Βλακεία με το κιλό. Part 2.

Σε συνέχεια του προηγούμενου post σήμερα θα μιλήσουμε για την τέχνη και πως αυτή έχει επηρεαστεί από το φαινόμενο της παγκόσμιας υπερμαλάκυνσης. Σε αντίθεση με άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, η τέχνη θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική, όχι μόνο γιατί παράγει έργο, αλλά γιατί μπορεί αυτό να προκαλέσει συναισθήματα και σε τρίτους πέρα από τον καλλιτέχνη. Είναι σημαντική γιατί μέσα από αυτή μπορεί κάποιος να επηρεάσει κόσμο. Να προκαλέσει χαρά ή μελαγχολία. Να προβληματίσει ή απλά να ψυχαγωγήσει. Να κοιμίσει ή να αφυπνίσει. 

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η τέχνη, με την ευρύτερη έννοια, είναι η έκφραση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας. Με τον ορισμό αυτό και η ξυλουργική είναι μια τέχνη, καθώς μια καρέκλα αποτελεί δημιούργημα, όμως ο ξυλουργός χαρακτηρίζεται γενικά ως τεχνίτης και όχι ως καλλιτέχνης. Αντίστοιχα η ζωγραφική είναι τέχνη αλλά ο ζωγράφος είναι καλλιτέχνης, όχι τεχνίτης. Καλλιτέχνης βάση ορισμού, ονομάζεται αυτός που ασχολείται με τις καλές τέχνες οι οποίες είναι : Αρχιτεκτονική, γλυπτική, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, χορός , κινηματογράφος.

Θα δείξουμε παρακάτω πόσο παραπλανητικός είναι ο ορισμός αυτός του καλλιτέχνη, αφού χιλιάδες χιλιάδων ατάλαντοι, αυτοεπικαλούνται καλλιτέχνες και κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους είχαμε πετάξει στους υπόνομους, μαζί με τα υπόλοιπα σκατά.

Ας ξεκινήσουμε απο την τέχνη που έχει υποστεί τη μεγαλύτερη σήψη, την ζωγραφική, και δούμε κάποια αντιπροσωπευτικά δείγματα μεγάλων και εμπνευσμένων ανθρώπων και τι επίδραση έχουν στη τέχνη που πρεσβεύουν.                                  

       ΜΑΥΡΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

 ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ 

 ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΛΟΓΕΡΟ ΠΑΘΟΣ 

 Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ

Δηλαδή σοβαρά τώρα, πόσο για το πούτσο είναι αυτοί οι πίνακες; Πόσο έντονα δείχνουν την παντελή έλλειψη έμπνευσης και ταλέντου από τον δημιουργό τους; Πόσο προκλητικοί είναι οι τύποι αυτοί, που τολμούν να χαρακτηρίζουν τα εκτρώματα αυτά ως έργα τέχνης; Και πόσο ηλίθιο και δήθεν το κοινό που τους εκθειάζει; Μα δεν ντρέπονται να αποκαλούνται αυτοί οι άχρηστοι καλλιτέχνες; Έχω δει πίνακες από ανάπηρους που ζωγραφίζουν με χέρια, πόδια ή στόμα, που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα. Παραπληγικά παιδάκια σίγουρα θα κάναν καλύτερη δουλειά. Πιστεύω ακράδαντα, ότι αν βάλω ένα πινέλο στον κώλο μιας μαϊμούς και της δώσω μια μπανάνα, θα ζωγραφίσει κάτι πολύ  πιο ενδιαφέρον από τις παραπάνω αρχιδιές.

Και συνεχίζουμε την έκθεσή μας με αριστουργήματα όπως:

ΔΥΟ ΧΡΩΜΑΤΑ

ΤΡΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ...ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΤΕΤΟΙΟ ΤΑΛΕΝΤΟ;

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!!! Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ

Ουάου μιλάμε πολύ τέχνη. Πολύ κουλτούρα ρε αδερφάκι μου. 

ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!!!

Αυτός ο μαλάκας με το μαύρο τετράγωνο τι σας λέει; Αποτελεί λέει από τις σημαντικότερες δημιουργίες της ρωσικής τέχνης του τελευταίου αιώνα… Ένα μαύρο τετράγωνο…ΟΟΟΟΚΚΚΑΑΑΑΑΥΥΥΥΥ! Και προσέξτε! Ο τρισμέγιστος αυτός ζωγράφος δεν έχει φτιάξει ούτε ένα, ούτε δυο, ούτε τρία, αλλά τέσσερα μαύρα τετράγωνα, διαφορετικού μεγέθους και υφής, στην προσπάθεια να τελειοποιήσει το έργο του. Τι να τελειοποιήσεις ρε τσαρλατάνε, γαμώ την κοινωνία μου, σε ένα τετράγωνο και μάλιστα μαύρο; Μήπως θα το κάνεις πιο τετραγωνισμένο τετράγωνο; Η θα το μαυρίσεις λίγο περισσότερο; Βρε δε γαμιόμαστε να ασπρίσουμε λέω εγώ; Τελειώνει ο κάθε μαλάκας μια σχολή καλών τεχνών και νομίζει ότι είναι ο Παχατουρίδης.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΗΣ

Οκ. Καταλάβαμε πιστεύω μέχρι εδώ τι πλήγμα έχει δεχθεί η ζωγραφική σαν τέχνη. Δυστυχώς, δεν είναι η μόνη. Ας δούμε λοιπόν λίγο και κάποια αξιοθαύμαστα έργα γλυπτικής.

ΞΥΛΙΝΕΣ ΤΑΛΙΑΤΕΛΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΗ

 ΑΜΟΙΒΑΔΑ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ

Προσέξτε τώρα. Όλα τα παραπάνω έργα είναι γνωστών και αναγνωρισμένων καλλιτεχνών. Και καλά, αυτοί πες κάνουν τη δουλειά τους και μέχρι εκεί μπορούν οι άνθρωποι. Από την άλλη, ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να δει αυτά τα αίσχη και να μη γελάσει; Πρέπει να είναι τουλάχιστον καθυστερημένος ή υπερβολικά δήθεν κάποιος για να δηλώσει οτι του αρέσουν κάτι τέτοια. Έχει υποβαθμιστεί τόσο πολύ η κριτική ικανότητα του ανθρώπου, που να μη μπορεί να ξεχωρίσει ούτε τα σκατά που βλέπει με τα ίδια του τα μάτια; Έχω συζητήσει πολλές φορές με ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με το χώρο, αλλά και με φίλους και με λένε απόλυτο που τα κράζω αυτά και μου λένε ότι, πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω να μην τα κοροιδεύω. Αλλά μα το Δια!!! Τι να καταλάβεις από κάτι τόσο απλό όσο ένα μαύρο τετράγωνο ας πούμε; Και τι αξία μπορεί να έχει ένα έργο όταν μπορεί να το κάνει ο καθένας; Γιατί για παράδειγμα αν δώσω σε όλους μας από ένα πινέλο, ζωγραφίζουμε ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ οποιονδήποτε από τους παραπάνω πίνακες σε πέντε λεπτά και μάλιστα πιστότατα. Αλλά αν μας πούνε να αντιγράψουμε ένα έργο του Μονέ, του Νταλί, του Μιχαήλ Άγγελου ή του Ελ Γκρέκο, θα κοιτάμε σαν χάνοι και είναι λογικό, γιατί αυτοί ήταν όντως καλλιτέχνες και έφτιαξαν έργα που ήθελαν έμπνευση ταλέντο και γνώση, τόσο για να συλληφθούν σαν ιδέες, όσο και για να υλοποιηθούν. Από την άλλη, τα παραπάνω τι θέλουν; ΤΙΠΟΤΑ! Αντίστοιχα όταν στη γλυπτική έχουμε δει αριστουργήματα αγαλμάτων ειδικά από το αρχαίο παρελθόν, το να βλέπεις τις άμορφες αυτές αηδίες των μοντέρνων, είναι προσβολή το λιγότερο για τους παλιούς. Για την μουσική ούτε λόγος. Θες δέκα blog για να περιγράψεις, πόσο άθλια είναι η πλειοψηφία των συνθετών και των εκτελεστών με την εμπορευματοποίηση που έχει πέσει. Αλλά δεν θα πιάσω το θέμα της μουσικής τώρα, γιατί η μουσική απο τους περισσότερους πλέον θεωρείται ψυχαγωγία παρά τέχνη. Το συζητάμε άλλη ώρα.

