πασαλειφτεί και που τον κοιτάει απαθής, αντί να του περάσει το μπουκάλι με την κρέμα μέσα από το πεπτικό του σύστημα; Για μένα η διαφήμιση πρέπει να εξελισσόταν ως εξής:


Πάει ο Τσάμπας και τρίβεται στον φουσκωτό. Ευθύς αμέσως ένα σαρδόνιο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του μπρατσομένου κωλομπαρά. O φίλος μας ο Τσάμπας, ανυποψίαστος συνεχίζει να τρίβεται χαρούμενος στο λαιμό του ολοένα και περισσότερο ερεθισμένου σφίχτερμαν. Ξαφνικά, το χαμόγελο σβήνεται από το πρόσωπό του, καθώς τα χέρια-τανάλιες του σφίχτη τυλίγονται γύρω του και ταυτόχρονα νιώθει κάτι σκληρό να πιέζει το γοφό του. Η χαρά και η ανεμελιά μετατρέπονται σε αγωνία και τρόμο, την ώρα που συνειδητοποιεί ότι απειλείται η σωματική -και συγκεκριμένα η πρωκτική- του ακεραιότητα. Το γουρούνι με απίστευτη δύναμη και βιαιότητα τον γυρνάει πλάτη και τον σπρώχνει μπροστά. Τα δάκρυα και οι φωνές του Τσάμπα δεν τον συγκινούν. Του κατεβάζει το μαγιό και ρίχνει αντηλιακό στα κωλομέρια του άτυχου φίλου μας. Η αναπνοή του Τσάμπα κόβεται καθώς 20 πόντοι μαλαπέρδας -είχε την ατυχία να πέσει και σε προικισμένο σφίχτη- εισχωρούν στον κωλαρίγκο του. Το σλόγκαν θα λέει "Ο Τσάμπας πέθανε από το πολύ γαμήσι μάγκες, τώρα ψωνίστε Media Markt!"


Τρελή τσαντίλα μου προκαλεί επίσης και η διαφήμιση του Ariel με την ασχημομούρα που έπαιζε στο "είσαι το ταίρι μου" που δεν θα προφέρω καν το όνομα της για να μη ξεράσω το συκώτι μου. Είναι αυτή που το εν λόγω τρολ περιμένει έξω από ένα σουπερμάρκετ και πιάνει μια και καλά τυχαία νοικοκυρά και κάνει επίδειξη επιτόπου του πόσο γαμάτο είναι το Ariel. Ίδιος λεκές, σε ίδιο ρούχο πλυμένο με το Χ απορρυπαντικό τη μια και με το Ariel από την άλλη. Φυσικά το Ariel κάνει καλύτερη δουλειά με σαφώς μικρότερη ποσότητα. Είναι πιο οικονομικό εεε; δεν είναι; πες τυχαία νοικοκυρά του κώλου, δεν είναι; Μα καλά ποιον κοροϊδεύουν; Αυτού του τύπου οι διαφημίσεις προσβάλλουν το συλλογικό μορφωτικό και νοητικό επίπεδο σε τέτοιο βαθμό, που θα έπρεπε να χαρακτηριστούν παράνομες και να φάνε λογοκρισία και οι ηθοποιοί να κρεμαστούν στο Σύνταγμα για παραδειγματισμό. Παραλλαγή:
Την ώρα που έχει στηθεί το σκηνικό και συγκρίνουν λεκέδες, σκάει τρίτος τύπος και πετάει ένα χεσμένο σώβρακο στον πάγκο της άσχημης με το Ariel λέγοντας:
"Αν δεν γίνει κάτασπρο με ένα πλύσιμο με την ίδια ποσότητα, θα σε βάλω να το γλείψεις μωρή φλόμπα." Το Ariel αποτυγχάνει και ο άντρας παίρνει το χεσμένο σώβρακο και το τρίβει στη μούρη της χοντρής. 
Το σλόγκαν θα λέει "Αν το Ariel ήταν καλύτερο από το Skip, αυτό θα συνιστούσαν 29 κατασκευαστές πλυντηρίων...μην είστε στόκοι..."


Άλλη διαφήμιση που θα πρεπε να βρίσκεται στο απόπατο, μαζί με τα υπόλοιπα σκατά, είναι αυτή της Vodafone, με τον μαλάκα που θέλει να έχει λέει σταθερό σήμα, για να απαντάει γρήγορα σε ραδιοφωνικούς διαγωνισμούς....Δηλαδή, πραγματικά το σενάριο είναι απεριόριστα σάπιο. Μας δουλεύετε ρε καθυστερημένα; Και απο που και ως που το "κοκα ντου ντου ντου, κοκα ντου ντου ντι" είναι το "κικιρίκου" στα αγγλικά, γιατί δεν το πιάνω το αστείο; Εναλλακτικά η διαφήμιση θα μπορούσε να γυριζόταν ως εξής:
Σηκώνει το πυροβολημένο πουστρόνι το τηλέφωνο και λέει την παπαριά του:
Αλεξης: "κοκα ντου ντου ντου, κοκα ντου ντου ντιιιι"
Πακιστανός στο λεωφορείο: "Τα πιτάνεις, άπιστος"
Αλέξης: "μα γιατί;"
Πακιστανός: "τουρα ντεν φώναξες οτι Πακιστανοι έχουν μικρό πιπί σαν αρσενική κότα;"
Αλέξης: "μα τι λες; εγώ είπα το κικιρίκου στα αγγλικά"
Πακιστανός: "Όύχι, έβρισες στα πακιστανικά, προσβόλα ξεπλυθείς με αίμα!"
Αλέξης: "μα..."
Πακιστανός βγάζει χαντζάρα και αποκεφαλίζει Αλέξη.... αγαλλίαση....
Το σλόγκαν λέει: "Χίλιες φορές πρεζάκιας, παρά καραγκιόζης της Vodafone...."




Και φεύγοντας από τις ηλίθιες διαφημίσεις, ας περάσουμε στις σιχαμένες και αηδιαστικές.
Lacta...  για πολλές σφαλιάρες...
Φωνάζει ο τύπος στη γκόμενα, γυρίζει την πλάτη και φεύγει καθώς αυτή τον κοιτάει θλιμμένα. Σπρώχνει κει έναν πωλητή μπαλονιών και πάει στο περίπτερο, όπου βλέπει τη Lacta και αναπολεί τις ευτυχισμένες στιγμές με το ξεκώλι και αλλάζει γνώμη και γυρνάει πίσω ο χλεχλές.... Που είναι ο αντρισμός σου μωρή αδέρφω; σκατόφλωρε, λίγδα του κερατά που παίρνεις και τα μπαλόνια και τα δίνεις στην τζουράπω; σίχαμα....Το σωστό σενάριο θα 'ταν το εξής:
Οκ, τσαντίζεται με την γκόμενα, της γυρίζει πλάτη, σπρώχνει και τον μπαλονά και πάει στο περίπτερο και βλέπει τη Lacta και αναπολεί. Καλά μέχρι εδώ. Παίρνει τη Lacta και γυρίζει πίσω προς την γκόμενα. Καθώς αυτή τον βλέπει να έρχεται, στρέφει προς το μέρος του και αρχίζει να χαμογελά και την στιγμή που έχουν φτάσει κοντά, ο τύπος της σκάει ένα μπουκέτο στο δόξα πατρί και αυτή σωριάζεται κάτω μαζί με μερικά από τα δόντια της, οπότε πάει και αυτός από πάνω και της πετάει τη σοκολάτα στη μούρη λέγοντας: "Να δω πως θα φας τη σοκολάτα τώρα μωρή μαλάκω χωρίς δόντια......μουχαχαχαχα" και το τραγούδι από πίσω παίζει:


Όποιο μπουνίδι της ζωής μου και να δω, 
αυτό που έριξα στην τσούλα ήηηηταν...
πιο γλυκόοοοοοοοοοο....


Η βασίλισσα των αηδιαστικών διαφημίσεων είναι μια βέβαια. Είναι μια συγκεκριμένη, η οποία προκαλεί ανακατωσούρα και ζαλάδα από την αηδία. Όταν αρχίζει και παίζει, νιώθεις σαν κάποιος να έχει αρπάξει τα έντερα σου και να τα στρίβει με δύναμη και θες να ξεράσεις απεγνωσμένα. Ξέρετε για ποια διαφήμιση θα πω τώρα είμαι σίγουρος.... Ο Ρουβάς, το γιαούρτι, το πιάνο και το νανούρισμα. ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ!!!  πέρα για πέρα ότι πιο σιχαμερό έχω δει ποτέ στην τηλεόραση. Ακόμα και το two girls and a cup (για όσους ξέρουν) δεν με είχε ταράξει τόσο πολύ όσο η πρώτη φορά που είδα αυτό το αίσχος. Δηλαδή είμαι ο μόνος που θεωρώ ντροπή να εκμεταλλεύεσαι μια προσωπική στιγμή/κατάσταση για διαφημιστικούς σκοπούς; και για γιαούρτι; Λες και αρκετά λεφτά δεν είχε ο τσίπης... Άσε που τέτοια φλωρομελωδία με την ποντικοφωνή του Ρουβά παίζει να προκαλέσει ψυχικά τραύματα σε κάποιο μωρό παιδί. Για μένα η διαφήμιση θα ήταν λίγο διαφορετική.


Ο Ρουβ τραγουδάει τα στρουμφοτραγούδια του και χτυπάει το τηλέφωνο, οπότε το σηκώνει και αφού ακούει την γκρίνια από την Ζυγούλη, πάει στο πιάνο τρώει λίγο γιαούρτι και αφήνει το κουτάκι στο πιάνο ενώ αρχίζει να κακοποιεί τα πλήκτρα τραγουδώντας το γλιτσιασμένο νανούρισμα: "κοιμήσου αγγελούδι μου, κοιμήσ...." Εκείνη τη στιγμή η πόρτα του στούντιο σπάει με έναν εκκωφαντικό θόρυβο και πέντε οργισμένοι δερματοφορεμένοι μεταλάδες με καρφιά μπουκάρουν φουριόζοι στο δωμάτιο, ο τυπάς με το μικρόφωνο βγάζει μια στριγκλιά τύπου Halford "DIEEEEEEEEEEEEEE ΦΛΩΩΩΩΩΩΩΩΡΡΡΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!" οπότε και ο τύπος με την κιθάρα πάει και σκάει μια κιθαριά στην μυτόγκα του Σάκη, αφήνοντάς τον σέκο στο πάτωμα και καπάκι του πετάνε το γιαούρτι στη μούρη. Το συγκρότημα παίζει μια μεταλλική ποζεριά και μόλις τελειώνει η σχιζοφρένεια βγάζουν όλοι απο μια μπριζόλα απο την τσάντα που έχουν ο καθένας στους ώμους του και αρχίζουν και την τρώνε οπότε ο τραγουδιστής γυρίζει προς την κάμερα και λέει: "Τα γιαούρτια είναι για τους γέρους και τις αδερφές...οι μάγκες τρώνε κρέας...!!!"


Πόσο πιο γαμάτη είναι πλέον η διαφήμιση; μπορεί να μην διαφημίζει γιαούρτι, αλλά η εικαστική παρέμβαση και η αλλαγή concept την πηγαίνει σε άλλα επίπεδα.


