Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Βλακεία με το κιλό. Part 2.

Σε συνέχεια του προηγούμενου post σήμερα θα μιλήσουμε για την τέχνη και πως αυτή έχει επηρεαστεί από το φαινόμενο της παγκόσμιας υπερμαλάκυνσης. Σε αντίθεση με άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες, η τέχνη θεωρώ ότι είναι η πιο σημαντική, όχι μόνο γιατί παράγει έργο, αλλά γιατί μπορεί αυτό να προκαλέσει συναισθήματα και σε τρίτους πέρα από τον καλλιτέχνη. Είναι σημαντική γιατί μέσα από αυτή μπορεί κάποιος να επηρεάσει κόσμο. Να προκαλέσει χαρά ή μελαγχολία. Να προβληματίσει ή απλά να ψυχαγωγήσει. Να κοιμίσει ή να αφυπνίσει. 

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η τέχνη, με την ευρύτερη έννοια, είναι η έκφραση της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας. Με τον ορισμό αυτό και η ξυλουργική είναι μια τέχνη, καθώς μια καρέκλα αποτελεί δημιούργημα, όμως ο ξυλουργός χαρακτηρίζεται γενικά ως τεχνίτης και όχι ως καλλιτέχνης. Αντίστοιχα η ζωγραφική είναι τέχνη αλλά ο ζωγράφος είναι καλλιτέχνης, όχι τεχνίτης. Καλλιτέχνης βάση ορισμού, ονομάζεται αυτός που ασχολείται με τις καλές τέχνες οι οποίες είναι : Αρχιτεκτονική, γλυπτική, ζωγραφική, μουσική, ποίηση, χορός , κινηματογράφος.

Θα δείξουμε παρακάτω πόσο παραπλανητικός είναι ο ορισμός αυτός του καλλιτέχνη, αφού χιλιάδες χιλιάδων ατάλαντοι, αυτοεπικαλούνται καλλιτέχνες και κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ κανονικά θα έπρεπε να τους είχαμε πετάξει στους υπόνομους, μαζί με τα υπόλοιπα σκατά.

Ας ξεκινήσουμε απο την τέχνη που έχει υποστεί τη μεγαλύτερη σήψη, την ζωγραφική, και δούμε κάποια αντιπροσωπευτικά δείγματα μεγάλων και εμπνευσμένων ανθρώπων και τι επίδραση έχουν στη τέχνη που πρεσβεύουν.                                  

       ΜΑΥΡΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

 ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ 

 ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΛΟΓΕΡΟ ΠΑΘΟΣ 

 Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ


Δηλαδή σοβαρά τώρα, πόσο για το πούτσο είναι αυτοί οι πίνακες; Πόσο έντονα δείχνουν την παντελή έλλειψη έμπνευσης και ταλέντου από τον δημιουργό τους; Πόσο προκλητικοί είναι οι τύποι αυτοί, που τολμούν να χαρακτηρίζουν τα εκτρώματα αυτά ως έργα τέχνης; Και πόσο ηλίθιο και δήθεν το κοινό που τους εκθειάζει; Μα δεν ντρέπονται να αποκαλούνται αυτοί οι άχρηστοι καλλιτέχνες; Έχω δει πίνακες από ανάπηρους που ζωγραφίζουν με χέρια, πόδια ή στόμα, που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστα. Παραπληγικά παιδάκια σίγουρα θα κάναν καλύτερη δουλειά. Πιστεύω ακράδαντα, ότι αν βάλω ένα πινέλο στον κώλο μιας μαϊμούς και της δώσω μια μπανάνα, θα ζωγραφίσει κάτι πολύ  πιο ενδιαφέρον από τις παραπάνω αρχιδιές.

Και συνεχίζουμε την έκθεσή μας με αριστουργήματα όπως:

ΔΥΟ ΧΡΩΜΑΤΑ


ΤΡΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ...ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΤΕΤΟΙΟ ΤΑΛΕΝΤΟ;

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!!! Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ



Ουάου μιλάμε πολύ τέχνη. Πολύ κουλτούρα ρε αδερφάκι μου. 

ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!!!