Θυμάμαι ότι όταν πρωτομπήκα στο πανεπιστήμιο, είχα μια φίλη που είχε μπει στη σχολή καλών τεχνών. Κάναμε πολύ παρέα τότε και είχα πάει σε εκθέσεις των φοιτητών πολλές φορές. Που να ήξερα τότε τι θα αντίκριζαν τα μάτια μου. Χάρτινες κούτες, γεμάτες μπαλάκια τσαλακωμένων χαρτιών Α4 το έργο του ενός (παραταγμένες όμως όχι μαλακίες). Ρολό από κωλόχαρτα να σχηματίζουν πυραμίδες. Κούκλες (αυτές των μαγαζιών με ρούχα) τεμαχισμένες και γεμάτες με κομμένα γυαλιά χωμένα μέσα τους. Άδειοι τοίχοι με κορδόνια και πινέζες να σχηματίζουν σχήματα, με την ευθεία να είναι το πιο πολύπλοκο σχήμα. Διάφανα σακουλάκια με νερό, που περιείχαν βίδες το ένα, φύλλα το άλλο, κουμπιά, κόκκαλα, μέχρι και ΣΚΑΤΑ σε κάποιο, και που το καθένα έβγαζε διαφορετικό χρώμα στο νερό. Οτιδήποτε ηλίθιο μπορεί να φανταστεί κανείς μπορεί να το δει σε μια έκθεση καλών τεχνών. Όλα αυτά λοιπόν είναι πράγματα που δεν θέλουν ταλέντο. Θέλουν φαντασία και μάλιστα αρρωστημένη φαντασία και σε καμία περίπτωση το αποτέλεσμα τους δεν ήταν οπτικά ευχάριστο. Και sorry αν είμαι απόλυτος, αλλά νόμιζα ότι ένας απο τους βασικούς σκοπούς της τέχνης, ήταν να δημιουργεί κάτι όμορφο.

Μια άλλη φορά είχα πάει στην τεχνούπολη καθώς οργανώνανε μια έκθεση junk-art. Όπως ίσως καταλάβατε, έφτιαχναν διάφορα σκουπίδια, από άλλα σκουπίδια… Γαμώ τις ιδέες παιδιά μπράβο!

« Έλα Πέτρο, βρήκα ένα πλαστικό μπουκάλι, μια βρώμικη πετσέτα, ένα μισοφαγωμένο καρότο, δυο καρφιά και μια καπότα… γεμάτη!!! Θα φτιάξουμε αριστούργημα!»

Αφού είδαμε λοιπόν την έκθεση και μετα βίας κρατούσα τον εαυτό μου από το να ξεκαρδιστεί στα γέλια πήγαμε και αράξαμε λίγο στο χώρο που χρησιμοποιούσαν ως εργαστήρι οι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες. Η φίλη μου άρχισε να μιλάει με κάτι συμφοιτητές της για τα σκουπίδια τους και εγώ μόνος μου αποφάσισα να επεξεργαστώ τον χώρο που ήταν γεμάτος σκουπίδια. Σαν να ήμουν σε χωματερή ένιωθα. Αφού παραμέρισα κάτι σκουπίδια για να κάτσω σε μια καρέκλα, παρατήρησα τα σκουπίδια που είχα μπροστά μου στο γραφείο. Αποφάσισα να παίξω και εγώ και να φτιάξω και εγώ ένα σκουπίδι. Τι έκανα λοιπόν: πήρα το άσπρο το αφρολέξ που βάζουν στα ηλεκτρονικά και έκοψα δυο μικρά κυβάκια στο μέγεθος ενός αναπτήρα. Πήρα λεπτό άσπρο καλώδιο δέκα εκατοστών και το έχωσα σε μια πλευρά του ενός και σε μία του άλλου, έτσι ώστε να τα ενώσω. Έβαλα παιδικά αυτοκόλλητα στην μια πλευρά του κάθε κύβου. Είχε αρχίσει να μοιάζει με άθλιο μπεγλέρι, όταν άκουσα μια φωνούλα από δίπλα μου και ακολούθησε ο εξής σουρεαλιστικός διάλογος:

-Πολύ ωραίο έργο. Έχεις και άλλα έργα σου στην έκθεση;

-Εεε, όχι. Βασικά….

-Γιατί όχι; Είναι προφανές ότι έχεις έμπνευση γιατί δεν δήλωσες συμμετοχή; Τι έτος είσαι;

-Βασικά κοίτα…δεν είμαι φοιτητής εδώ. Δεν είμαι της σχολής καλών τεχνών.

-Αστειεύεσαι…έχεις ταλέντο όμως μπράβο!

-Ε καλά μάλλον μου κάνεις πλάκα.

-Τι λες καλέ; Μαρία!!!! Κοίτα εδώ τι έφτιαξε το παιδί, και δεν είναι καν φοιτητής… δεν είναι πολύ καλό;

-Ωχ όντως….Μπράβο! πολύ καλή δουλειά!

-Εεεε, οκ….ευχαριστώ….τα λέμε….

Ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό, ότι οι γκόμενες ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ ειλικρινής στη συμπεριφορά τους (όπως επαλήθευσε μετά η φίλη μου) και ο παραπάνω διάλογος έγινε έτσι ακριβώς. Όπως και ο παρακάτω, που έγινε λίγα δευτερόλεπτα μετά, όταν μπαίνει ξαφνικά μέσα ένα παλληκάρι φωνάζοντας όλος χαρά:

-Μαλάκες! Την έκανα τη καλή! Αγόρασαν όλα τα βιβλιαράκια που είχα φτιάξει. Και είχαν 15 ευρώ το ένα! (Σε μέγεθος πακέτου τσιγάρων, ήταν βιβλιαράκια με σελίδες από περιοδικά, εφημερίδες, γραμμένα τετράδια και άλλες μαλακίες που απλά ήταν κολλημένα μαζί.)

-Έλα ρε και πόσα είχες φτιάξει;

-Είκοσι ρε φίλε. Καλά δε το πιστεύω ότι έβγαλα 300 ευρώ από αυτά τα σκατουλάκια!

-Αφού ήταν πολύ καλά ρε Γιώργο! Μπράβο!

-Τι καλά ρε με δουλεύεις; Εγώ ούτε πενήντα λεπτά δεν έδινα για αυτές τις μαλακίες!

Εκεί χαμογέλασα και από μέσα μου χειροκρότησα το παλληκάρι, το οποίο είχε πραγματικά βγεί από το πέπλο υποκρισίας, ηλιθιότητας και ψηλομυτίασης που ήταν όλοι οι άλλοι συνάδελφοι του και είχε αποδεχθεί την αλήθεια. Ότι τέχνη πλέον, είναι άλλος ένας τρόπος να παίρνεις λεφτά από ανεγκέφαλους δήθεν κουλτουριάρηδες. Και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί! Είναι οι τύποι που θα πάνε να δούνε τις σινεφίλ παπαριές στο σινεμά, τύπου κυνόδοντα και ανθρώπινη σαρανταποδαρούσα, και που θα ψάξουν και θα δώσουν νόημα εκεί που δεν υπάρχει, ή εκεί που δεν χρειάζεται να υπάρχει. Είναι οι τύποι που ψάχνουν απεγνωσμένα μια πνευματική αναβάθμιση και νομίζουν ότι την πετυχαίνουν με κάτι τέτοιες αρχιδιές. 


Θα μου πει τώρα κάποιος, "καλά ρε φίλε, και τι ζόρι τραβάς αν σε κάποιον αρέσουν οι παραπάνω μαλακίες; ζηλεύεις μήπως;"


Η αλήθεια είναι ότι ζηλεύω λίγο. Θα ήθελα και εγώ πολύ, μόλις τελειώνω από την τουαλέτα να εκθέτω τα κατορθώματά μου και να βγάζω λεφτά από αυτό, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που εκνευρίζομαι. Θεωρώ ότι η ύπαρξη και η υποστήριξη τέτοιων απαράδεκτων δημιουργημάτων, ρίχνει πολύ τον πήχη για την τέχνη. Ένας νέος καλλιτέχνης, όπως και ο κάθε άνθρωπος, πρέπει να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος από τους προκατόχους του και όχι χειρότερος, αλλά για να το κάνει πολλές φορές χρειάζεται κίνητρο. Χρειάζεται να δει κάτι αξιοθαύμαστο που θα τον εμπνεύσει να προσπαθήσει περισσότερο. Τα παραπάνω σκουπίδια δεν βοηθάνε. Άσε που, όταν έχουμε αριστουργήματα σε όλες τις τέχνες, όταν έχουμε δει ή ακούσει έργα που έχουν μείνει στην ιστορία και μας έχει σηκωθεί η τρίχα από το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος, είναι έγκλημα μετά να μου δείχνεις αυτές τις εμετικές κουράδες των ανεγκέφαλων λιμοκοντόρων και να μου τις βάζεις στο ίδιο καζάνι με τα προηγούμενα. Δεν μπορείς! Τελεία! 


Ποίηση δεν καταλαβαίνω, ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα καταλάβω, αλλά σας αποχαιρετώ με ένα ποίημα:


ζωγράφισα ένα σκατό,
λεφτά πολλά θα βγάλω.
τι είπες Alza φίλε μου,
στο κώλο μ' να το βάλω;


μα έχει δυο χρώματα,
τα χρώματα του κόσμου.
ΑΑΑΧ!! οχι άλλο αγγούρι φίλε μου
πονάει ο ποπός μου!!


σαν βγώ στο πηγαιμό για το νοσοκομείο
εσένα θα χω στο μυαλό μου
που μου δειξες τι εστί βερίκοκο
και έσκισες το πρωκτό μου!


το άξιζα το ομολογώ
ο βιαστής της τέχνης
ήμουν βαθειά ατάλαντος
το πάιζα καλλιτέχνης...