Υπάρχουν προφανώς και πολλές άλλες διαφημίσεις που είναι αντίστοιχα εκνευριστικές, αλλά κάπου εδώ ο χρόνος μας τελειώνει και επιστρέφουμε στη πίεση. Συμπληρώστε αν θέλετε με τις δικές σας προτάσεις. Καλή εβδομάδα λαμόγια!

ALZA WARS - Alza Χέϊγουορθ, η τελευταία έξοδος...

Διάβασε πως ξεκίνησαν όλα, στο πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ ...


Σιωπή...σιωπή επικρατούσε παντού στον γεμάτο σκόνη και υγρασία υπόγειο χώρο που καταλάμβανε ο πανάρχαιος ναός-φυλακή, στον οποίο με είχαν κλεισμένο εδώ και τρεις εβδομάδες... Η σιωπή ήταν σιωπή νεκροταφείου, η σιωπή που πηγάζει όταν νεκροί κατοικούν σε αυτό το μέρος...


Τις πρώτες δυο εβδομάδες η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική βέβαια. Ουρλιαχτά πόνου και απαράμιλλης αγωνίας έσκιζαν τη νύχτα και το σκοτάδι, προκαλώντας ρίγη τρόμου στους υπόλοιπους κρατούμενους που περίμεναν φοβισμένοι την σειρά τους. Τα ουρλιαχτά είχαν σταματήσει την τελευταία εβδομάδα, όταν και ο τελευταίος φυλακισμένος κατέρρευσε από την ανελέητα σκληρή μεταχείριση των σαυρανθρώπων.


Τα ερπετά δεν ήταν πολύ φιλόξενα και διόλου ευσυγκίνητα με τους κρατούμενούς τους. Η σωματική και ψυχική βία στην οποία υποβλήθηκα κατά την παραμονή μου εκεί δεν είχε προηγούμενο και σίγουρα θα μπορούσε να λυγίσει και τον πιο αρχιδάτο από τους x-men! αλλά όχι εμένα... Τα βασανιστήρια δεν γινόντουσαν απαραίτητα για κάποιο σκοπό. Εγώ δεν είχα κάτι που ζητούσαν, απλά ήθελαν να καταφέρουν να διαρρήξουν κάθε άμυνα μου και να με ξευτελίσουν πριν με σκοτώσουν. Ήταν καθαρή σαδιστική ευχαρίστηση που πήγαζε από την εγγενή κακία και μισανθρωπιά που έτρεφαν τα σιχαμερά αυτά πλάσματα. Προσπάθησαν πολύ να με σπάσουν, αλλά τα βασανιστήρια τους αποδείχθηκαν ανεπαρκή, αν και μπορώ να πω ότι σε κάποια φάση ήμουν πολύ κοντά στο να τα παρατήσω.


Οι σωματικές δοκιμασίες ξεκίνησαν με το κλασσικό μαστίγιο που όμως δεν πήρα μυρωδιά. Αν θυμάμαι καλά μου ρίξαν πεντακόσια ογδόντα επτά (587) χτυπήματα, πριν το μαστίγιο αρχίσει να ζητά έλεος. Μετά με ρίξανε μέσα σε μια σιδηρά παρθένα την οποία και ξεκώλιασα και δεν είναι παρθένα πια. Έπειτα δοκίμασαν να με σταυρώσουν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να αυξήσουν το πόσα γαμωσταυρίδια τους έριχνα την ημέρα. Ύστερα ήρθε το μαρτύριο της σταγόνας. Δοκίμασαν όλες τις σταγόνες πάνω μου. Σταγόνα νερού, αλατόνερου, σταγόνα γάλατος, σταγόνα χυμού πορτοκάλι και άλλα. Και όταν είδαν ότι δεν χαμπαριάζω ξεκίνησαν τα βαριά με σταγόνες από ουίσκι, χλωρίνη, υδροκυάνιο, μέχρι και σταγόνα λάβας βάλανε. Και πάλι, i took no χαμπάρι.


Γενικά τα σωματικά μαρτύρια δεν ήταν κάτι που η φιλντισένια κορμάρα μου δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Τα ψυχολογικά ήταν άλλο θέμα... Με ακινητοποιήσαν μπροστά σε μια τηλεόραση και κρατώντας ανοιχτά τα μάτια μου με ατσάλινα μανταλάκια, μου έβαλαν να βλέπω τα πρωινάδικα όλων των καναλιών από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέχρι και τα παλιά horror επεισόδια πρωινού καφέ με την Κορομηλά με έβαλαν να παρακολουθήσω. Τι τρίμπαζο θεέ μου... Η ψυχική πίεση αυξανόταν διαρκώς. Μετά τα πρωινά με πηγαίναν σε μια ηχομονωμένη αίθουσα, σαν στούντιο, και στην οποία αναγκαζόμουν να ακούω συνεχώς έναν απαίσιο θόρυβο και αλαλαγμούς βγαλμένους από την κόλαση, όπως Ρουβά, Βίσση, Βανδή, Χατζηγιάννη και ένα σωρό άλλους σιχαμένους ατάλαντους, στα τραγούδια των οποίων το αγνό πνεύμα μου ήταν αμάθητο και εκτεθειμένο, με αποτέλεσμα να υποστεί πολλαπλά πολιτισμικά σοκ. Το σώμα μου το ίδιο δεν το άντεχε και το στομάχι μου πολλάκις απέβαλε κάθε περιεχόμενο του από τις απίστευτες παπαριές που βασάνιζαν τα αυτιά μου. Η ψυχή μου κραύγαζε για έλεος και βοήθεια, αλλά η θέλησή μου ήταν δυνατή και κατάφερα να το ξεπεράσω, έστω και οριακά.


Η αντοχή μου τους είχε ξαφνιάσει. Θα έλεγε κανείς ότι είχαν φτάσει σχεδόν σε απόγνωση, καθώς διαπίστωναν ότι οι μέθοδοι τους δεν ήταν αρκετές για να με λυγίσουν. Είχαν απορήσει με το ποσό αμάσητος είμαι και αυτό τους έκανε να τρελαίνονται και να σκυλιάζουν ακόμα περισσότερο. Και τότε κάναν το λάθος...


Με οδήγησαν σε ένα δωμάτιο σε σχήμα ιγκλού (σαν βυζί χωρίς ρώγα, για να σας δώσω να καταλάβετε)  και με ανάγκασαν να καθίσω σε μια μεταλλική καρέκλα, όπου μου έδεσαν χέρια-πόδια με τις ειδικές χειροπέδες που ήταν ενσωματωμένες σε αυτή. Ταυτόχρονα, μεταλλικά ελάσματα σαν ζώνες περικύκλωσαν το στιβαρό στέρνο μου και έσφιξαν, ώστε να με κολλήσουν πίσω στη πλάτη του καθίσματος. Μόλις ακινητοποιήθηκα παντελώς, ένα κλουβί με χοντρά κάγκελα έπεσε απο το ταβάνι για να με περιβάλλει. Άρχισα να ανησυχώ (αν και χρησιμοποιώ τη λέξη με υπερβολή βέβαια) γιατί δεν είχα συνηθίσει σε τέτοια μέτρα ασφαλείας. Μπροστά μου υπήρχε μόνο ένας τρίποδας στον οποίο έκαιγε μια δυνατή φλόγα που με τα παιχνιδίσματα της φώτιζε το κυκλικό αυτό δωμάτιο. Οι φρουροί μου φύγανε και έμεινα να κοιτάζω την φλόγα και να αναρωτιέμαι τι μου είχαν επιφυλλάξει αυτή τη φορά. Δεν πέρασαν πάνω απο δέκα λεπτά όταν η πόρτα άνοιξε πίσω μου και έτριξε με το χαρακτηριστικό θόρυβο που τρίζουν οι πόρτες στα θρίλερ και οι πρωταγωνιστές την κοιτούν με γουρλωμένα μάτια περιμένοντας οτι κάποιος πολύ κακός και άσχημος θα μπεί, αλλά τελικά αυτός πετάγεται απο μια μάυρη γωνία πίσω τους που κανένας μαλάκας δεν είχε προλάβει να ελέγξει όταν μπήκαν στο δωμάτιο και σφάζει δυο τρεις. Εγώ φυσικά δεν ασχολήθηκα και χασμουριόμουνα απο τη βαρεμάρα μου. Το ερπετό πέρασε απο δίπλα μου κρατώντας ενα σάκο στο χέρι και έβγαλε ένα τσιρηχτό ήχο κοιτώντας με στα μάτια.

-ΧΧΣΣΣΣΣ. ΕΣΣΣΣΣΥ ΕΙΣΣΣΣΑΙ ΣΣΣΚΛΗΡΡΟ ΚΑΡΥΔΙ ΧΣΣΣΣΣ ΦΧΣΣΣ. ΕΓΩ ΟΜΩΣΣΣ ΘΑΑ ΣΣΣΕ ΣΤΡΩΣΣΣΩΩΩ ΧΧΣΣΣ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΒΥΣΣΣΣΑΛΕΟΣΣΣ....

-Ρε φίλε, σείρε γαμήσου να δεις άσπρη μέρα, του απάντησα πολύ εύστοχα.


-ΧΣΣΣ ΤΟΛΜΗΡΑ ΛΟΓΙΑ ΧΣΦΦΧΣΣΣ. ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ!


Και με αυτά τα λόγια έβαλε το χέρι μέσα στη τζάντα και τράβηξε δυο απο τα CD μου που κρατούσαν ομήρους...Κοκκάλωσα. Το αίμα πάγωσε στις φλέβες μου και κρύος ιδρώτας έτρεξε σε διάφορα μέρη του κορμιού μου, κάποια απο αυτά απόκρυφα. 


-ΞΞΣΣΣΑΦΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΌΣΣΣΟ ΜΑΓΚΕΣΣΣ ΕΕ;


Έφερε τα δυο CD δίπλα στη φλόγα και κατάφερα να δω ποια ήταν. Helloween, Keeper of the seven keys II και Iron Maiden Seventh son of a Seventh Son. Και τα δυο συλλεκτικές εκδόσεις δυο δίσκων, που είχαν αφήσει ιστορία. Δυο διαμάντια της τέχνης και του ανθρώπινου πνεύματος γενικότερα. Ζωντανές αποδείξεις οτι, η μουσική είναι η κορωνίδα των τεχνών και οτι η ανθρώπινη έμπνευση αγγίζει τις ψυχές σε τέτοιο βάθος, που τις χαράζει ανεξίτηλα. Πράγματα για τα οποία θα έδινα και τη ζωή μου... Πριν προλάβω να αρθρώσω κουβέντα, το σιχαμερό αυτό διαβολόσπερμα, με μια απότομη κίνηση πέταξε και τα δυο CD στον τρίποδα με τη φωτιά και με ένα σαρδόνιο χαμόγελο γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα του πάνω μου.