Αυτός ο μαλάκας με το μαύρο τετράγωνο τι σας λέει; Αποτελεί λέει από τις σημαντικότερες δημιουργίες της ρωσικής τέχνης του τελευταίου αιώνα… Ένα μαύρο τετράγωνο…ΟΟΟΟΚΚΚΑΑΑΑΑΥΥΥΥΥ! Και προσέξτε! Ο τρισμέγιστος αυτός ζωγράφος δεν έχει φτιάξει ούτε ένα, ούτε δυο, ούτε τρία, αλλά τέσσερα μαύρα τετράγωνα, διαφορετικού μεγέθους και υφής, στην προσπάθεια να τελειοποιήσει το έργο του. Τι να τελειοποιήσεις ρε τσαρλατάνε, γαμώ την κοινωνία μου, σε ένα τετράγωνο και μάλιστα μαύρο; Μήπως θα το κάνεις πιο τετραγωνισμένο τετράγωνο; Η θα το μαυρίσεις λίγο περισσότερο; Βρε δε γαμιόμαστε να ασπρίσουμε λέω εγώ; Τελειώνει ο κάθε μαλάκας μια σχολή καλών τεχνών και νομίζει ότι είναι ο Παχατουρίδης.

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΗΣ


Οκ. Καταλάβαμε πιστεύω μέχρι εδώ τι πλήγμα έχει δεχθεί η ζωγραφική σαν τέχνη. Δυστυχώς, δεν είναι η μόνη. Ας δούμε λοιπόν λίγο και κάποια αξιοθαύμαστα έργα γλυπτικής.


ΞΥΛΙΝΕΣ ΤΑΛΙΑΤΕΛΕΣ

ΤΕΛΙΚΑ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΗ

 ΑΜΟΙΒΑΔΑ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ




Προσέξτε τώρα. Όλα τα παραπάνω έργα είναι γνωστών και αναγνωρισμένων καλλιτεχνών. Και καλά, αυτοί πες κάνουν τη δουλειά τους και μέχρι εκεί μπορούν οι άνθρωποι. Από την άλλη, ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να δει αυτά τα αίσχη και να μη γελάσει; Πρέπει να είναι τουλάχιστον καθυστερημένος ή υπερβολικά δήθεν κάποιος για να δηλώσει οτι του αρέσουν κάτι τέτοια. Έχει υποβαθμιστεί τόσο πολύ η κριτική ικανότητα του ανθρώπου, που να μη μπορεί να ξεχωρίσει ούτε τα σκατά που βλέπει με τα ίδια του τα μάτια; Έχω συζητήσει πολλές φορές με ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με το χώρο, αλλά και με φίλους και με λένε απόλυτο που τα κράζω αυτά και μου λένε ότι, πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω να μην τα κοροιδεύω. Αλλά μα το Δια!!! Τι να καταλάβεις από κάτι τόσο απλό όσο ένα μαύρο τετράγωνο ας πούμε; Και τι αξία μπορεί να έχει ένα έργο όταν μπορεί να το κάνει ο καθένας; Γιατί για παράδειγμα αν δώσω σε όλους μας από ένα πινέλο, ζωγραφίζουμε ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ οποιονδήποτε από τους παραπάνω πίνακες σε πέντε λεπτά και μάλιστα πιστότατα. Αλλά αν μας πούνε να αντιγράψουμε ένα έργο του Μονέ, του Νταλί, του Μιχαήλ Άγγελου ή του Ελ Γκρέκο, θα κοιτάμε σαν χάνοι και είναι λογικό, γιατί αυτοί ήταν όντως καλλιτέχνες και έφτιαξαν έργα που ήθελαν έμπνευση ταλέντο και γνώση, τόσο για να συλληφθούν σαν ιδέες, όσο και για να υλοποιηθούν. Από την άλλη, τα παραπάνω τι θέλουν; ΤΙΠΟΤΑ! Αντίστοιχα όταν στη γλυπτική έχουμε δει αριστουργήματα αγαλμάτων ειδικά από το αρχαίο παρελθόν, το να βλέπεις τις άμορφες αυτές αηδίες των μοντέρνων, είναι προσβολή το λιγότερο για τους παλιούς. Για την μουσική ούτε λόγος. Θες δέκα blog για να περιγράψεις, πόσο άθλια είναι η πλειοψηφία των συνθετών και των εκτελεστών με την εμπορευματοποίηση που έχει πέσει. Αλλά δεν θα πιάσω το θέμα της μουσικής τώρα, γιατί η μουσική απο τους περισσότερους πλέον θεωρείται ψυχαγωγία παρά τέχνη. Το συζητάμε άλλη ώρα.