Βλακεία με το κιλό. Part 1

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα. 


Μπήκε ο Μάης και η ζωντάνια της άνοιξης πλυμμήρισε τις καρδιές μας με χαρά και διάθεση...Τι αρχιδιές θεέ μου; Είναι δυνατόν να ακούμε τέτοιος παπαριές πρωϊνιάτικα στο ράδιο και να μη συγχυζόμαστε; Ποιός είπε σε αυτούς τους ηλίθιους οτι θέλω να ακούω μπεμπεδίστικες αηδίες για να φτιάχνει η μέρα μου; Τράβα πιάσε το Μάη κανενός αράπη κυρά μου και άσε μας ήσυχους...


Τεσπά, σήμερα θα μιλήσουμε για τα χόμπυ και τα αθλήματα. Σε επόμενο άρθρο για την τέχνη και σε παρεπόμενο για τα πάντα που με απασχολούν. Ναί, τα πάντα, τα οποία έχουν πρόβλημα αναπαραγωγής και οδεύουν προς εξαφάνιση και ένας φίλος μου δεν μπορεί να κοιμηθεί τώρα τελευταία απο την αγωνία...τα κακόμοιρα...


Ας ξεκινήσουμε όμως με το παρόν θέμα. Ο άνθρωπος είναι θαυμαστό ον. Όχι μόνο γιατί έχει τη δυνατότητα της λογικής και του λόγου, αλλά και γιατί διαρκώς ανακαλύπτει ή επινοεί νέους τρόπους να εκφράσει την ιδιοφυία του. Τέχνες, επιστήμες, χόμπι και αθλήματα εμπλουτίζονται ασταμάτητα με νέες εξελίξεις που δείχνουν την αδιαμφισβήτητη τάση του ανθρώπου να αναζητά κάτι καινούργιο και πρωτοποριακό. Βέβαια, πολλά από αυτά που επινοούνται σε αυτούς τους τομείς, δείχνουν και την απερίγραπτα μεγάλη βλακεία και έλλειψη έμπνευσης που υπάρχει στον κόσμο. Υπάρχουν ασχολίες με τις οποίες καταπιάνονται κάποια άτομα και πραγματικά είναι να απορείς. Παρακάτω θα περιγράψουμε, θα σχολιάσουμε και θα χλευάσουμε κάποιες από αυτές, όχι γιατί δεν σεβόμαστε τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτές, αλλά γιατί έτσι γουστάρουμε!

Ψάρεμα

Τι χρειάζεσαι: Ένα καλάμι με πετονιά (ή πετονιά σκέτη), καπελάκι σε σχήμα κοντόχοντρου ιπτάμενου δίσκου, σκουλήκια ή μικρά ψαράκια για δόλωμα, ώρες για σκότωμα, ένα περίστροφο για να αυτοκτονήσεις στο τέλος.

Γιατί, ποιος άλλος λόγος υπάρχει να πας για ψάρεμα, αν δεν θες να δώσεις τέλος στην άχαρη και ανούσια ζωή σου; Είναι τόσο βαρετό, που και μόνο που γράφω για αυτό με έχει πιάσει μελαγχολία. Το καλοκαίρι βλέπεις μεμονωμένες περιπτώσεις ψαράδων, αλλά και ομάδες των δυο-τριών να ξοδεύουν καθημερινά, ώρες και ώρες στη παραλία, με ένα καλάμι καρφωμένο στην άμμο ατενίζοντας το άπειρο. Και ερωτώ γιατί έχω απορία. Τι στο πούτσο καταλαβαίνει ο κόσμος ενδίδοντας σε  αυτό το χόμπι το οποίο είναι η χαρά της απραξίας; Τι κερδίζει εκτός από τα κάποια ψαράκια που μπορεί να πιάσει; Τι ικανοποίηση δίνει; «Χαλαρώνεις», λένε κάποιοι. Αρχίδια! Χαλαρώνω και σπίτι μου στο καναπέ ακούγοντας μουσική εμπλουτίζοντας κιόλας τις μουσικές μου γνώσεις. «Ηρεμείς και σκέφτεσαι», υποστηρίζουν κάποιοι . Πολύ-πολύ-πολύ αμφιβάλλω! Το χόμπι αυτό δείχνει τεμπελιά και οι τεμπέληδες δε σκέφτονται και πολλά πράγματα. Είναι ικανοί να ρίχνουν τον εγκέφαλό τους στο ρελαντί αδειάζοντας παντελώς το μυαλό τους από κάθε σκέψη. Άρα τι μένει; Ας μου εξηγήσει κάποιος που ψαρεύει, γιατί εγώ πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Ο λαός λέει: «Δεν γαμάς που δεν γαμάς, δεν πας για ψάρεμα;» Όχι ρε φίλε δε πάω για ψάρεμα, που να μή σώσω να ξαναγαμήσω! Χίλιες φορές να τραβήξω πέντε διαδοχικές μαλακίες και να στίψω τους όρχεις μου από σπέρμα με κίνδυνο να μη τεκνοποιήσω ποτέ, παρά να πάω να χαραμίσω τόσο ανούσια το λιγοστό μου χρόνο σε αυτή τη γή. Ψάρεμα;;;; ήμαρτον δηλαδή. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις όπου μπορεί η εν λόγο ασχολία να αποδειχτεί χρήσιμη...

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΤΣΙ

Κυνήγι

Τι χρειάζεσαι: Ένα κυνηγετικό όπλο με φυσίγγια διασποράς, ώστε τα βόλια να ανοίγουν,  καλύπτοντας μια επιφάνεια 100 τετραγωνικών μέτρων. Επίσης στρατιωτικά ρούχα, μαχαίρι, κυνηγόσκυλο και κυνηγετική άδεια. Βασική προϋπόθεση επίσης είναι να σου ‘χουν κόψει τα αρχίδια από τη ρίζα όσο ήσουν μικρός με αποτέλεσμα να γίνεις λουλού και τώρα να το παίζεις Ράμπο κυνηγώντας άκακα και ανυπεράσπιστα πουλάκια και λαγουδάκια.

Να ξεκαθαρίσω ότι, η θέση μου απέναντι στους κυνηγούς δεν έχει φιλοζωικές ρίζες. Για την ακρίβεια εγώ προσωπικά, αν μου έδιναν ένα φλογοβόλο, έτρεχα πρώτος στο Σύνταγμα, και αφού έριχνα ένα τόνο ψίχουλα και σπόρους για να μαζέψω όσο περισσότερα περιστέρια μπορώ, θα τα έκανα όλα παρανάλωμα τα γαμημένα, μαζί με τους ηλίθιους που τα ταίζουν. Όχι, η απέχθεια προς τους κυνηγούς οφείλεται αποκλειστικά στην τσαντίλα που μου δημιουργεί ο κάθε μαλάκας, που νομίζει ότι επειδή κρατάει ένα όπλο και φοράει παραλλαγή, είναι ξαφνικά ισάξιος κυνηγός με τον Predator. Φίλε κυνηγέ είσαι μια τεράστια ΚΟΤΑ. Θες να το παίξεις τύπος της φύσης και της περιπέτειας; ΑΝ έχεις αρχίδια, και αυτό το ΑΝ είναι πολύ μεγάλο, άσε τη καραμπίνα-μιδράλιο, πιάσε το τόξο, και τράβα στο δάσος να κυνηγήσεις αρκούδες, λύκους, ύαινες ή τίγρεις και λιοντάρια. Τι; Το γεμίσαμε το σωβρακάκι εε; Εμ βέβαια, όταν το θήραμα μπορεί να αντεπιτεθεί, ο θύτης γίνεται λίγο πιο κουνιστός. Αλλά η πέρδικα τι να κλάσει;. Εκεί πουλάμε μαγκιά και είμαστε άντρακλες εε; Πάρτε το χαμπάρι, οι μόνοι πραγματικοί κυνηγοί, είναι οι ιθαγενείς στις ζούγκλες και δεν τους φτάνετε ούτε με μπαζούκας.

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΜΕ ΑΡΧΙΔΙΑ!

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΥΝΗΓΟΙ!

Ο ΜΟΝΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΚΥΝΗΓΙΟΥ!

Συλλογές
Τι χρειάζεσαι: Την ψυχαναγκαστική μανία να μαζεύεις ότι σκουπίδι περάσει απο τα χέρια σου.