Ένιωσα μια τελευταία ανάσα να φεύγει απο το στόμα μου και η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπά. Τα πάντα έγιναν θολά απο τα δάκρυα που πλυμμήρισαν τα μάτια μου. Ο χρόνος σαν να σταμάτησε και το μόνο που άκουγα ήταν ο παραπονεμένος ήχος που έβγαζε το πλαστικό καθώς παραδινόταν και έλιωνε στις φλόγες. Προς στιγμή νόμιζα πως άκουσα τον Kiske να τραγουδάει το Save Us, απο τον δίσκο που εκείνη τη στιγμή τσουρουφλιζόταν για να ικανοποιήσει την σαδιστική ανάγκη του ανίερου μιάσματος που στεκόταν μπροστά μου. Η στιγμή κράτησε αιώνες. Τότε, μόλις τα πάντα ησύχασαν και οι φλόγες καταβρόχθισαν τα πάντα, άκουσα το πρώτο ΜΠΟΥΜ... και μετά δεύτερο...ΜΠΟΥΜ...και τρίτο και τέταρτο...ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ ΜΠΟΥΜ. Η καρδιά μου είχε αρχίσει να ξαναχτυπά, αλλά αυτή τη φορά λυσαλλέα. Αίμα κύλισε πάλι στις φλέβες. Αίμα αποφασισμένο για εκδίκηση και τιμωρία. Αίμαι διψασμένο για αίμα... Είχα ανεχτεί αρκετά!


Τα κόκκινα πλέον μάτια μου γούρλωσαν και γεμάτα οργή κοίταξαν τον εχθρό.Το βλέμμα μου ήταν τόσο ποτισμένο με μίσος, που η σαρωτική δυναμή του έκανε το ερπετό να ουρλιάξει απο πόνο και να πέσει μετά νεκρός, με τον τρίποδα χωμένο στο κώλο του (αυτό, ούτε εγώ κατάλαβα πως έγινε). Σηκώθηκα με μια κίνηση όρθιος, σπάζοντας σε τρισεκατομμύρια θρύψαλα τα μεταλλικά δεσμά μου και  έριξα ένα κουτουλίδι στα κάγκελα του κλουβιού και τα εξαύλωσα απο τη μανία μου. Έτρεξα και σήκωσα το σάκο με τα CD και πέρασα τη ζώνη που είχε στον ώμο. Δεν θα τα άφηνα ποτέ ξανά. Άνοιξα την πόρτα και κοίταξα τον ελαφρά φωτισμένο διάδρομο που απλωνόταν μπροστά μου. Τέσσερις φρουροί στεκόντουσαν λίγο πιο πέρα και συζητούσαν κάτι ψιθυριστά σχηματίζοντας ένα μικρό πηγαδάκι.  Πήδηξα με δύναμη στον αέρα έκανα το σώμα μου σβούρα και καθώς περιστρεφόμουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η τριβή με τον αέρα προκάλεσε ανάφλεξη στα ρούχα μου. Κατευθύνθηκα προς το κέντρο του μικρού κύκλου που είχαν σχηματίσει και όταν βρέθηκα ακριβώς ανάμεσά τους, πριν όμως προσγειωθώ, τεντώθηκα με δύναμη, σχηματίζοντας ένα πύρινο Χ που κατακεραύνωσε τους άμοιρους φιδανθρώπους, καθώς δυο πύρινα μπουκετίδια και δυο πύρινες πατούσες βρήκαν το δρόμο τους προς τις απερίγραπτα κακάσχημες σκατόφατσες τους. Τα κεφάλια αποκολλήθηκαν από τα σώματα και τέσσερις πίδακες αίματος ξεπήδησαν από τους λαιμούς τους, σβήνοντας ευτυχώς τις φλόγες από τα ρούχα μου. Δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά είχαν καταστραφεί και τώρα ήμουν μόνο με ένα μισοξεσκισμένο παντελόνι. Το μεταξωτό πουκάμισο που είχα φορέσει είχε καεί ολοσχερώς, αφήνοντας το ονειρεμένα σμιλεμένο σώμα μου εκτεθειμένο στο συντριβάνι αίματος που πλημμύριζε το γύρω χώρο. Έγινα κατακόκκινος, όμως δεν με πείραξε.


Συνέχισα τον διάδρομο μέχρι που βρήκα ένα δωμάτιο το οποίο ήταν προφανώς η κουζίνα και βρώμαγε κουνουπίδι. Ήταν άδειο και δεν είχε να πάρω κάτι σαν όπλο και έτσι πήρα μόνο κάτι ξύλινες οδοντογλυφίδες. Βγαίνοντας από την κουζίνα βρέθηκα σε ένα από τα μεγάλα πλατώματα που είχα συναντήσει κατά την πρώτη μου επίσκεψη στο τρισάθλιο αυτό μέρος. Οι γέφυρες που ένωναν τα υπόλοιπα πλατώματα ήταν γεμάτες με εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ερπετά, που παρακολουθούσαν με προσήλωση μια γιγαντοοθόνη κρεμασμένη από τον ένα τοίχο, που έλεγε τα νέα των 8.30 και εκείνη την στιγμή παρουσίαζε τα σοβαρά προβλήατα της ευρωζώνης και της οικονομικής κατάστασης γενικότερα. Οι σαύρες φαινόντουσαν ευχαριστημένες και συζητούσαν αναμετάξυτων σε πολύ ευχάριστο κλίμα. Ήμουν από πίσω τους και δεν με πήραν χαμπάρι. Από τις λίγες φράσεις που έφτασαν στα αυτιά μου, αποκαλύφθηκε το μεγάλο μυστικό των φιδιών. Ήθελαν να γονατίσουν τις οικονομίες του κόσμου για να αναδείξουν εκείνοι μετά δικές τους, βασισμένες σε δικά τους πρότυπα και ελέγχους. Ήθελαν να κάνουν κουμάντο, να κυριαρχήσουν, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Και το κατάφερναν...


Τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή, γιατί τώρα τους είχα ανακαλύψει...  Δεν ξέρω αν υπήρχαν και άλλοι πυρήνες και κρησφύγετα τους ανά τον κόσμο, αλλά το ελληνικό ήταν πλέον στο έλεος μου... Κάναν το λάθος να ανοίξουν τα χαρτιά τους μπροστά μου, υπολογίζοντας στην δύναμή τους, αλλά δεν σκέφτηκαν την δικιά μου. Με υποτίμησαν και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους. Και το πιο σημαντικό από όλα.....έκαψαν δυο CD μου... Δεν θα υπήρχε έλεος και σωτηρία. Πριν το συμβάν με τα CD, σκεφτόμουνα να τους συγχωρήσω και να σεβαστώ για άλλη μια φορά την έννοια της δικαιοσύνης και της αξίας της ζωής. Κάποια πράγματα όμως δεν αξίζουν σε όλους...και τα φίδια χάσανε το δικαίωμά τους να ζουν, τη στιγμή που η φλόγα άγγιξε το Keeper και το Seventh Son....


Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου καθώς η αβάσταχτη αυτή εικόνα πέρασε πάλι από το μυαλό μου. Όχι πια δάκρυα. Όχι για μένα τουλάχιστον. Ήρθε η ώρα να κλάψουν οι μανούλες τους. Ένιωσα την καρδιά μου να επιταχύνει, καθώς η αδρεναλίνη ξεχυνόταν στο αίμα μου σαν χείμαρρος, γεμίζοντας ενέργεια και ένταση τα πάντα μέσα μου. Πήρα μια βαθειά ανάσα και φώναξα με όλη μου τη δύναμη για να τραβήξω την προσοχή τους:


"Πουυυύτσαααααα!!!!"


Όταν όλα τα κεφάλια στράφηκαν προς το μέρος μου, έσκασα σατανικό χαμόγελο και βγάζοντας την πρώτη οδοντογλυφίδα από το κουτάκι, όρμηξα μπροστά! Πριν ακόμα φτάσω το πρώτο κύμα εχθρών, η οδοντογλυφίδα είχε εκτοξευθεί με υπεράνθρωπη δύναμη και είχε διαπεράσει δέκα σώματα, πριν καρφωθεί και σπάσει στον γρανιτένιο τοίχο της σπηλιάς (κάποιοι θα σκεφτούν "καλά και πόσο θανατηφόρα μπορεί να είναι μια οδοντογλυφίδα;" Καθόλου είναι η αλήθεια, αν δεν ξέρεις να την χειριστείς. Αν όμως η οδοντογλυφίδα εκτός από την μεγάλη της ταχύτητα, περιστρέφεται κιόλας -όπως οι σφαίρες-, κάνει απίστευτη ζημιά. Για παράδειγμα οι τρύπες που άφησε η δικιά μου διαπερνώντας τα φίδια, είχαν διάμετρο μεγαλύτερη από κουβά σφουγγαρίσματος!). Ταυτόχρονα, δυο άλλες οδοντογλυφίδες είχαν εμφανιστεί ακαριαία στα χέρια μου και άνοιγαν τρύπες αριστερά και δεξιά σε καίρια σημεία, αφήνοντας τους σαυρανθρώπους, τραυματίες, παράλυτους, ή και νεκρούς στο πέρασμά μου. Κατά δεκάδες πέφταν τα κουφάρια των ερπετών, παρόλη την σαρωτική πλειοψηφία τους. Μπουκέτα, κλοτσίδια, οδοντογλυφιές και θανατηφόρα βλέμματα τα όπλα μου, που έσπερναν θάνατο και πανικό στα βρωμερά αυτά πλάσματα. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας έρεαν άφθονα από τα σώματα των εχθρών στην προσπάθειά τους να με σταματήσουν, αλλά ήταν μάταιο. Φιδίσια χέρια, δάχτυλα, πόδια, ουρές και κεφάλια εκσφενδονίζονταν προς κάθε κατεύθυνση, καθώς πλέον είχα μετατραπεί σε μια μηχανή αλέσματος και τα ερπετά ήταν ο κιμάς μου. Το αίμα κόχλαζε καθώς έπεφτε απο τα πλατώματα στην καυτή λάβα από κάτω, όμως ο αριθμός των ερπετών δεν έμοιαζε να μειώνεται. Έσφαζα επί 10 λεπτά συνεχόμενα, αφού σε κάποια φάση έσκασε και achievement "The Butcher with the Toothpick - 100.000 kills". Παρόλα αυτά Οι ορδές συνέχιζαν να έρχονται ακάθεχτες για να μην πω ενισχυμένες αριθμητικά. Από κάθε βρωμερή τρύπα της απέραντης σπηλιάς, δυο ερπετά ερχόντουσαν στη μάχη για κάθε έναν σκατομούρη που έστελνα στην κόλαση!


Μετά από είκοσι λεπτά ασταμάτητης μάχης, είχα φτάσει στο κεντρικό πλάτωμα και ήμουν ακόμα περικυκλωμένος από χιλιάδες αντιπάλους, όταν ξαφνικά ακούστηκε ένα μεγάλο GONG! και τα φίδια ξαφνικά άρχισαν να απομακρύνονται από μένα αφήνοντας με μόνο μου στο κέντρο του πλατώματος. Λουσμένος στο αίμα απόρησα, αλλά καλωσόρισα το διάλειμμα για να φάω ένα kit-kat. Απο τα μεγάφωνα ακούστηκε: "Εξοντώστε τον δαίμονα ΤΩΡΑ! Να βγουν έξω οι Εξολοθρευτές"...