Γραμματόσημα, νομίσματα, καπάκια μπύρας, κουτιά τσιγάρων, τηλεκάρτες και ότι άλλο άχρηστο αντικείμενο που όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι πετάμε στα σκουπίδια μετά τη χρήση του, κάποιοι θεωρούν οτι τους γεμίζει το να το κρατήσουν, να το βάλουν στο ειδικό ράφι που θα φτιάξουν και να το εκθέτουν με θαυμασμό. Πόσο άρρωστος πρέπει να είσαι για να κρατάς αυτά τα σκατά; Κάποτε μάζευα και εγώ νομίσματα δε λέω, αλλά είχα μια αξιοσέβαστη συλλογή νομισμάτων απο όλο το κόσμο που μου είχε δώσει ο πατέρας μου και είχε κάποιο νόημα. Βέβαια, όταν έκλεισα τα 10 το παράτησα, για να ασχοληθώ και με πράγματα που πραγματικά μου προσφέρουν κάτι. Αλλά δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω την ανάγκη του κάθε ρακοσυλλέκτη που περηφανεύεται για τα αποκτήματά του. Κάποτε ήξερα έναν τύπα που μάζευε εισιτήρια λεωφορείων... ΑΚΥΡΩΜΕΝΑ!!! ΩΩΩ το μέγεθος της σαπίλας είναι φρικαλέο. Φυσικά μιλάμε για κλινική περίπτωση που χρήζει ανάλογης θεραπείας. Και ποια καλύτερη θεραπεία για τέτοιες περιπτώσεις απο την ευθανασία; ΜΟΥΧΑΧΑΧΑ! Πραγματικά πάντως, κάνω κλήση σε όλους μου τους φίλους και συγγενείς, αν ποτέ καταλήξω να περισυλλέγω αρχιδιές, να με κοπανήσουν ανηλεώς με φτυάρι στο δόξα πατρί.

Curling

Τι χρειάζεσαι: Μια γρανιτένια πέτρα κυλινδρικού σχήματος, δυο σκούπες βιλέντα με σκληρό πάτο για εγγυημένα αποτελέσματα στον πάγο.

Αυτό το παιχνίδι ξεκίνησε στην Σκωτία (οι Άγγλοι είναι μαλάκες απο όποια περιοχή και να κατάγονται) πιθανότατα όταν σε κάποιο διαγωνισμό σφουγγαρίσματος ή σκουπίσματος των γυναικών του χωριού, οι άντρες ζήλεψαν και θέλησαν να κάνουν το ίδιο. Βέβαια, σκέφτηκαν και έβαλαν και το πέταγμα μιας πέτρας στο παιχνίδι για να προσδώσουν μια βαρβατίλα στο σκούπισμα.  Μάγκες όμως αποτύχατε πλήρως! Που πας ρε μαντράχαλε με τη σκούπα; Τι δουλειά έχεις εσύ σε ένα καθαρά γυναικείο άθλημα; Είναι σαν να θέλει μια γυναίκα να διαγωνισθεί ξαφνικά στο....σκάκι! Αφού δεν το 'χετε ούτε οι μεν ούτε οι δε! 

Ειλικρινά μπορεί κανείς να μου πει αν υπάρχει πιο γελοίο και ηλίθιο άθλημα; Την πρώτη φορά που το αντίκρυσα έτρωγα μακαρόνια στο σπίτι της μάνας μου και ειλικρινά μου έβγαινε το σπαγγέτι και απο τα αυτιά απο το σοκ και το γέλιο που έριξα. Δεν θα αμφισβητήσω την αξία του ή το χαβαλέ του σαν παιχνίδι. Μπορεί όταν παίζεις αντίπαλος με τους φίλους σου να έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, όμως να γίνει μια μαλακία που χρησιμοποιείς ΣΚΟΥΠΕΣ και άθλημα των χειμερινών Ολυμπιακών; Και αφού βάλαμε το curling γιατί να μήν βάλουμε και άλλα παρείστικα παιχνίδια όπως τα μήλα, την τυφλόμυγα, το περνά-περνά η μέλισσα και το πατητό στην σεβαστή λίστα αγωνισμάτων των Ολυμπιακών αγώνων; Εμένα πάντως το συγκεκριμένο άθλημα μου φαίνεται πιο κατάλληλο για τους παραολυμπιακούς.

Θα προτείνω, όμως μερικές παραλλαγές του curling, για ακόμα μεγαλύτερη διασκέδαση και περισσότερο ενδιαφέρον.

1)     Διάδρομο απο παρκέ γεμάτο χώμα, σκατά και χαλίκια. Αντί για σκούπες, δυο μεγάλες σφουγγαρίστρες για καθαρισμό μονοπατιού. Χρειάζεται έναν επιπλέον παίχτη που θα χειρίζεται τον κουβά με το γυαλιστικό.

2)     Διάδρομο στρωμένο με μοκέτα σκονισμένη και γεμάτη χνούδια. Οι παίκτες φέρουν απο μια ηλεκτρική σκούπα ο καθένας, ώστε να καθαρίζουν γρήγορα τις επιφάνειες και να δίνουν τη σωστή κλίση και κατεύθυνση στη πέτρα.

3)     Curling για παιδιά. Μίνι διάδρομος σε ξύλο (σαν ράφι) και δυο μικρά ξεσκονόπανα για τους παίχτες.

Τι να λέμε τώρα, το παιχνίδι είναι τόσο αστείο που δεν χρειάζεται να το κοροιδέψω άλλο. Οι εικόνες μιλούν απο μόνες τους.

ΘΕΑΜΑΤΙΚΟ ΕΕ;

ΠΩΠΩ ΒΑΡΒΑΤΙΛΑ

Καλλιτεχνικό πατινάζ

Τι χρειάζεσαι: Ανοίγματα, φανταχτερά πουστορούχα.

Την πρώτη φορά που είδα καλλιτεχνικό πατινάζ μου άρεσε λίγο ο τρόπος που γλιστρούσαν με τόσο άνεση στον πάγο. Η δεύτερη φορά ήταν ακριβώς ίδια με τη πρώτη και στην τρίτη αποφάσισα οτι το άθλημα είναι για το πούτσο τελείως για ένα και μόνο λόγο. Δεν έχει περιθώρια βελτίωσης και καμία έκπληξη. Όταν κάθεσαι να παρακολουθήσεις καλλιτεχνικό πατινάζ ξέρεις σχεδόν ακριβώς τι θα δείς. Αστραφτερά φορέματα, πιο φωτεινά απο το κέντρο του γαλαξία, ξέκωλα φορμάκια για τις γκόμενες και κάνα πουσταρέλι με κολάν να τη χαιδεύει, καθώς τρέχουν ανέμελοι στον πάγο ανοίγοντας τα πόδια τους στη παραμικρή ευκαιρία. Άσκοπες συγχρονισμένες εκτάσεις των άκρων (ουάου!) και οι κλασσικές φιγούρες που όλοι λατρεύουμε: τολούπ, άξελ, πεταχτό άλμα, φλίπ-φλόπ και αρχιδιές να πούμε. Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Βαρεμάρα στο έπακρο. Μπαίνει το ένα ζευγάρι κάνει τα δικά του, και μετά οι επόμενοι κάνουν τα ίδια με διαφορετική σειρά. Δεν με νοιάζει πόσο δύσκολο είναι, ούτε πόσο αφοσίωση απαιτεί. Είναι βαρετό μέχρι θανάτου. Όσοι συμφωνούν μαζί μου να να σηκώσουν χέρια.

Έτσι μπράβο! Και έχεις μετά τη γερολούγκρα να σου λέει οτι είναι άθλημα με χάρη, ομορφιά, αρχοντιά και φινέτσα...

ΠΑΡΕ ΦΙΝΕΤΣΑ ΜΑΛΑΚΑ

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΧΟΝΤΙΑ....

Κλείνοντας, να πω οτι είμαι σίγουρος (και ελπίζω) οτι θα υπάρχουν αντιρρήσεις, καθώς κάποια γούστα είναι υποκειμενικά. Για αυτό και παρακαλώ όσοι θέλετε παραθέστε με επιχειρήματα τις απόψεις σας, ώστε να ξεκινήσουμε ένα πολιτισμένο γαμωσταυρίδι!

Αλήθεια;

Δευτέρα πρωί! Καλημέρα σε όλα τα λαμόγια, που αντί να δουλεύουν σκληρά αποφάσισαν να σερφάρουν και κατέληξαν εδώ. Άλλη μια εβδομάδα αρχίζει, γεμάτη χαρά και όρεξη για δουλειά...χαχα καλό εεε; Για όσους είναι με την τσίμπλα στο μάτι, τον φραπέ στο ένα χέρι και το άλλο στη τσουγκράνα, είπα να γράψω ένα κειμενάκι για να σας προβληματίσω, μπας και ξυπνήσετε από τον δευτεριάτικο λήθαργο.

Το θέμα μας σήμερα είναι η αλήθεια. Ναι, η αλήθεια...αυτό το μικρό πραγματάκι, που όλοι λέμε ότι εκτιμούμε και ζητάμε από τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά που ταυτόχρονα είναι ένα μεγάλο ψέμα που πιπιλάμε όλοι μαζί καθημερινά, κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας και τους γύρω μας. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τη θέση μου με παραδείγματα, μιας που θεωρώ ότι στη βράση κολλάει το σίδερο και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και μια εικόνα χίλιες λέξεις και τρείς λαλούν και δυο χορεύουν και μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και πάρτα αρχί... αχμμ....