Με τα λόγια αυτά, τα κεντρικά κτήρια στο κάθε πλάτωμα άνοιξαν στη μέση και από μέσα εμφανίστηκαν τρία τεράστια ρομπότ που άρχισαν να κατευθύνονται απειλητικά προς το μέρος μου! Τα μηχανικά αυτά πλάσματα, έφταναν τα έξι μέτρα ύψος το καθένα και είχαν την ανατομία των δημιουργών τους. Τα κόκκινα led στα μάτια τους πρόδιδαν την ψυχρή αποφασιστικότητα της μηχανής που εκτελεί το σκοπό της, ενώ οι μεγάλες θανατηφόρες ουρές που τελείωναν σε ένα άκρως κοφτερό χαντζάρι, προμήνυαν μόνο προβλήματα   Όλα κρατούσαν από ένα μεγάλο μεταλλικό διπλο-πέλεκυ που γυάλιζε τώρα καθώς πλησίαζαν το κεντρικό πλάτωμα. Δε μάσησα ούτε τώρα... Ξεκίνησα να τρέχω προς το πλησιέστερο  από αυτά. Βλέποντας με να πλησιάζω, η θανατηφόρα ουρά υψώθηκε και άρχισε να ρίχνει ακτίνες laser κατά πάνω μου. Τι Κομανέτσι και μαλακίες....Η μαεστρία με την οποία απέφευγα τις ακτίνες και η πλαστικότητα των κινήσεων μου, ήταν τόσο artistic, που οι φιδάνθρωποι που παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, άρχισαν να χειροκροτούνε σε κάποια φάση... Ακόμα πιο κοντά στο ρομπότ τώρα, αυτό σήκωσε τον πέλεκυ αλλά πριν προλάβει να κάνει οποιαδήποτε άλλη κίνηση βρέθηκα με ένα σάλτο στο κεφάλι του. Άρπαξα τη τσεκούρα από τα χέρια του και με μια κίνηση την έσπασα στη μέση για να βολεύει για τα μέτρα μου, και την κατέβασα με δύναμη. Η πορεία της λεπίδας ήταν ένα τέλειο ημικύκλιο που κατέληξε εκεί που θα βρισκόντουσαν τα γεννητικά του όργανα, αν είχε καθόλου. Παραπάτησε και πηδώντας μπροστά του ακριβώς, με μια μονοκόμματη κίνηση το αποκεφάλισα. Γύρισα να τσεκάρω την κατάσταση και είδα ότι το δεύτερο από αυτά είχε πλησιάσει μαζί με το τρίτο σε απόσταση αναπνοής. Πολλά laser πάλι, και άλλα χειροκροτήματα από το κοινό. Αυτή τη φορά ακολούθησα την αντίστροφη πορεία. Σημάδεψα προσεκτικά και έριξα το τσεκούρι προς το ρομπότ αχρηστεύοντας το δεξί του πόδι. Καθώς αυτό γονάτισε, πήδηξα και του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί, βουλιάζοντας το μέταλλο και προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές στα εγκεφαλικά του κυκλώματα. Μέσα από τα συντρίμμια του κεφαλιού είδα πάνω σε ένα τσιπάκι το "Intel i-gamis 108 inside" και το συγκράτησα σαν πληροφορία. Γυρνώντας απότομα έσκυψα απότομα καθώς το κοφτερό λεπίδι του τρίτου ρομπότ έκοψε τα μαλλιά μου και παραλίγο να με αποκεφαλίσει. "Ε όχι να μου χαλάσεις και το χτένισμα ρε γαμημένο!" σκέφτηκα, το οποίο τρεις εβδομάδες τώρα, είχε τέλειο κράτημα παρόλα τα βασανιστήρια. Όρμηξα και το άρπαξα απο την ουρά. Ταυτόχρονα τα ερπετά άρχιζαν πάλι να πλησιάζουν οπότε και γύρισα την ουρά προς το μέρος τους. Βρήκα ένα κουμπί κάτω από την κωλοτρυπίδα του ρομπότ και το πάτησα. Η εκτυφλωτική δέσμη έστειλε θάνατο σε δεκάδες εχθρούς. Ανήμπορο το ρομπότ να αντισταθεί στην απίστευτη δύναμη μου, στεκόταν στα τέσσερα και με βοηθούσε στην εξολόθρευση των μισητών φιδιών. Όμως τα φίδια δεν είχαν τελειωμό. Φαινόντουσαν να είναι άπειρα. Τότε μου ήρθε η ιδέα.....


Κοίταξα την πυρακτωμένη θάλασσα από κάτω, που είχε γίνει ακόμα πιο κόκκινη από τους τόνους αίμα που καταβρόχθιζε. Και παρατώντας το ρομπότ, αποκόλλησα την συσκευή laser και πήδηξα μέσα....Λίγο πριν αγγίξω την επιφάνεια, το πανίσχυρο βλέμμα μου εστίασε πάνω στη λάβα και καθώς εκείνη λάκισε μπροστά μου, παραμέριζε από όπου περνούσα και άρχιζα να κατευθύνομαι με ταχύτητα προς το εσωτερικό της Γης... Μετά από μισή ώρα ασταμάτητης πτώσης, προσγειώθηκα σε σκληρό έδαφος. Το δολοφονικό μου βλέμμα κατάφερνε να κρατάει τη λάβα και τη ζέστη μακριά, όμως έπρεπε να βιαστώ... Άνοιξα το laser στο φουλ και άρχιζα να πυροβολώ την λάβα γύρω μου. Απανωτές εκρήξεις και αλυσιδωτές αντιδράσεις άρχιζαν να συμβαίνουν γύρω μου και ήξερα ότι το κόλπο είχε πετύχει. Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα ξεκινούσαν από εδώ, αλλά θα κατέληγαν στην επιφάνεια, οδηγώντας σε μια τεράστια έκρηξη που θα καταβρόχθιζε όλη την υπόγεια φιδούπολη. Ο βράχος στον οποίο στεκόμουν άρχισε να κουνιέται και τελικά άρχισε να αναπτύσσει ταχύτητα προς τα πάνω. Πέντε λεπτά μετά, κινούμουν με απίστευτη ταχύτητα καθώς η έκρηξη είχε ξεκινήσει να απλώνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς. Δέκα επιπλέον λεπτά μετά, περνούσα μέσα από την πόλη, όπου απανωτές εκρήξεις γκρέμιζαν τα οικοδομήματα και καταπόντιζαν χιλιάδες ερπετά στην θανατηφόρα μάζα λιωμένων υλικών. Φτάνοντας στην οροφή , έριξα ένα μπουκέτο στο ταβάνι και το φως του  Ήλιου πλυμμήρισε τα πάντα και για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια μου -ασυνήθιστα τον τελευταίο καιρό στο φως- έτσουξαν, αλλά με μια δολοφονική ματιά μου, ο Ήλιος χαμήλωσε ένταση και ήμουν πάλι οκ. Ο βράχος ταξίδεψε ψηλά και καθώς κοιτούσα κάτω, είδα την πόλη να την καταπίνει η λάβα και ένα κύμα αγαλλίασης πλημμύρισε τη καρδιά μου. Όλα είχαν τελειώσει επιτέλους...


Πήδηξα σε ένα περαστικό αεροπλάνο και με άφησε στο Ελ. Βενιζέλος. Γύρισα σπίτι λαχανιασμένος και σήκωσα το τηλέφωνο. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Η επανάσταση απέναντι στη συνωμοσία είχε ξεκινήσει στην Ελλάδα και τώρα θα το μάθαινε όλη η υφήλιος. Τα ερπετά θα δυσκολευόντουσαν πλέον να κρατήσουν την κυριαρχία τους. Και όπου υπήρχε αντίσταση, θα ήμουν εκεί να βοηθήσω.


Αυτά λοιπόν έγιναν αγαπητό μου ημερολόγιο. Εδώ θα σταματήσω να γράφω, γιατί είναι το μνημόσυνο για τα δυο εκλίποντα CD που έδωσαν τη ζωή τους στο βωμό της ελευθερίας και της δικαιοσύνης...


Αλλά να θυμάστε πάντα....Have no fear, Alza is here...

ALZA WARS - Back with a vengeance

Διάβασε πως ξεκίνησαν όλα στο πρώτο μέρος της ιστορίας, εδώ ...


Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Είχα καιρό να σου γράψω γιατί μέχρι πριν λίγες ώρες ήμουν αιχμάλωτος των Ιlluminati, οι οποίοι με κρατούσαν φυλακισμένο σε ένα μπουντρούμι υψίστης ασφαλείας εδώ και δυο εβδομάδες. Ναι, το ξέρω αγαπητό μου ημερολόγιο ότι και εσύ απορείς πως εγώ, ο μέγιστος και πανίσχυρος Alzas, άφησα απλούς θνητούς να με συλλάβουν, όμως όταν θα σου περιγράψω όλη την ιστορία θα δεις ότι δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ... 

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη όταν είχα επισκεφθεί την βουλή για να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό (λέμε τώρα) τής χώρας. Είναι φανερό πως τις κινήσεις μου παρακολουθούσαν σκοτεινές και ύποπτες δυνάμεις με σκοπό να αναχαιτίσουν τις προσπάθειες μου για επαγρύπνηση των πολιτικών αρχηγών. Στην επιστροφή μου στην έπαυλή μου, βρήκα τον αγαπημένο μου μπάτλερ νεκρό σε μια λιμνοθάλασσα αίματος, με ένα γράμμα καρφωμένο στη πλάτη του και γραμμένο με το ίδιο του το αίμα... Οι λέξεις ηχούν ακόμα βαρύγδουπα το μυαλό μου:


"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου.


ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους..."


Το γράμμα είχε διεύθυνση αποστολέα και εγώ εκείνη τη στιγμή, θολωμένος από τον άδικο χαμό του μπάτλερ έφυγα με σκοπό να συντρίψω και να τιμωρήσω τους δολοφόνους, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι φυσικά πρόκειται για παγίδα.


Είχα τσεκάρει την διεύθυνση στο google maps και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ένα απομονωμένο κτήριο κάπου στην Πεντέλη. Η διαδρομή ήταν γύρω στα 15 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, αλλά μόλις 6 χιλιόμετρα μέσα από τα βουνά με το ποδήλατο. Φεύγοντας πήρα μαζί μου όσα περισσότερα shuriken μπορούσα, καθώς επίσης φακό, γυαλιά νυκτερινής όρασης, πυξίδα το σπαθί μου -το οποίο το λέω "το μάτι της Αlzera"- και τρεις 12άρες Durex γιατί θα γαμούσα πολύ κόσμο εκεί μέσα...


Μετά από λίγα λεπτά, μια μαύρη θανατερή σκιά στεκόταν ακίνητη έξω από ένα κτήριο στο δασωμένο βουνό, που έμοιαζε ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο. Ούτε το φως του φεγγαριού δεν μπορούσε να διαπεράσει τη μαυρίλα αυτής της σκιάς και η απειλή που αναδυόταν από την παρουσία της και μόνο, θα έκανε ακόμα και τον Chuck Norris να γεμίζει το σωβρακάκι του. Αυτή η σκιά ήμουν εγώ...