Όλοι μας λοιπόν στην καθημερινότητά μας φοράμε μάσκες. Μάσκες που μας δίνουν ένα ρόλο τον οποίο πρέπει να παίξουμε πιστά για να έχουμε μια όσο τον δυνατό ομαλότερη επικοινωνία και συναλλαγή με τους συνανθρώπους μας. Οι μάσκες πολλές και η καθεμία εξυπηρετεί το σκοπό της. Πιστός σύζυγος, εξυπηρετικός συνάδελφος, ευγενικός γείτονας, φίλος με κατανόηση, αγαπητός συγγενής, είναι όλα διαφορετικά προσωπεία που κοτσάρουμε στην μουτσούνα μας και με αυτά πορευόμαστε. Πολλές φορές όμως, κάποιο προσωπείο αποτυγχάνει και εμφανίζεται ο πραγματικός εαυτός μας, οδηγώντας τον άνθρωπο που κοροϊδεύαμε να μας πει: «θα προτιμούσα να ήσουν ειλικρινής μαζί μου από την αρχή». Όμως είναι όντως έτσι; Θέλει ο κόσμος πάντα να λέμε την αλήθεια; Την αντέχει; Προσωπικά πιστεύω πως όχι, και πως άν λέγαμε ΠΑΝΤΑ την αλήθεια, τα νοσοκομεία και τα νεκροταφεία θα ήταν φίσκα. Τα σενάρια που περιγράφονται παρακάτω θα δείξουν ακριβώς αυτό. Ότι αν ο καθένας έλεγε πάντα αυτό που πραγματικά πιστεύει, χωρίς την παραμικρή απόκρυψη της αλήθειας, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.

Σενάριο 1 : Γείτονα είσαι για το πούτσο!

Χτυπάει το κουδούνι και ο περίεργος γείτονας που ενοχλείται με το παραμικρό, έρχεται να κάνει πάλι παράπονο γιατί η γκόμενα, μπαίνοντας στο σπίτι, περπάτησε με τακούνια για 5 λεπτά, και ήταν 4 η ώρα και ενόχλησε τον αγάμητο γεροντοκόρο. Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, εξηγείς ευγενικά ότι είναι λίγο υπερβολικό σαν παρατήρηση, αλλά προσπαθώντας να κρατήσεις τα προσχήματα, υπόσχεσαι ότι θα προσέχετε και χαιρετάς φιλικά. Πάμε να δούμε τώρα τι γίνεται χωρίς μάσκες.

ΓΓ: Γεροντοκόρος γείτονας.

ΤΓ: Τσαντισμένος γείτονας.

ΓΓ: Καλησπέρα, χίλια συγνώμη για την ενόχληση, αλλά κατά τις 4 άκουγα τακούνια και ακούγονται πολύ δυνατά κάτω και ενοχλούν. Μήπως είναι εύκολο να μη φοράτε τακούνια μέσα στο σπίτι;

ΤΓ: Πάλι εσύ ρε πούστη μου; Πάλι η ίδια ιστορία ρε γαμώσταυρε; Χθες μόλις μας έκανες παρατήρηση στις 12 η ώρα βράδυ Σαββάτου, γιατί σε ενοχλούσε η τηλεόραση που έπαιζε χαμηλά ούτως η άλλως. Το προηγούμενο Σάββατο είχαμε παρέα εδώ, δυο άτομα μόνο, και παρόλα αυτά σε ενοχλούσαν οι ομιλίες. Αυτό με τα τακούνια, είναι η τρίτη φορά σε ένα μήνα που το αναφέρεις και πάντα ήταν γιατί η κοπέλα ΜΟΛΙΣ ΕΙΧΕ ΜΠΕΙ ΣΠΙΤΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΟΜΠΛΕΞ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΚΑΤΟΜΑΛΑΚΑ ΠΟΥΤΣΟΚΕΦΑΛΕ. Τι θες να κάνει ρε ζώον; να αιωρηθεί μέχρι τη παπουτσοθήκη για να βάλει τις παντόφλες της;

ΓΓ: Μα σας παρακαλώ, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να ανεβάζουμε τους τόνους. Και όσον αφορά τα Σαββατόβραδα, οι ώρες κοινής ησυχίας δεν αλλάζουν. Πρέπει να τηρούμε και τους κανονισμούς της πολυκατοικίας.

ΤΓ:  Έχετε δίκιο ας μιλήσω στη γλώσσα σας. Δεν μπορούμε εμείς φίλτατε να ζούμε σαν μοναχοί, μόνο και μόνο επειδή εσείς είστε ευαίσθητος στον ήχο. Καταλαβαίνω ότι, ζώντας από πάνω σας, ίσως κάποιες φορές ακουγόμαστε για αυτό και σας προτρέπω να βάλετε αυγοθήκες στο ταβάνι και να μονώσετε το γαμώσπιτό σας. Επίσης προτείνω ωτασπίδες από κερί που κάνουν καταπληκτική δουλειά. Αν παρόλα αυτά η ενόχληση παραμένει δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, μπορείς να ετοιμάσεις τη βαλίτσα σου ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΡΑΓΑΜΗΜΕΝΕ!!! ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ’ ΑΠΟ ΔΩ!!!

ΓΓ: Δε σου επιτρέπω! Θα πρέπει να σέβεσαι την ηλικ…

ΤΓ: Άντε ρε γαμήσου ξεφτιλισμένε που θες να σε σεβαστώ. Εσυ σέβεσαι ρε πατσαβούρη όταν έρχεσαι και με ενοχλείς κάθε τρεις και λίγο με τις αρχιδιές σου; Τράβα ψόφα σιχαμένε και μη ξανάρθεις εδώ γιατί θα φας μια τακουνιά στη μούρη που θα σου σπάσει τα δόντια παλιόπουστα.

Σενάριο 2: Συνάδελφε δε πας στο διάολο;

Σε γραφείο που ο χώρος μοιράζεται με παραπάνω από 2 άτομα, έχεις συνήθως πρόβλημα. Όλο και κάποιος θα μιλάει δυνατά στο τηλέφωνο χωρίς λόγο, όλο και κάποιος θα σηκώνεται να ανάψει το κλιματιστικό χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Άλλες φορές πάλι έρχεσαι αντιμέτωπος με την βλακεία σε όλο της το μεγαλείο. Συνήθως θα καταπιέσεις αυτά που σκέφτεσαι και θα πας σπίτι να ηρεμήσεις και την επόμενη ξανά τα ίδια, και ξανά και ξανά. Χωρίς μάσκες όμως;

ΣΣ: Στόκος συνάδελφος.

ΑΣ: Αδιάφορος συνάδελφος

ΦΣ: Φωνακλού συνάδελφος

ΘΠ: Θύμα των Παραπάνω

ΣΣ: Λοιπόν αυτό που μου λες δεν το καταλαβαίνω. Γιατί κλειδώνει η τιμή στο σύστημα μόλις το συμβόλαιο πάρει όλες τις εγκρίσεις;

ΘΠ: Όπως είπαμε, όταν ένα συμβόλαιο πάρει εγκρίσεις, τις έχει πάρει για τις τιμές και τις υπηρεσίες που περιγράφονται σε αυτό που έστειλες. Για αυτό και κλειδώνει για να μη μπορεί να τις αλλάξει κανείς μετά.

ΦΣ: ΝΑΙ ΕΛΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ….ΝΑΙ….ΕΓΩ Η ΤΑΔΕ ΕΙΜΑΙ….ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΟΛΑ ΚΑΛΑ; Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΛΑ; ΣΕ ΠΗΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΩ. ΘΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΣΥΝΤΟΜΑ; ΥΠΕΡΟΧΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕ ΜΟΥ (κλείνει το τηλέφωνο). ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ!

ΘΠ: Όπως είπαμε θα κλειδώσει λοιπόν και θα πρέπει να το ξεκλειδώσουμε μετά από τη βάση για να το αλλάξουμε. Πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος για τις τιμές που βάζεις, πριν στείλεις το συμβόλαιο για έγκριση.

ΣΣ: Μα δεν καταλαβαίνω, γιατί πρέπει να κλειδώσει;

ΘΠ: Καλά είσαι τελείως στόκος; Μόλις σου εξήγησα και σου έχω ξανά-εξηγήσει  12 φορές από ΧΘΕΣ! Τα καθυστερημένα χάμστερ μαθαίνουν πιο γρήγορα από σένα. Έλεος ρε πούστη μου, που πάνε και βρίσκουν τέτοια τούβλα!

ΦΣ: ΕΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ, ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ; ΠΗΓΕΣ ΛΑΙΚΗ;ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΠΑΤΑΤΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΟΥΡΑΚΙΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. Α ΚΑΙ ΣΕΡΒΙΕΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. ΝΑΙ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ. ΟΧΙ, ΗΣΥΧΙΑ ΕΔΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΠΟΥ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΗΣΥΧΑ.

ΣΣ: Μα σε παρακαλώ πως τολμάς να με προσβάλεις; Είναι δύσκολο το σύστημα και δεν έχουμε όλοι σπουδάσει  «κομπιούτερζ»… Απαιτώ μια συγνώμη.

ΘΠ: Δε πα να απαιτείς και παγκόσμια ειρήνη; Τα τρία μου θα πάρεις και πάλι. Και το σύστημα σχεδιάστηκε για να χρησιμοποιείται από ανθρώπους και όχι από σούργελα με iq μελιτζάνας. Τράβα γαμήσου τώρα και μη μου σπαταλάς άλλο το χρόνο. Άιντε, τσαπρρρρ!

ΣΣ: Αίσχος, ντροπή, απαράδεκτη συμπεριφορά συναδέλφου. Αυτό που είναι πρέπον…

ΦΣ: ΕΛΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; ΣΟΥ ΕΛΕΙΨΑ ΚΑΘΟΛΟΥ; ΖΟΥΖΟΥΝΑΚΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ Σ’ΑΓΑΠΩ. ΘΑ ΜΕ ΠΑΣ ΒΟΛΤΙΤΣΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ; ΝΑΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΕΙΧΝΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ. ΟΧΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΜΑΙ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙΣ..

ΘΠ: ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙΣ ΜΩΡΗ ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΣΥ; Έχεις πάρει χαμπάρι ότι τόση ώρα μιλάς σαν να είσαι μόνη σου; Είσαι σε εργασιακό χώρο ρε τούβλο. Πρώτον δεν μιλάνε 100 ώρες στο τηλέφωνο και δεύτερον κανένας δεν νοιάζεται που θα πας να γαμηθείς με τον σκατόφλωρο που σε γυροφέρνει, ούτε πόσα αγγούρια τις λαϊκής θα βάλεις στη πατούρα σου…ΜΑΛΑΚΩ! Και εσύ μαλακογιέ που σηκώθηκες πάλι μουλωχτά να ανάψεις το κλιματιστικό, κάτσε κάτω μη σου περάσω το πληκτρολόγιο σουβλάκι γαμημένε.

ΑΣ: Μα έχει ζέστη ρε.

ΘΠ: Τι ζέστη ρε παπάρα; 16 βαθμούς έχει έξω, και όλοι είμαστε κομπλέ. Αν εσύ έχεις εξάψεις δεν φταίμε να την πληρώσουμε οι υπόλοιποι. Και επιπλέον ρώτα πρώτα και τους υπόλοιπους γαμημένε εγωίσταρε.

ΦΣ: ΜΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΙ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ; ΤΙ ΣΕ ΕΠΙΑΣΕ ΞΑΦΝΙΚΑ;

ΘΠ: Τι με έπιασε; Μα δεν σέβεστε τίποτα, τι άλλο να με πιάσει; Δεν είστε μόνοι σας εδώ μέσα, 

ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ;

ΣΣ: ΜΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ, ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ;

ΘΠ: ΤΑ ΝΕΥΡΑΑΑΑ ΜΟΥΥΥΥ!!!!

Σενάριο 3: Σεξουαλικές παρορμήσεις

Αυτό είναι για τους άντρες. Πόσες φορές έτυχε να μπείτε σε ένα ασανσέρ με έναν υπερμούναρο με ένα ντεκολτέ μέχρι τον αφαλό, και ένα μίνι μέχρι τα βυζιά, που ίσως χαμογελάει και λίγο πονηρά ενώ εσύ με μανία προσπαθείς να συγκρατηθείς να μην τη βιάσεις; Εε αυτό!  Ίσως φανεί σεξιστικό, αλλά πιστέψτε με, ΟΛΟΙ οι μη-πούστηδες άντρες τα σκέφτονται αυτά.

SM: Super μούναρος.

ΚΣ: Καβλωμένος συνεπιβάτης.

SM: Τι όροφο πάτε;

ΚΣ: Όπου πας εσύ κάβλα μου…

SM: Μα σας παρακαλώ…

ΚΣ: Αχ εγώ σε παρακαλώ, πάτα stop τώρα και άσε με να τον βάλω λίγο ανάμεσα στα βυζάκια 

σου. Έλα να ταρακουνήσουμε τα πατώματα, έλα να γίνει το σώσε.

SM: Κύριε, δεν σας επιτρέπω.

ΚΣ: Μα δεν μπορώ να αντισταθώ μανάρι μου. Τι πατούρι είσαι εσύ; Έλα να απαυτοθούμε σαν σκυλιά. Πέσε στα τέσσερα και πιάσε το τρομπόνι.

SM: Ντροπή σας! (σταματάει το ασανσέρ και μπαίνουν δυο ακόμα άντρες και ένα μπάζο)

ΚΣ2: Ουάου! Τι κωλάρα είναι τούτη!

ΚΣ3: Πώπω μάγκα μου; Μανάρι είσαι να μας πάρεις σταυροδρόμι και τους τρεις;

SM: Μα έλεος πια δεν έχετε καμιά σοβαρότητα;

ΜΠΖ: Καλά εμένα δεν θα με πάρει κανένας;

ΚΣ: Εσύ τράβα κάνε πλαστική. Για την ακρίβεια κάνε μεταμόσχευση εγκεφάλου σε ένα πιο ωραίο σώμα/φάτσα και το συζητάμε.

ΚΣ2: Έλα μη καθυστερούμε, γδυθείτε όλοι. ΠΑΡΤΟΥΖΑ ΤΙΜΕ!!!

SM: Ντροπή και αίσχος. Φεύγω αμέσως, αναίσθητοι!

ΚΣ: Όχι και αναίσθητοι! Η παρτούζα είναι αγάπη γλυκιά μου, η παρτούζα είναι αγάπη…

Σενάριο 4: Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξιους κώλους.

Τριανταπεντάρα σαύρα 110 κιλών, χωρίς μέση, και με διάμετρο κώλου λίγο μεγαλύτερο απο την 42’’ ιντσών τηλεόρασή μου, κάνει την είσοδο της σε κατάστημα ρούχων και προβάρει κολλάν και προκλητικά ρούχα με ντεκολτέ. Ο υπάλληλος, συνεχώς γίνεται θύμα οπτικού βιασμού, ενώ ταυτόχρονα αναγκάζεται να κομπλιμεντάρει τον λαχανοντολμά, μπας και αυτός προχωρήσει σε αγορά. Όχι όμως στο δικό μας κόσμο όπου η αλήθεια είναι αναπόφευκτη και σκληρή σαν ξυλάγγουρο.

ΠΜ: Παχουλή μπουλντόζα

ΚΠ: Κακομοίρης πωλητής

ΠΜ: Νομίζω ότι αυτό το μαύρο κολλάν μου πάει πάρα πολύ. Νομίζω ότι επειδή είναι και μαύρο με αδυνατίζει λίγο εεε; Τι λες;


ΚΠ: Αλήθεια; Κοιτάξτε, νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να φανείτε πιο αδύνατη, είναι αν σας παρατηρήσει κανείς από το διάστημα. Το κολλάν αυτό δεν είναι μαγικό. Ο κώλος σας παραμένει τιτάνιος και μέσα σε αυτό. Το μόνο μαγικό στην υπόθεση, είναι το πως κατάφερε να χωρέσει τόση χλαπάτσα εκεί μέσα χωρίς να ξεχειλώσει, όπως επίσης το γεγονός ότι δεν έχω ξεράσει ακόμα.

ΠΜ: Δε σου επιτρέπω! Πως τολμάς να με προσβάλεις έτσι; Εγώ νομίζω ότι μου πάει και ότι σε συνδυασμό με αυτό το μικρό μπουστάκι δείχνει πολύ σέξι πάνω μου.

ΚΠ: Κυρία μου, αυτό δεν είναι ένα μικρό μπουστάκι. Ήταν τέντα πριν του προσθέσουμε στρασάκια και κουμπάκια, και ανακατασκευάστηκε ειδικά για να εφαρμόζει σε μαστόδοντα σαν και εσάς. Αν σας αρέσει το σχέδιο, σας προτείνω και αυτό εδώ δίπλα, που είναι στην ουσία ένα πανί απο ιστιοφόρο. Όπως θα δείτε, έρχεται με δώρο δυο καραβόσκοινα για να δένεται γύρω απο την μέση σας.

ΠΜ: ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ. ΦΕΥΓΩ ΑΜΕΣΩΣ ΑΠΟ ΔΩ!

ΚΠ: Κυρία μου δεν μπορώ να σας αφήσω λυπάμαι. Η Greenpeace θα με κυνηγάει αν αφήσω τέτοιο σπάνιο είδος χωρίς επίβλεψη. Θα τους πάρω να έρθουν αμέσως. Μη κυλίσετε ούτε μέτρο παρακαλώ.

ΠΜ: ΒΡΕ ΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΛΕΧΡΙΤΗ

ΚΠ: Άντε χάσε κάνα μεγατόνο ρε μαμούθ!

Πιστεύω ότι έγινα κατανοητός. Η αλήθεια πολλές φορές θα πληγώσει ή θα προσβάλει κάποιον. Για αυτό και την κρύβουμε ή την στολίζουμε με μικρά ψεματάκια με σκοπό να κάνουμε την συνύπαρξη μας με τους άλλους υποφερτή. Αν υπάρχει κάποιο ηθικό δίδαγμα από την ιστορία, είναι ότι… η παρτούζα είναι αγάπη γλυκιά μου...η παρτούζα είναι αγάπη...

Τα παιδία παίζει.