Με αθόρυβες και ανεπαίσθητες κινήσεις που θα ζήλευε και γατόπαρδος, έφτασα με δυο σάλτα στη πόρτα. Έλεγξα την παλιοπετούγια και ήταν ξεκλείδωτη. Πήρα βαθιά ανάσα και έδωσα μια κλωτσιά ανυπέρβλητης δύναμης στη πόρτα. Καθώς ξεκολλούσε απο τους μεντεσέδες και δημιουργούσε οπτικό πεδίο στο σκοτεινό δωμάτιο μπροστά, εντόπισα με μια πεταχτή ματιά δεκατρείς κρυμμένους κακούς. Δυο κρυβόντουσαν κάτω από το τραπέζι, ένας πίσω από μια παχιά μαύρη κουρτίνα, άλλοι τρεις πίσω απο έναν ξεφτισμένο καναπέ, δυο είχαν μπει μέσα σε μια μεγάλη ντουλάπα που είχαν αφήσει όμως απειροελάχιστα ανοιχτή, ένας έκανε το άγαλμα φορώντας μια πανοπλία ιππότη και οι τελευταίοι τέσσερις ήταν στο επόμενο δωμάτιο με την πλάτη στον τοίχο που είχα μπροστά μου. Με μια δεύτερη κλωτσιά στη πόρτα, επίσης ανυπέρβλητης δύναμης, άλλαξα την πορεία της πόρτας, η οποία δεν είχε προλάβει να ξεκολλήσει ακόμα τελείως, και την έστειλα κατά πάνω στο καναπέ κονιορτοποιώντας αυτόν αλλά και τους τρεις κρυμμένους από πίσω. Ταυτόχρονα, τρία τέλεια ακονισμένα αστεράκια νίντζα πέταξαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα χέρια μου προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις. Ένα έκοψε το χοντρό σχοινί που κρατούσε τον βαρύ πολυέλαιο πάνω ακριβώς από το τραπέζι που κρυβόντουσαν άλλα δυο θύματά μου, συνθλίβοντας τους. Το δεύτερο αστεράκι χώθηκε από την υπερβολικά μικρή χαραμάδα στη ντουλάπα, μόνο για να ακολουθήσουν τρομακτικά ουρλιαχτά αγωνίας καθώς το αστεράκι στριφογυρνώντας τους ξέσκιζε τα σωθικά... Το τρίτο αστεράκι έκοψε τα αρχίδια ενός κουνουπιού που είχα εντοπίσει πάνω δεξιά στη γωνία και μου έσπαγε τα νεύρα (μισώ τα κουνούπια). Πριν γίνουν όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω, είχα ήδη μετακινηθεί με αστραπιαία ταχύτητα εκεί που ήταν ο ιππότης και απόσπασα το double-axe που κρατούσε από τα χέρια του και με μια μονοκόμματη κίνηση τον διαχώρισα στη μέση, ενώ την στιγμή που έπεφτε στο πάτωμα,ήδη είχα εκτοξεύσει το τσεκούρι προς την κουρτίνα, στέλνοντας ακόμα ένα συνωμότη στην κόλαση. Μετά γύρισα πίσω και κλώτσησα τη πόρτα και όλα αυτά που είπα με αστεράκια κλπ κλπ. Η εκτίναξη της πόρτας ακολουθήθηκε φυσικά από την δική μου εκτίναξη, όπου εκτελώντας ένα τέλειο dragon kick of destructive force χτύπησα τον τοίχο, ρίχνοντας τον στα κεφάλια των τριών τελευταίων δολοφονικών καθαρμάτων.


Όλα αυτά έγιναν σε λιγότερο από ενάμισι δευτερόλεπτο. Μόλις καταλάγιασε η σκόνη και η επανήλθε η ησυχία της νύχτας, άναψα τον φακό και άρχισα να ψάχνω τον χώρο. Παρόλο που από έξω το κτήριο φαινόταν εγκαταλελειμμένο, η εσωτερική του διακόσμηση ήταν τόσο πλούσια και φανταχτερή, που σίγουρα ο κάτοχος του οικήματος είχε πολλά λεφτά. Ένιωθα κάτι ύποπτο αλλά χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. Είχα έρθει σε παγίδα ήταν ξεκάθαρο, όμως έπρεπε να υπάρχει κάποιο στοιχείο εδώ που να με οδηγήσει στη ρίζα του κακού, στον πραγματικό υπεύθυνο των τραγικών αυτών γεγονότων. Το πρώτο δωμάτιο δεν είχε και πολλά να δω. Η πόρτα και ο πολυέλαιος είχαν αφήσει μόνο χώμα και αίμα και σκόρπια κορμιά. Κατευθύνθηκα προς το διπλανό δωμάτιο εκεί που είχα ρίξει τον τοίχο και καθώς πατούσα πάνω στο πτώμα ενός συνωμότη, τότε το πρόσεξα. Το αυτί του, είχε αρχίσει να πρασινίζει... Στην αρχή φαντάστηκα ότι θα ήταν κάποια δερματική πάθηση, όμως στρέφοντας τον φακό προς τα υπόλοιπα θύματα, παρατήρησα ότι κάποια από αυτά είχαν επίσης πράσινα σημάδια σε διάφορα κομμάτια του σώματός τους. Φόρεσα ένα durex στο ένα δάχτυλο και με αυτό ακούμπησα την πράσινη επιφάνεια. Ήταν κολλώδης και έμοιαζε σαν το δέρμα να είχε σκληρύνει και να καλύπτεται από κάποιου είδους λέπι.Το σοκ μου ήρθε όταν φτάνοντας στο κανονικό δέρμα, αυτό μετακινήθηκε. Το ανθρώπινο δέρμα ξεφλούδιζε... Τράβηξα μια μεγάλη ροζουλή λωρίδα δέρματος για να αποκαλύψω ένα αηδιαστικό πράσινο δέρμα. Ξεφλούδισα τον τύπο που είχα μπροστά μου σαν κρεμμύδι και ανατρίχιασα όταν καθαρίζοντας το πρόσωπο, ανακάλυψα ότι είχα μπροστά μου μια ανθρωπόμορφη σαύρα.... Επανέλαβα την διαδικασία και διαπίστωσα ότι τα τέσσερα από τα δεκατρία άτομα ήταν ερπετοειδή...


Χιλιάδες σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Ήταν εξωγήινοι; είχαν εισχωρήσει αόρατοι και αθέατοι στο κόσμο μας παρατηρώντας και μηχανορραφώντας για την καταστροφή μας; Είχαν συνεργούς ανθρώπους; Έτσι φαινόταν απο εδώ, αλλά μπορεί και οι ίδιοι οι άνθρωποι εδώ να είχαν ξεγελαστεί απο τις μεταμφιέσεις αυτές. Μόνο ερευνώντας βαθύτερα θα έφτανα στην αλήθεια. Ένα από τα ερπετοειδή πτώματα -το πιο σιχαμένο και κακάσχημο- είχε περασμένο στο λαιμό του ένα μενταγιόν που έμοιαζε με κλειδί. Το πήρα και έψαξα εξονυχιστικά να βρω τι θα μπορούσε να ανοίγει. Μετά από λίγα λεπτά εντόπισα ένα άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό έρωτα, το κλασσικό αγγελάκι με το τόξο και βέλος. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ότι ο τρόπος που κρατούσε το βέλος ήταν σαν να δείχνει προς τα κάπου... Κοίταξα προσεκτικά και είδα ότι υπήρχε μια σχισμή σαν κλειδαριά του αγάλματος εκεί που κανονικά ήταν η κωλοτρυπίδα του μικρού θεού. Έχωσα το κλειδί στο πάτο του και το γύρισα. Ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος και ο τοίχος που έδειχνε το βέλος υποχώρησε και φανέρωσε ένα σκοτεινό πέρασμα....

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ...

DUREX... ΚΑΘΕ ΚΑΠΟΤΑ, ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ...

Ο διάδρομος φωτιζόταν αχνά από μια σειρά από δάδες καρφωμένες στον τοίχο. Οι δάδες είχαν το σχήμα δοντιού φιδιού, καμπυλωτές προς τα πάνω και στο πάνω μέρος τους υπήρχε μια μικρή τρύπα από την οποία προφανώς έρεε αέριο που τροφοδοτούσε και την φλόγα. "Έχουν φτιάξει και ατμόσφαιρα τα γαμιόλια" σκέφτηκα καθώς κατηφόριζα. Όσο προχωρούσα ο αέρας γινόταν όλο και πιο θερμός και ασφυκτικός και σύντομα κατάλαβα γιατί. Έφτασα σε ένα μεγάλο άνοιγμα και βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα λάβας!!! Καυτά λιωμένα μέταλλα και ορυκτά κυμάτιζαν αργά εκλύοντας τρομερά ποσά θερμότητας και φωτός μέσα στην τεράστια αίθουσα. Τρία μεγάλα πλατώματα υψώνονταν πάνω από τη λάβα πάνω στα οποία υπήρχαν κτίσματα τα οποία φαινομενικά ήταν πανάρχαια και δεν θύμιζαν τίποτα από κανέναν πολιτισμό που μέχρι τώρα είχα δει. Έμοιαζαν τα ίδια να είναι φτιαγμένα από τηγμένη λάβα και οι κολώνες τους ήταν μαύρες και έμοιαζαν να κινούνται καθώς δεκάδες φίδια κάθε είδους κουλουριάζονταν γύρω τους. Μικρές θολωτές και τοξοτές γέφυρες ένωναν τα πλατώματα αυτά μεταξύ τους καθώς και με την πλατφόρμα στην οποία στεκόμουν τώρα άναυδος.


Ήταν σίγουρο ότι όποιοι και να ήταν αυτοί, ήταν χρόνια θαμμένοι στα έγκατα της γης. Το μάτι μου έπιασε μια κίνηση στα δεξιά. Κρύφτηκα γρήγορα πίσω στον διάδρομο αποφασισμένος να παρακολουθήσω για να μάθω όσο περισσότερα μπορώ. Δυο ρασοφόρα ερπετοειδή, χωρίς ανθρώπινη μεταμφίεση, έφτασαν λίγα μέτρα μακριά μου και συζητούσαν κάτι σε μια φιδίσια γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω.
-ΣΣΣΡΡΡΡΣΣΤΤ ΦΣΣΣΣΣ ΦΣΣΣΡΤΣΣΣΣ
-ΦΣΣΤΘΘΘΘΘΡΡΡΘΘ ΣΣΣΣΣΣΣ ΒΙΙΙΣΣΣΣΣΣΣΡΤΤΤ
Ο ένας από αυτούς είχε και μια περίεργη ηλεκτρονική συσκευή στο αυτί του από την οποία έμοιαζε να ακούει οδηγίες που μετέφερε στον διπλανό του. Φαινόντουσαν σαν να τσακώνονται και δείχνοντας κάποιες στιγμές προς τα πάνω κατάλαβα ότι, μάλλον συζητούσαν για την ενέδρα που είχε στηθεί εναντίον μου. Έπρεπε να αποσπάσω πληροφορίες για αυτό και γύρισα και ξεκόλλησα τρία-τέσσερα φλεγόμενα δόντια από την σπηλιά για να έχω σαν όπλα. Αποφάσισα να τους πλησιάσω στα μουλωχτά. Κάπου στα μέσα της διαδρομής, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, γύρισαν και οι δυο απότομα προς το μέρος μου και αφού με εντόπισαν, ο ένας άρχισε να τρέχει προς τη γέφυρα που οδηγούσε στο κοντινότερο πλάτωμα και ο άλλος προς εμένα βγάζοντας ένα περίεργο ασημί όπλο από την ρόμπα του. Το όπλο ελευθέρωσε μια φωτεινή δεσμίδα ακτίνων οι οποίες χωρίστηκαν σε δέκα διαφορετικές ακτίνες που όλες κινήθηκαν προς τα μένα αλλά στοχεύοντας διαφορετικά σημεία σε όλο μου το σώμα. Συγκεντρώθηκα απότομα στην εσωτερική μου δύναμη και άντλησα τέτοια ποσά θέλησης, που με ένα βλέμμα και μόνο η ενέργεια των ακτίνων διασπάστηκε και τελικά μηδενίστηκε σε όλες, εκτός από μια, η οποία κατάφερε να βρει το δρόμο της προς τον τετρακέφαλο μου τον οποίο και τραυμάτισε ελαφρώς, αφού τελευταία στιγμή μετακινήθηκα με αστραπιαία ταχύτητα αποφεύγοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέκα φορές πιο τσαντισμένος τώρα, σηκώθηκα και έτρεξα με όλη μου την ταχύτητα προς τον σιχαμερό φιδάνθρωπο. Καθώς πλησίαζα, πυροβολούσε ξανά και ξανά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με σταματήσει, όμως τώρα δεν με είχαν πιάσει απροετοίμαστο. Βουτιές, κωλοτούμπες και σάλτα βγαλμένα από άλλη διάσταση, κράτησαν μακριά μου τις ακτίνες και τελικά όταν τον έφτασα του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί και τον άφησα αναίσθητο ενώ ένα καρούμπαλο σε μέγεθος γκρειπ φρουτ σχηματίστηκε στο κούτελό του. Εν τω μεταξύ ο δεύτερος είχε αρχίσει να απομακρύνεται και δεν μπορούσα να επιτρέψω να διαφύγει. Έβγαλα στα γρήγορα τέσσερις καπότες durex και για να μη χάνω χρόνο τις πέταξα στον αέρα έτσι ώστε το επίπεδο που σχημάτιζε κάθε δαχτυλίδι να είναι παράλληλο με τα υπόλοιπα. Την κατάλληλη δε χρονική στιγμή, στόχευσα με προσοχή και σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα πέταξα το δεύτερο δόντι το οποίο πέρασε μέσα από κάθε δαχτυλίδι ξεχωριστά. Η βολή είχε τέτοια δύναμη που καθώς το δόντι πέρναγε μέσα από κάθε προφυλακτικό, το ξεδίπλωνε (και έβγαζε και τον αέρα από τον χυσόσακο) έτσι ώστε ουσιαστικά το δόντι να "φορέσει" τετραπλή καπότα. Ο λόγος που το χειρίστηκα έτσι ήταν γιατί, αφενός μεν το δόντι θα κατέληγε στον κώλο του δραπέτη και ως γνωστόν είμαι υπέρ του σεξ με προφυλάξεις, και αφετέρου γιατί, όπως ξετυλίχθηκαν τα λάστιχα, έπιασα γρήγορα τις άκρες τους και τελικά όταν αυτό καρφώθηκε και σταθεροποιήθηκε στην πατούρα του εχθρού μου, προκαλώντας μια κραυγή έκπληξης, αγωνίας και λίγο ευχαρίστησης, τον είχα πλέον δεμένο με λαστιχένιο χαλινάρι. Με ένα τίναγμα ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα μπροστά στα πόδια μου. 


-Λέγε ποιος κρύβεται πίσω απο όλα αυτά. έκανα αγριεμένος, ενώ τα μάτια μου έλαμπαν απο θυμό.
-ΣΣΣΧΣΤΤΤΣΣΣ ΦΣΣΣΧΣΣΣΣΣ
-Μη μου κάνεις εμένα το χαλασμένο κλιματιστικό μη σου περάσω σουβλάκι όλα τα δόντια που έχει το τούνελ.
-ΧΣΣΣΣΤΤΤ ΦΣΣΦΣΣΣΣΣ ΧΣΣΣ ΘΘΘΡΡΡΣΣΣΣΣΣ
- Το παίζεις σκληρό καρύδι εε; Θα σε φτιάξω εγώ μωρή σαύρα...Κοίτα τι θα πάθει ο φίλος σου και αναλογίσου αν θα μιλήσεις ή όχι.


Με αυτά τα λόγια πλησίασα τον σαυράνθρωπο που ήταν σέκος στο πάτωμα και του έριξα μια χλέπα που έσκασε με δύναμη στη μάπα του και τον ξύπνησε. Τον σήκωσα όρθιο, χαμογέλασα ειρωνικά καθώς με κοίταζε με τρόμο και έδωσα ένα uppercut στο σαγόνι, που τον απογείωσε ψηλά και θα διαπερνούσε και το ταβάνι της σπηλιάς, αν δεν είχα χρησιμοποιήσει το ένα από τα δόντια, για να του καρφώσω το τσουτσούνι στο πάτωμα... Από ότι αποδείχθηκε οι φιδάνθρωποι είχαν super-ελαστικά εργαλεία και μετά από πενήντα μέτρα ανάβασης, ο ταλαίπωρος άρχισε να πέφτει πάλι προς το πουλί του.  Πριν φτάσει στο έδαφος, απόσπασα το δόντι με το καρφωμένο φιδοτσούτσουνο απο το έδαφος και το έριξα με δύναμη προς το ταβάνι της σπηλιάς. Το δόντι καρφώθηκε σταθερά στο ταβάνι και ο άμοιρος σαυροπαπάρας κρεμασμένος πλέον από το ξεχειλωμένο πιπί του, ταλαντευόταν σαν ένα χαλασμένο εκκρεμές, χωρίς ρυθμό, χωρίς χάρη και όταν τελικά σταμάτησαν τα ουρλιαχτά, χωρίς ζωή... (μπρρρ....μέχρι και εγώ ανατρίχιασα από την βιαιότητα).


Γύρισα με θολωμένο βλέμμα προς τον αιχμάλωτο μου, ο οποίος είχε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στη σκατόφατσά του και όταν πλησίασα στο μέτρο ελευθέρωσε έναν χείμαρρο πληροφοριών.


"Άκου να δεις φίλε. Είμαστε οι Illuminati και προσπαθούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο σας. Είμαστε από έναν μακρινό πλανήτη τον Σαυρόνιαν και ήρθαμε εδώ πριν χιλιάδες χρόνια με διαστημόπλοια αλλά μας παράτησαν οι δικοί μας για τα εγκλήματα μας πίσω στη πατρίδα. Από τότε παρακολουθούμε και επηρεάζουμε την ανθρώπινη ιστορία εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες σας και το πόσο εύκολα καθοδηγείστε. Σκοπός μας να σας κάνουμε σκλάβους σας χωρίς να το πάρετε πρέφα. Για αυτό και έχουμε εισχωρήσει παντού στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και οδηγούμε όλες τις εξελίξεις προς την αυτοκαταστροφή σας. Ελάχιστοι άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να αντισταθούν στο καθημερινό πλύσιμο εγκεφάλου που κάνουμε και κανένας μέχρι τώρα δεν είχε και τα αρχίδια για να αναλάβει δράση. Και όταν το είδαμε αυτό σε σένα φοβηθήκαμε και αποφασίσαμε να σε βγάλουμε άμεσα απο τη μέση, καθώς το σχέδιο μας φτάνει στην ολοκλήρωσή του και επιτέλους θα κυριαρχήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το όλο εγχείρημα καθοδηγείται από τον .....ΓΚΤΟΥΠ!!!"


Το κεφάλι του έγειρε ξαφνικά στα πλάγια και αίμα άρχισε να κυλάει στο έδαφος. Γύρισα απότομα προς τη λάβα και είδα ότι δεκάδες σαυρο-πολεμιστές είχαν γεμίσει τα πλατώματα και τις γέφυρες. Είχε έρθει η ώρα για μακελειό. Σηκώθηκα αργά-αργά και ξεθηκάρωσα απο την πλάτη για πρώτη φορά το σπαθί μου. Ο ήχος του μετάλλου που έγδερνε την θήκη, καθώς η διψασμένη για αίμα λεπίδα έκανε την εμφάνισή της, ακούστηκε σαν από home cinema dolby digital 7.1. Δεκάδες "γκουλπ" ακούστηκαν καθώς, μόνο οι πιο θαρραλέοι δεν ξεροκατάπιαν όταν είδαν την κίνησή μου και το μίσος που πρόδιδε το δολοφονικό μου βλέμμα, ενώ ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και βρώμισε απο τις απανωτές κλανιές των θρασύδειλων αυτών όντων. 


Η πρώτη σπαθιά κατέβηκα από ψηλά και έσπασε την πρώτη γέφυρα βυθίζοντας δεκάδες ερπετά στην πυρακτωμένη θάλασσα. η δεύτερη έκοψε στη μέση δεκαπέντε φιδάνθρωπους και η τρίτη άλλους σαράντα. Είχαν ήδη αρχίσει να υποχωρούν άτακτα όταν...


"ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ, ΘΑ ΤΗΝ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΑΒΑ...." ακούστηκε μια φωνή από την γέφυρα στα δεξιά μου. Γύρισα και έμεινα σύξυλος όταν την είδα...Το σπαθί μου έπεσε από τα χέρια και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Είχαν νικήσει...Εκεί, αβοήθητη στα χέρια των σιχαμερών αυτών όντων, λίγα μέτρα πάνω από τη λάβα και τον σίγουρο θάνατο, κρεμόταν η τσάντα με τα αγαπημένα CD μου...συλλεκτικά CD των Iron mailen, Helloween, Blind Guardian και πολλών άλλων σπουδαίων συγκροτημάτων, που δεν μπορούσα να επιτρέψω να τους συμβεί κάτι. Όπως αποδείχθηκε ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι. Την μια και μόνο αδυναμία που είχα και την ήξερα μόνο εγώ και ο Μπάτλερ, κατάφεραν να την αποσπάσουν από τον άμοιρο πριν τον καθαρίσουν και να την στρέψουν και εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ...


Το ηττημένο μου ύφος έδωσε κουράγιο στα γαμίδια και μετά από τις εντολές του αρχηγού, που χαμένος στον κόσμο μου και στη θλίψη μου τον άκουγα πλέον σαν από πολύ μακριά, τουλάχιστον πέντε βελάκια με υπνωτικό χτύπησαν το σώμα μου και τα πάντα έσβησαν....


Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι και για πόσο καιρό. Είχαν κάνει το λάθος να με αφήσουν ζωντανό... Δεν θα το ξανάκαναν αυτό το λάθος, γιατί δεν θα ζούσαν για πολύ...


Το Be Continued...




Μη χάσετε το τελευταίο μέρος της Τριλογίας... 
Θα τα καταφέρω να βγω από τη φυλακή μου; τι έγινε η τσάντα με τα ανεκτίμητα CD; θα τιμωρηθούν οι ένοχοι και θα γλυτώσει η ανθρωπότητα την καταδυνάστευση από τα ερπετά;;; Όλες οι απαντήσεις στο τελευταίο επεισόδιο του επικού δράματος με πρωταγωνιστή εμένα...

ALZA WARS - The attack of the TROIKA

Η νύχτα ήταν γαλήνια, ασυννέφιαστη και φεγγαρόλουστη. Παρόλα αυτά στο δωμάτιο βασίλευε το σκοτάδι, εκτός από μια λεπτή κάθετη φωτεινή γραμμή που σχηματιζόταν από ένα κενό στις βελούδινες κουρτίνες, και που επέτρεπε στο ασημένιο φως του φεγγαριού να καθρεφτίζεται πάνω στις καρύδες μου. Πάντα κοιμάμαι γυμνός ώστε το πρωί., κατά τις 9:00, που οι αυτόματες κουρτίνες ανοίγουν και το φως του ηλίου μπαίνει άπλετο μέσα στο δωμάτιο, να φωτοσυνθέτουν μέχρι και οι μασχαλότριχες. Εκείνο το πρωί βέβαια δεν θα μάζευα καθόλου ήλιο, μια πού είχα βάλει το ξυπνητήρι στις 7:00 γιατί ήθελα να πάω στην βουλή. Βέβαια, το ξυπνητήρι το είχα ξεχάσει τελείως και έτσι όταν ακούστηκε το πρώτο κουδούνισμα ο ήχος του μου φάνηκε απειλητικός, καθώς η σιωπή της νύχτας διαλύθηκε ξαφνικά σε εκατομμύρια κομμάτια. Με τα νίντζα αντανακλαστικά μου αντέδρασα αστραπιαία, πριν προλάβω να ξυπνήσω, και όπως κοιμόμουνα μπρούμυτα έδωσα μια απότομη ώθηση στον εαυτό μου, έκοψα οχτώ ανάποδες κωλοτούμπες στον αέρα και προσγειώθηκα δίπλα στα shuriken, εκτοξεύοντας τρία απο αυτά με αστραπιαία ταχύτητα προς την πηγή του ήχου. Άλλο ένα ξυπνητήρι βρήκε τραγικό θάνατο.