Η αναφορά των Vega, Ken και Dhalsim στο προηγούμενο post προκάλεσε ένα σκίρτημα στη σκληρή σαν πατάτα ψυχή μου, καθώς μου έφερε στο μυαλό εικόνες από άλλη εποχή. Την εποχή που ήμουνα πιτσιρικάς και που, κάθε αγοράκι που σεβόταν τον εαυτό του ή κάθε κοριτσάκι που ήθελε να γίνει αγοράκι, πέρναγε κάποιες ώρες στα μαγαζιά που παλιά λέγαμε «τα ηλεκτρονικά» ή αλλιώς «τα ουφάδικα». Περίμενες πως και πώς να φύγεις από το σχολείο και να πας να ταΐσεις τα αδηφάγα μηχανήματα με τα κέρματα που φύλαξες από το κολατσιό σου, με σκοπό λίγες παραπάνω στιγμές πώρωσης. Ο καλός ο gamer βέβαια δεν έμενε εκεί. Όταν τελείωνε το μαρούλι έπρεπε να συνεχίσει να παίζει, για αυτό και μεταφέραμε την όρεξη μας στα παιχνίδια του pc, ή του Nintendo ή Sega. Τα παιχνίδια πολλά και διαφορετικά. Το καθένα να σε μεταφέρει στο κόσμο του και να σε γεμίζει με διαφορετικά συναισθήματα. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα ανατριχιάσουν και θα ριγήσουν στη θύμηση αυτών των στιγμών. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα κατά τη γνώμη μου πιο αξιομνημόνευτα ηλεκτρονικά παιχνίδια, μέσα και έξω από τα ουφάδικα.

Street Fighter

Δάκρυα συγκίνησης φτάνουν στα μάτια μου όταν αναπολώ τις θρυλικές στιγμές που με το παρεάκι καθόμασταν να πλακωθούμε στο street fighter. Άπειρες ώρες γεμάτες ξύλο, βρισίδι, γέλιο και χαρά. Κάθε μέλος της παρέας με τον προσωπικό του αγαπημένο παίχτη, να προσπαθεί να κερδίσει όσες περισσότερες νίκες μπορεί και να ηγηθεί στο σκορ. Τι να πρωτοθαυμάσεις από αυτή τη παιχνιδάρα; Την απίστευτη μουσική; Τους φοβερά καινοτόμους για την εποχή χαρακτήρες; Τον ρεαλισμό που προκαλούσε ο ήχος από το τριπλό μπουκετίδι uppercut του Ken στη φλωρόφατσα του Ryu; Τα ολιγόλεπτα όπου Guile και Ryu στεκόντουσαν απέναντι εκτοξεύοντας τις ενεργειακές χλαπάτσες τους ο ένας στον άλλο ασταμάτητα και χωρίς νόημα, οπότε άκουγες:

«Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Ajouuuuken!» «Ajouuuuken!» «Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Sonic Booooom!» -ΑΛΜΑ- «Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Ajouuuuken!» «Ajouuuuken!» «Sonic Booooom!» «Sonic Booooom!» κ.ο.κ.

Φανατικός οπαδός (και εξαίρετος χειριστής) του Ken, είχα πάντα μια αντιπαράθεση με την αδερφή τον Ryu, τον οποίο όμως ξυλοφόρτωνα άνετα. Ο Blanca πάντα μου φαινόταν αστείος και μου θύμιζε μακρινό ξάδερφο του Sonic the hedgehog που ζούσε στο Τσέρνομπιλ και έχει πιάσει και μούχλα. Για τον κινητό πατσά Honda ουδείς λόγος. Και μόνο που αυτό το κήτος μπορούσε και πήδαγε έδινε άλλα επίπεδα φαντασίας στο παιχνίδι. Ο Vega ήταν όντως λίγο αδερφή και μου άρεσε να τον κοπανάω, αλλά αυτόν που με πιο πολύ ευχαρίστηση τουλούμιαζα ήταν ο Balrog. Boxer του κώλου, που σύντομα συνδύασε την προωθητική του μπουνιά με το σπασμένο σαγόνι του και έτσι σταμάτησε να αθλείται.

Mortal Kombat

Τι να πει κανείς για αυτό το game. Όταν το πρωτοείδαμε όλοι είχαμε απορήσει με τη βία και την καφρίλα των fatalities. Δεν μπορούσες παρά να ερωτευτείς όμως αυτά τα fatalities. Κεφάλια κομμένα, ξεριζωμένες σπονδυλικές στήλες, αποκοπή μελών και ανασκολοπισμός μερικά από τα πολλά εξαίρετα παραδείγματα ότι το παιχνίδι απευθυνόταν αποκλειστικά και μόνο σε άντρες με πολύ βαριές αρχιδάρες!!! Έλα πάμε για διχοτόμηση....

Δυστυχώς με τα χρόνια και αφού κάτι τελειωμένες αδερφάρες και κακογαμημένες μανάδες αποφάσισαν, ότι τα παιχνίδια πρέπει να αξιολογούνται με βάση τα ποσά βίας και υβρεολόγιου που διαθέτουν, οι παραγωγοί του Mortal με σκοπό να προσεγγίσουν και το παιδικό κοινό, αναγκάστηκαν να περιορίσουν τα fatalities στα νέα Mortal Kombat σε φλώρικες απομιμήσεις των παλιών δηλαδή αναίμακτες και αδιάφορες. Δηλαδή έλεος, το να σου λέει ο άλλος FINISH HIM! και να βγάζει ο Subzero μια ομπρέλα να τον κοπανάει στο κεφάλι, αντί να του βγάλει την παγωμένη καρδιά από το λαρύγγι, απλά δεν θυμίζει Mortal Kombat. Παρόλα αυτά παραμένει από τα πιο cool ξυλίκια ever!

Double Dragon

Πάμε για λίγο πίσω στο χρόνο, όταν ακόμα η κίνηση ενός χαρακτήρα σε παιχνίδι ακολουθούσε ένα δυαδικό μοτίβο της μορφής : Κλωτσιά – Όχι Κλωτσιά, Μπουνιά - Όχι Μπουνιά. Εκεί θα βρούμε ένα διαμάντι που συνδύαζε, ταυτόχρονη συμμετοχή εσένα και του φίλου σου ή του αδερφού σου, ξυλίκι, μαγκιά και κλανιά. Ο λόγος για το Double Dragon φυσικά, που γαλούχησε γενεές ξυλεμπόρων.

Η υπόθεση απλή και βατή αλλά συναισθηματική και με κοινωνικές αλληγορίες. Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, ο αρχηγός της Super κακιάς μαφίας, αποφασίζει να κλέψει τη γκόμενα ενός από τα δύο αδέρφια και να στείλει και ολόκληρο στρατό από υδροκέφαλους χλεμπονιάρηδες για να εμποδίσει τα αδέρφια από το να τη βρούνε. Συγκεκριμένα όσο πιο μεγάλο κεφάλι είχε ο κακός, τόσο πιο επικίνδυνος ήταν. Δεν ήξερε που έμπλεκε όμως. Τα δυο αδέρφια ορκίζονται να βρούνε την κορασίδα που κινδυνεύει και ξεκινάνε να μπουκετάρουν, να κλωστσοπατάνε, να γονατιάζουν και να πετάνε δεξιά και αριστερά, κάθε αρχίδι που στεκόταν στο δρόμο τους. Επίσης πολλές φορές χρησιμοποιούσαν και όπλα που έβρισκαν κάτω όπως μαχαίρια, κιβώτια, βαρέλια, ρόπαλα και βράχους αμαλάχει να ούμ… Όλες κι όλες οι πολεμικές κινήσεις του κάθε χαρακτήρα ήταν τέσσερεις, όπως ακριβώς περιγράφεται και παραπάνω, αλλά ήταν αρκετές για να δώσουν αυτό που ήθελε ο λαός. ΞΥΛΟ και πάλι ΞΥΛΟ!

Super Mario Kart

Για να ξεφύγουμε από τον τελεμέ, μη μας πούνε και βάρβαρους, ας αναπολήσουμε για λίγο το φανταστικότερο racing παιχνίδι όλων των εποχών…Super Mario Kart! Τα λόγια είναι περιττά. Κάθε αγώνας μια νέα πρόκληση. Ειδικά όταν έπαιζες αντίπαλος με φίλο σου. «Φάε τη μπανάνα μωρή άρρωστη», «Πήρα αστεράκι και θα σε γαμήσω ρε πούστη» «Η χελωνίτσα έρχεται καρφί για τον κώλο σου μωρή αδέρφω», από τις ανεκτίμητες κουβέντες αγάπης που ξεστομίζαμε ο ένας στον άλλο, καθώς προσπαθούσαμε να μαζέψουμε όσο περισσότερα νομίσματα μπορούμε, να πάρουμε το πλακάκι με το kinder-έκπληξη δώρο και τελικά να τερματίσουμε πρώτοι.

Όμορφες πίστες, με απίθανους χαρακτήρες όπως ο Mario, ο Luigi, το μανιταράκι και το πιθήκι, έδιναν άλλο ύφος γεμάτο ζωντάνια και χαβαλέ στο γένος των αγωνιστικών παιχνιδιών. Για μένα ένα από τα πιο παρείστικα, χαβαλετζίδικα και ομορφότερα παιχνίδια που φτιάχτηκαν ποτέ.

Castlevania

Πλάσματα του κακού τρέμετε!!! Σκελετοί, ζόμπι, φαντάσματα και μάγισσες, λυκάνθρωποι και βαμπίρ, βάλτε την ουρά στα σκέλια γιατί αρπάζω το αγιασμένο αλυσιδωτό μαστίγιό μου και έρχομαι να σας μάθω τρόπους. ΤΙΙΙ;;;; ήρθε ο Δράκουλας;;; No problem! Μισώ να πάρω τον αγιασμό μου, το μαχαίρι που πετάει ευθεία, το τσεκούρι που εκτελεί καμπύλη τροχιά, και τον σταυρό που για κάποιο λόγο γυρνάει πίσω σαν μπούμερανγκ και είμαι έτοιμος. Ας ξεκωλιάσουμε το κακό μια και καλή!. Υπέροχη ατμόσφαιρα, σε έναν από τους πιο σκοτεινούς τίτλους του παρελθόντος. Μουσικούλα θεική, που σε έβαζε στο κλίμα, καθώς με το μαστίγιο σου τιμωρούσες τα αηδιαστικά πλάσματα της νύχτας. Φάε το μαστίγιό μου στη μούρη πούστη κοκαλιάρη!!

Το παιχνίδι σε έκανε να γουστάρεις τόσο πολύ το μαστίγωμα, που μετά από δυο-τρεις ώρες συνεχόμενου gaming έβγαζες τη ζώνη σου και μαστίγωνες το μαξιλάρι, ή κάνα αδερφό αν είχε την ατυχία να μπει μέσα εκείνη την ώρα. Επίσης μπορώ να πω ότι ίσως είναι ο λόγος που στο μέλλον πολλές γκόμενες με κατηγόρησαν για σαδιστή, όταν έβγαζα τη ζώνη μου και προσπαθούσα να ξορκίσω τα κακά πνεύματα από μέσα τους… Όπως και να έχει το Castlevania τα άξιζε όλα αυτά.

King of Dragons

Συνεχίζοντας στο χώρο της φαντασίας, δεν μπορείς παρα να σταθείς με θαυμασμό σε άλλη μια κορυφαία παραγωγή της Capcom. King of Dragons… Ένας ξωτικο-τοξότης, ένας μουσάτος μάγος, ένας μουσκουλάς πολεμιστής, ένα νταμάρι κληρικός και ένας κοντοπίθαρος νάνος αναλαμβάνουν να σώσουν το βασίλειο από τον αιμοβόρο δράκο Gildiss και τους υποτακτικούς του.

Μάγια, βέλη, σπάθες και τσεκούρες, συναντάνε κοντάρια , ασπίδες και ρόπαλα και παλαμάρια γενικότερα, σε μια επική πορεία, όπου μέχρι και τρείς συμπαίκτες χαρακώνουν ασταμάτητα τις ορδές των τεράτων που στέλνει ο αρχι-δράκος. Αίμα, σπέρμα και κοπάνημα στο full! Στη μια ώρα και κάτι, που χρειάζεται για δυο άτομα να φτάσουν και να νικήσουν τον δράκο, πρέπει να έχουν κατακρεουργήσει συνολικά 213.424.123.432.543.123.443.000 τέρατα.

Μιλάμε για πολύ σφαξίδι. Και όμως ποτέ δεν γίνεται βαρετό… Με την ατμόσφαιρά του να σε βάζει για τα καλά στο μαγικό κόσμο των δράκων, το πρώτο πράγμα που θες να κάνεις με το που τελειώσει το παιχνίδι, είναι να το ξαναπαίξεις, αυτή τη φορά με άλλο συνδυασμό χαρακτήρων. Αν θέλετε να νιώσετε, κατεβάστε Mame και ξεσκιστείτε!

Tetris

Ανέκαθεν απορούσα πως γίνεται ένα τόσο απλό παιχνίδι να έχει τόση απήχηση και να τρελαίνει τόσο πολύ κόσμο. Η απορία μου λύθηκε όταν το έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου. Η μανία που σου δημιουργεί να τακτοποιείς σωστά τα τουβλάκια, ώστε όταν σκάσει το μακρινάρι να κάνεις 4άδα, είναι τόσο ψυχαναγκαστική που όταν αποτύχαινες μπορούσες άνετα να σπάσεις οτιδήποτε τετραγωνισμένο υπάρχει γύρω σου.

Και το μακρινάρι πάντα έσκαγε τις πιο ακατάλληλες ώρες, αλλά ποτέ όταν το ήθελες. Θυμάμαι μια φορά μικρός, έπαιζα στο gameboy tetris και ήμουν μόνος μου σπίτι. Είχα φτάσει πολύ μεγάλο επίπεδο και τα τουβλάκια κατέβαιναν σαν δαιμονισμένα. Είχα φτιάξει και μια ωραία πολυκατοικία και περίμενα το μακρύ παπάρι να έρθει να κάνω δυο τετράδες αλλά αυτό πουθενά. Οπότε τα έχω πάρει και αρχίζω να φωνάζω «ένα παπάρι ρε πούστη μου, θέλω ένα παπάρι, ΕΝΑ ΠΑΠΑΡΙ ΘΕΛΩ ΛΕΜΕ» και εκείνη τη στιγμή μπαίνει η μάνα μου στο σπίτι. Περιττό να πω ότι για κάποιο διάστημα με κοίταζε με στραβό μάτι. Όμως πραγματικά μιλάμε για ένα από τα πιο mind blowing puzzle games ever!

Doom…

Δεν υπάρχουν λόγια… Ίσως το πρώτο first person shooter, το doom οδήγησε το gaming σε άλλη διάσταση. Λίγα παιχνίδια κατάφεραν να σε φέρουν τόσο κοντά στον απόλυτο φόβο του, τι μπορεί να κρύβεται πίσω από την επόμενη γωνία. Οι δαιμονισμένοι στρατιώτες, οι κουραδί εξωγήινοι με τα καρφιά να εξέχουν από το σκατένιο σώμα τους, οι τεράστιες κόκκινες αηδιαστικές μπαλόνες γνωστές και ως κακοδαίμονες, και οι διάβολοι που έσκαγαν ξαφνικά μύτη από το πουθενά βγάζοντας κραυγές από την κόλαση, που θα μπορούσαν να παγώσουν και το αίμα του Γκλέτσου ακόμα, ήταν από τα λίγα στοιχεία που σε έκαναν να θες αρρωστημένα να κλείσεις τα φώτα, να αρπάξεις το plasma gun και την καραμπίνα και να βγεις παγανιά. Φάτε μολύβι περιττώματα του Σατανάαααα!!!

Και τι καραμπίνα ήταν αυτή θυμάστε; Καμία σχέση με τις φλώρικες, μονόκανες, τυποποιημένες καραμπίνες. Αλλά μια βαριά, δίκαννη θεά η οποία με το που πυροβολούσε έκανε έναν ήχο τόσο ρεαλιστικό και πωρωτικό, που ένιωθες το κλώτσημα του όπλου. Ατμόσφαιρα σαν του doom δύσκολα επαναλαμβάνεται. Γενικά ο ήχος του παιχνιδιού ήταν τέλειος και με κάθε ανάσα, με κάθε τρίξιμο, με κάθε κραυγή που πλησίαζε, ολοένα και γέμιζε το σωβρακάκι. Κάθε φορά που μαζευόμασταν με τη παρέα να παίξουμε doom, παραπάνω από μια πορδίτσα έβρισκε το δρόμο προς την ελευθερία, όταν έσκαγε ο αρχιδιάβολας και εσύ το μόνο που είχες για να τον αντιμετωπίσεις ήταν το ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΟ…

Τι ιδέα και αυτή με το αλυσοπρίονο!!! Respect για τον τύπο που σκέφτηκε ότι θα έιναι fun να μπορούμε να έχουμε ένα όπλο, το οποίο να μετατρέπει τους εχθρούς σε κιμά για μελιτζάνες παπουτσάκια. Απλά θεός! Interplay σου βγάζω το καπέλο.

Ο κατάλογος τέτοιων θαυμάτων που γαλούχησαν γενεές και γενεές, μπορεί να συνεχιστεί φυσικά και να γεμίσει με αριστουργήματα. Καθώς όμως τελειώνει το οκτάωρο και εγώ δεν έχω ανοίξει ακόμα τα mail της δουλειάς, λέω να σταματήσω εδώ και να αφήσω εσάς να συμπληρώστε με τις δικές σας retro αγάπες. Αγάπες που άφησαν εποχή και που σημάδεψαν την καρδιά μας με την αυθεντικότητά τους. Γιατί, μπορεί πλέον τα παιχνίδια να είναι τόσο ρεαλιστικά που όταν κλάνει ο χαρακτήρας εσύ να μυρίζεις την πορδή, αλλά την έξαψη της πρώτης φοράς δύσκολα την ξεπερνά κανείς.