Βλαστημώντας που ξύπνησα απότομα, άρχισα να ντύνομαι για την συνάντησή μου με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς. Δεν ήξεραν φυσικά ότι θα πάω, όμως δεν ήθελα να εμφανιστώ ατημέλητος, για αυτό και έβαλα πουκάμισο. Έβαλα και  το τζιν μου, πέρασα την ζώνη με τα καρφιά, πέρασα το δερμάτινο τζάκετ από πάνω, και τοποθέτησα τα γυαλιά ηλίου αργά-αργά στα μάτια μου, κοιτώντας ταυτόχρονα τον καθρέφτη. Ήμουν τόσο ωραίος, που το είδωλο μου κοκκίνισε και γύρισε το βλέμμα...


Βγήκα από την κρεβατοκάμαρα, χαιρέτησα τον μπάτλερ και πήρα τα κλειδιά του νέου μου αμαξιού. Πήρα μια Aston Martin, γιατί την Ferrari την είχα στο συνεργείο καθώς είχα πάει μια βόλτα απο Μορντορ πρόσφατα να γαμήσω τον Σαουρον, και οι μαλάκες εκεί έχουν παντού λακούβες και παράτημένα γαμώσπαθα και κοντάρια και το καταγρατζούνισα το αυτοκινητάκι μου. Τέλος πάντων, επειδή πολλοί είχαν αμφισβητήσει κάποτε ότι οδηγώ ακριβά αυτοκίνητα, είπα στους τύπους να μου κάνουν μια εργοστασιακή αλλαγή στα πλαινά για να σας πείσω. Ιδού:

Δεν είναι ολοφάνερο οτι είναι δικό μου; Μένω λίγο εκτός Αθηνών (δε λέω που, για να μη σκάνε μύτη μοντέλα και με ενοχλούν) και ξεκίνησα γύρω στις 7.15 απο το σπίτι με προορισμό το κέντρο. Δεν είχε κόσμο και ούτε ένα γκομενάκι δεν βρισκόταν γύρω για να λιποθυμήσει απο το λάγνο βλέμμα μου. Βαρέθηκα και αποφάσισα να τρέξω. Έτρεξα τόσο γρήγορα που έφτασα στη βουλή στις 7.13...


Έπεσα πάνω στην αλλαγή των τσολιάδων. Λοιπόν αυτοί οι τύποι και η στολή τους συγκεκριμένα, απο μικρό με ξένιζε. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αυτό το ένδυμα να προκαλεί ρίγη συγκίνησης και υπερηφάνειας στο κόσμο. Είναι απλά ΑΘΛΙΟ. Άθλιο καπέλο, τραγική φουστανέλα -με μανίκια αρκετά φαρδιά για να κρύψεις απο ένα καρπούζι στο καθένα-, εμετικό κολάν μα κορδελάκια δεμένα στα γόνατα και σαρδανάπαλα παπούτσα με τρούφα στη μύτη. Δηλαδή έλεος, η στολή έχει πάνω τόσο αξεσουάρ που πιο πολύ αρμόζει σε γκόμενα παρά σε πολεμιστή. Άσε τον τρόπο που περπατάνε. Σα ρομποτάκια. Αν εγώ ήμουν υπεύθυνος των τσολιάδων θα τους έβαζα να περπατάνε σαν άντρες και όχι σαν συγκαμένα  playmobil. Δηλαδή τώρα αυτοί σας φαίνονται για πολεμιστές που εμπνέουν σεβασμό και τρόμο στον αντίπαλο;

Επίσης δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία, του: "κάθομαι σαν μαλάκας όταν άσχετοι με πλησιάζουν και μου λένε μαλακίες και περιμένω τον φρουρό να τους διώξει, επίσης αν βρέχει κάθομαι σαν ηλίθιος και βρέχομαι, γιατί κάποιος πρέπει στέκεται μπροστά στη βουλή και είναι πολύ πατριωτικό αυτό". Προσωπικά αν ήμουν εύζωνας και με πλησίαζε κάποιος άγνωστος με σκοπό να χαβαλεδιάσει, θα του έσκαγα κοντακιά στο δόξα πατρί πριν πλησιάσει στο μέτρο. 


Να μην τα πολυλογώ προχώρησα προς την κεντρική είσοδο της βουλής, η οποία είχε δυο σειρές ματατζήδων μπροστά, οι οποίοι με το που με είδαν πρόταξαν τις ασπίδες τους απειλητικά και μου έκλεισαν τον δρόμο. Έφτασα σε απόσταση αναπνοής από την παράταξη και κοίταξα στα μάτια τους πιο κοντινούς μου.


"Παίδες κάντε λίγο στην πάντα να περάσω.." είπα, όσο πιο ευγενικά και φιλικά μπορούσα.
"ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ!!!!", φώναξε ένας μπαμπουίνος στα αριστερά, αλλά δεν του έδωσα σημασία.
"Κοιτάξτε παιδιά, εγώ θα πάω μέσα όπως και να έχει. Υπάρχουν δυο τρόποι να γίνει αυτό: ο ένας είναι να μπω και εσείς να πάρετε σύνταξη κανονικά σε 30-40 χρόνια, ο άλλος είναι να μπω και να πάρετε αναπηρική σύνταξη σήμερα, εσείς διαλέγετε." είπα πάντα διατηρώντας φιλικό ύφος.


Κάποιοι φάνηκαν να προβληματίζονται και να ψιθυρίζουν συγκαταβατικά, όμως ο μπαμπουίνος με μια απότομη κίνηση προσπάθησε να μου καταφέρει ένα χτύπημα με το γκλοπ στο κεφάλι. Έπρεπε να συνετιστεί. Σταμάτησα την καθοδική πορεία του γκλοπ με το μικρό μου δαχτυλάκι, ενώ ταυτόχρονα του έριξα ένα από τα πιο δολοφονικά μου βλέμματα με αποτέλεσμα τα χαρακτηριστικά του να αρχίζουν να παραμορφώνονται από τον τρόμο, ώσπου τελικά το κεφάλι του εξερράγη δημιουργώντας μια μικρή βροχή από αίμα και εγκεφαλική ουσία. Οι υπόλοιποι μείναν άναυδοι.


"όπως βλέπετε, η τακτική : 'πρώτα βαράω και μετά κάνω ερωτήσεις' δεν είναι ούτε ευγενική, ούτε πολύ αποτελεσματική . Να το έχετε υπόψιν σας αυτό πάντα....." και με αυτά τα λόγια έκανα ένα βήμα και η παράταξη άνοιξε σαν τριαντάφυλλο για να περάσω.


Μπαίνοντας μέσα στη βουλή για πρώτη φορά, ένιωσα λίγο περίεργα. Εδώ παλλόταν η καρδιά της ελληνικής δημοκρατίας. Εδώ ήταν το κέντρο λήψεων αποφάσεων που καθόριζαν το μέλλον της χώρας. Εδώ οι εκλεκτοί στυλοβάτες της Ελλάδας, πάλευαν μέρα με τη μέρα για την ευημερία και την πρόοδο του ελληνικού λαού. Γέλασα διακριτικά με το φοβερό χιούμορ μου και προχώρησα στο ασανσέρ. Αφού εντόπισα το γραφείο του πρωθυπουργού δέρνοντας τρεις υπαλλήλους και σαρανταοχτώ σεκιουρητάδες, χτύπησα τη πόρτα διακριτικά τρεις φορές.
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Κε. πρωθυπουργέ!"
"Παρακαλώ" ήρθε η απάντηση οπότε και εγώ άνοιξα και μπήκα μέσα.


Ο πρωθυπουργός καθόταν με τον υπουργό οικονομικών και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και όλοι με κοίταξαν με ένα βλέμμα απορίας αλλά και θαυμασμού στο πρόσωπό τους.


Για να διευκολύνω στην ανάγνωση της συζήτησης που ακολούθησε θα παραθέσω Τα ονόματα των συνομιλητών


Α: εγώ, aka Alzas.
Π: ο πρωθυπουργός.
ΧΥ: Χοντροπατάτας 1, ο υπουργός οικονομικών.
ΧΑ: Χοντροχλαπάτσα 2, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.


Α: Καλησπέρα κύριοι. Λέγομαι Alza και ήρθα για να συζητήσουμε λίγο την κατάστασή μας.


ΧΑ: Ποιος είσαι και του λόγου σου;


Α: Είμαι ο Alza και ήρθα να παραθέσω κάποια παράπονα για την πολιτική πορεία που έχετε χαράξει, για τις επιλογές σας και για το πόσο πουτάνα τα έχετε κάνει σε αυτό το κράτος.


Π: Σας παρακαλό κείριος...


ΧΥ: Με ποιο δικαίωμα εμφανίζεστε μπροστά μας και με τι θράσος ξεστομίζετε τέτοιες αβρότητες σε βάρος μας;


Α: Σας παρακαλώ κύριε υπουργέ, τελειώστε την τυροπιτά σας (είχε ένα ταψί φρεσκοψημένο μπροστά του) και μας μιλάτε μετά. Ήρθα να μιλήσω βασικά με τον πρωθυπουργό αλλά μια που είστε και εσείς εδώ ακόμα καλύτερα γιατί ίσως να μη σας τα μεταφέρει και σωστά. Δεν φημίζεται άλλωστε για την οξυδέρκειά του.


Π: Σας παρακαλό κύρ...


ΧΑ: Κάλεσε την ασφάλεια Γιωργάκη.


Σε αυτό το σημείο ο πρωθυπουργός σήκωσε το τηλέφωνο και άκουσε παγωμένος καθώς η ρεσεψιονίστ του εξηγούσε πως είχα πλακώσει όλο το προσωπικό ασφαλείας της βουλής. Το έκλεισε και με κοίταξε με ένα κακόμοιρο βλέμμα και τον λυπήθηκα τόσο πολύ, που προς στιγμήν μου 'ρθε να του δώσω ένα φιλάκι στη καράφλα μπας και νιώσει καλύτερα.


Α: Δεν ήρθα εδώ για να κάνω κακό, ήρθα μόνο για να σας πω πέντε πράγματα. Όπως ξέρετε, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η οικονομική εξαθλίωση που επιβάλετε στον κόσμο αγγίζει πλέον τα όρια της παράνοιας. Όλος ο λαός γνωρίζει ότι η χώρα μετά από τόσα χρόνια στα χέρια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, βρίσκεται πλέον όπως είναι λογικό, σε ένα πολύ δύσκολο οικονομικό σημείο, και πιστεύω οι περισσότεροι θέλουν να βοηθήσουν, όμως οι πράξεις σας δεν βοηθάνε.


ΧΑ: Μια στιγμή κύριε Ζάλζαβ, μαζί δεν τα φάγαμε;


Α: Αρχικά χοντρούλη, για σένα Alza, αφετέρου, σε έχω ξανακούσει να το λες αυτό και έχω να σου πω ότι, ωραία η καραμέλα σου, αλλά μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Δεν μπορεί επειδή εσύ και το σινάφι σου κλέβατε νυχθημερόν, να θεωρείς ότι κλέβανε όλοι. Σίγουρα κάποιοι φάγανε μαζί σας. Κάποιοι άμεσα τα χοντρά, και κάποιοι έμμεσα τα λίγα. Υπάρχει όμως κόσμος πολύς, που δεν έφαγε ποτέ τίποτα. Κόσμος που, ούτε παρακάλεσε για θέση στο δημόσιο, ούτε πήρε ποτέ μίζα για να κάνει σωστά τη δουλειά του και κοινώς, κόσμος με αξιοπρέπεια που πάλεψε και τα κατάφερε να είναι σωστός και νόμιμος τόσα χρόνια, παρόλη τη σήψη στην οποία βυθίζατε σταθερά το κράτος από τότε που πρωτο-εκλεχθήκατε. Μέσα σε αυτούς ανήκω και εγώ και αν ακούσω ξανά την την ίδια ατάκα παίζει να τα κρανιολάβω αγρίως... (εκεί τον κοίταξα με ένα ελαφρύ δολοφονικό βλέμμα και ο αντιπρόεδρος χαμήλωσε το βλέμμα)


Α: Συνεχίζω λοιπόν. Έχουμε ένα χρόνο τώρα που τα μέτρα ανακοινώνονται το ένα πίσω από το άλλο, φαινομενικά δίχως σταματημό. Φόροι παντού και σε καθετί. Και ερωτώ εγώ αγαπητοί κύριοι, πως ακριβώς περιμένετε να αναζωογονήσετε την αγορά, αν ξετινάζετε τον κόσμο από μόνοι σας; Με τι λεφτά θα πάει ο μισθωτός ή ο δημόσιος να κάνει αγορές, όταν του τα παίρνετε από παντού; Και απαντήστε μου ειλικρινά, ποιος σκατά πρότεινε ή δέχθηκε την ιδέα να πέσει το αφορολόγητο στα 5.000 Ευρώ. Συνειδητοποιείτε τι κάνετε; Όταν το όριο της φτώχειας είναι τα 6.000 ευρώ ετησίως, εσείς πάτε και φορολογείτε κόσμο που και νομικά θεωρείται φτωχός; Απορώ με ποια λογική δηλαδή και θα ήθελα μια εξήγηση.


Π: εγό δεν θα ξέρo πολi καλά αυτό. Please Vangeli εξίγισαμε στον κείριοσ.


ΧΥ: Κοιτάξτε κύριε Alza, μη νομίζετε ότι ήταν μια απόφαση που πήραμε εύκολα και με δική μας πρωτοβουλία. Όπως ξέρετε, η Τρόικα ζητάει μέτρα και πρέπει τουλάχιστον κάποια από αυτά να τα τηρήσουμε αν θέλουμε να λάβουμε την επόμενη δόση. Τι άλλο να κάνουμε; τα χέρια μας είναι δεμένα.


Α: Και όμως Jumbo, εδώ κάνεις λάθος. Γιατί η Τροικα θέλει τα λεφτά της που τόσα χρόνια σας έδινε και τα τρώγατε. Θα μου πεις και αυτοί δίναν και δεν ξέραν που πηγαίναν τα λεφτά τους; Καλά λαμόγια είναι και αυτοί, αλλά εμάς τι μας νοιάζει; Αν ήμασταν σωστότεροι τώρα δεν θα μπορούσαν να έχουν τέτοιες απαιτήσεις. Το θέμα είναι όμως αγαπητέ οτι η Τρόικα θέλει αποτελέσματα. Δεν σου επιβάλλουν τα μέτρα γιατί είναι "κακοί άνθρωποι". Σου τα ζητάνε γιατί θέλουν λεφτά! και δεν τους δίνεις τίποτα. Και οι απόπειρές σου να τα πάρεις από τους ολοένα φτωχότερους πολίτες σου είναι τραγικές. 


Π: One moment παρακαλό για να καταλαβο και εγω. Αμα ντεν πάρο απο τις πολήτες, απο πού να πάρουμε;


A: Από τους 15.000 οργανισμούς ή φυσικά πρόσωπα που χρωστάνε στην εφορία 150.000 ευρώ και πάνω ο ΚΑΘΕΝΑΣ. Τι κάνατε για αυτούς; 


ΧΥ: Η δικαιοσύνη θα τους αναλάβει, αλλά η δικαιοσύνη κουνιέται αργά.


Α: Τότε δώστε της μια κλωτσιά να κουνηθεί γρηγορότερα. Τι θα πει κουνιέται αργά; Τους φόρους ξέρετε μια χαρά να τους ψηφίζετε άμεσα. Να λάβετε το ίδιο άμεσα μέτρα για τα λαμόγια που τόσα χρόνια φοροδιαφεύγουν ή παίρνουν μίζες. Τι δουλειά έχει ο Βοσκόπουλος έξω από τη φυλακή; Έχετε τόσες λίστες με παραδείγματα σαν τον Βοσκόπουλο, που χρωστάνε πολλές χιλιάδες ευρώ. Γιατί δεν τους κυνηγάτε; Και εκτός από καλλιτέχνες έχουμε αντίστοιχα γιατρούς και δικηγόρους. Όλα αυτά τα κατακάθια της κοινωνίας χρωστάνε τόσα πολλά, που αν τα μαζεύατε θα βγάζατε 10πλάσια ποσά από αυτά που βγάζετε με έκτακτες εισφορές και φόρο ακινήτων και τέτοια απαράδεκτα. Γιατί λοιπόν αυτοί την γλιτώνουν; Γιατί ενώ το ΣΔΟΕ έχει τα ονόματα τους δεν κάνει τίποτα; Πως περιμένετε από τον απλό κόσμο ο οποίος παλεύει να τα φέρει πέρα να μείνει νόμιμος, όταν οι λεφτάδες παρανομούν ασύστολα και μένουν ατιμώρητοι; Θέλετε δραστικά μέτρα; ΓΑΜΗΣΤΕ αυτούς που φοροδιαφεύγουν τόσα χρόνια από κώλο ΤΩΡΑ! Τι θα πει διαδικασίες κι αρχιδιές; Παίρνεις τη λίστα, και αρχίζεις και δεσμεύεις λογαριασμούς, κάνεις κατασχέσεις και κλείνεις φυλακή όλα τα λαμόγια που τόσα χρόνια τρέφονται σαν ζόμπι απο τα δικά μας κεφάλια. Να δεις για πότε θα μαζέψεις τα λεφτά. Και τότε, όταν θα έχεις δείξει στο κόσμο ότι είσαι δίκαιος, τότε θα βοηθήσει και θα πληρώσει και ο κόσμος πιο εύκολα, γιατί δεν θα νιώθει για άλλη μια φορά προδομένος και αδικημένος.


ΧΑ: Όλα αυτά είναι ωραία στα λόγια αλλά στην πράξη δεν γίνονται και τόσο εύκολα.


Α: Δεν γίνονται αν είστε κότες. Προσέξτε, γιατί αν δεν επιβάλετε εσείς το νόμο, κάποια στιγμή θα τον πάρει ο λαός στα χέρια του και τότε θα γίνουν έκτροπα. Ήρθα να σας προειδοποιήσω ότι βαδίζετε προς λαϊκή εξέγερση και θα φταίει για αυτό η δειλία σας και η απροθυμία σας να κάνετε το σωστό.


Εκείνη τη στιγμή, άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η υπουργός παιδείας. Με το που με είδε δάγκωσε τα χείλη και έβγαλε έναν σεξουαλικό αναστεναγμό, κοιτάζοντάς με με νόημα...


ΞΥ: καλέ τι έχουμε εδώ; ποιος είναι ο μορφονιός;


A: Ξόανο μαζέψου. Αντί να έχεις παραιτηθεί εδώ και μήνες τολμάς και βρίσκεσαι ακόμα εδώ;


ΞΥ: μα πως τολ...


Α: SILENCE WOMAN!!! (γυρνώντας προς τον πρωθυπουργό) αν είχες λίγο τσαγανό έπρεπε να της είχες δώσει τα παπούτσια στο χέρι και δυο καρότα, που θέλει και υπουργείο η απαράδεκτη... Λοιπόν αποχωρώ και σκεφτείτε καλά αυτά που είπαμε. Έχετε δυο λύσεις: Ή σοβαρεύεστε ή θα γίνει επανάσταση και να είστε σίγουροι ότι θα ηγηθώ εγώ αυτής, καθώς ο κόσμος με εμπιστεύεται μια που είμαι σούπερ γρήγορος, όμορφος, δυνατός, έξυπνος και καβλέουρας... Χαιρετώ και ελπίζω να μη χρειαστεί να τα ξαναπούμε...


Π: εγό ακόμα δεν έχουμε καταλάβη το θέλουνε ο κείριος;...


Βγήκα από τη βουλή θεωρώντας ότι είχα κάνει το χρέος μου που έδωσα την προειδοποίηση. Όπως είχα πει και στο πρωτόζωο τον μπάτσο, πρώτα κάνουμε ερωτήσεις και μιλάμε και μετά βαράμε αν χρειάζεται. Και η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί αρχηγοί μας χρειαζόντουσαν καθοδήγηση από κάποιον με σοφία και γνώση. Φαινόντουσαν μπερδεμένοι και οι ίδιοι και παραπλανημένοι. Μήπως υπήρχαν κάποιες ανώτερες δυνάμεις που τους κατεύθυναν και αυτούς; Όπως και να έχει θα τους βοηθούσα όσο μπορούσα, αλλά αν δεν συμμορφωνόντουσαν θα τους έδερνα όλους για το χάβαλο. 


Μπήκα στο αυτοκίνητο. Η ώρα ήταν 11.00. Το σύνταγμα είχε αρχίσει να γεμίζει από κόσμο. Καθώς βγήκα έριξα ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα σε ένα σμήνος γκόμενες τουρίστριες και λιποθύμησαν όλες από τον ενθουσιασμό. Έφτασα σπίτι και καθώς άνοιξα την εξώπορτα αντίκρισα τον μπάτλερ μου πεσμένο στο πάτωμα σε μια λίμνη αίματος. Ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό μου...


"ΜΠΑΤΛΕΡ!!" φώναξα γεμάτος αγωνία. Έτρεξα δίπλα του. Ήταν νεκρός. 


Κάποιος είχε να λογοδοτήσει για αυτό. Πάνω στο πτώμα υπήρχε ένας φάκελος σφραγισμένος. Τον άνοιξα και διάβασα τις καλλιγραφίες πάνω στον πάπυρο.


"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου. 


ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους...


ειλικρινά δικοί σου με αγάπη,
The Illuminati"


Γύρισα το φάκελο και είχε διεύθυνση αποστολέα επάνω...Θεέ μου τι τούβλα...


Έβαλα τα γυαλιά πάλι και ξεκίνησα αμέσως να αποδώσω δικαιοσύνη...


to be continued...(εδώ)