Θυμάμαι ότι όταν πρωτομπήκα στο πανεπιστήμιο, είχα μια φίλη που είχε μπει στη σχολή καλών τεχνών. Κάναμε πολύ παρέα τότε και είχα πάει σε εκθέσεις των φοιτητών πολλές φορές. Που να ήξερα τότε τι θα αντίκριζαν τα μάτια μου. Χάρτινες κούτες, γεμάτες μπαλάκια τσαλακωμένων χαρτιών Α4 το έργο του ενός (παραταγμένες όμως όχι μαλακίες). Ρολό από κωλόχαρτα να σχηματίζουν πυραμίδες. Κούκλες (αυτές των μαγαζιών με ρούχα) τεμαχισμένες και γεμάτες με κομμένα γυαλιά χωμένα μέσα τους. Άδειοι τοίχοι με κορδόνια και πινέζες να σχηματίζουν σχήματα, με την ευθεία να είναι το πιο πολύπλοκο σχήμα. Διάφανα σακουλάκια με νερό, που περιείχαν βίδες το ένα, φύλλα το άλλο, κουμπιά, κόκκαλα, μέχρι και ΣΚΑΤΑ σε κάποιο, και που το καθένα έβγαζε διαφορετικό χρώμα στο νερό. Οτιδήποτε ηλίθιο μπορεί να φανταστεί κανείς μπορεί να το δει σε μια έκθεση καλών τεχνών. Όλα αυτά λοιπόν είναι πράγματα που δεν θέλουν ταλέντο. Θέλουν φαντασία και μάλιστα αρρωστημένη φαντασία και σε καμία περίπτωση το αποτέλεσμα τους δεν ήταν οπτικά ευχάριστο. Και sorry αν είμαι απόλυτος, αλλά νόμιζα ότι ένας απο τους βασικούς σκοπούς της τέχνης, ήταν να δημιουργεί κάτι όμορφο.

Μια άλλη φορά είχα πάει στην τεχνούπολη καθώς οργανώνανε μια έκθεση junk-art. Όπως ίσως καταλάβατε, έφτιαχναν διάφορα σκουπίδια, από άλλα σκουπίδια… Γαμώ τις ιδέες παιδιά μπράβο!

« Έλα Πέτρο, βρήκα ένα πλαστικό μπουκάλι, μια βρώμικη πετσέτα, ένα μισοφαγωμένο καρότο, δυο καρφιά και μια καπότα… γεμάτη!!! Θα φτιάξουμε αριστούργημα

Αφού είδαμε λοιπόν την έκθεση και μετα βίας κρατούσα τον εαυτό μου από το να ξεκαρδιστεί στα γέλια πήγαμε και αράξαμε λίγο στο χώρο που χρησιμοποιούσαν ως εργαστήρι οι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες. Η φίλη μου άρχισε να μιλάει με κάτι συμφοιτητές της για τα σκουπίδια τους και εγώ μόνος μου αποφάσισα να επεξεργαστώ τον χώρο που ήταν γεμάτος σκουπίδια. Σαν να ήμουν σε χωματερή ένιωθα. Αφού παραμέρισα κάτι σκουπίδια για να κάτσω σε μια καρέκλα, παρατήρησα τα σκουπίδια που είχα μπροστά μου στο γραφείο. Αποφάσισα να παίξω και εγώ και να φτιάξω και εγώ ένα σκουπίδι. Τι έκανα λοιπόν: πήρα το άσπρο το αφρολέξ που βάζουν στα ηλεκτρονικά και έκοψα δυο μικρά κυβάκια στο μέγεθος ενός αναπτήρα. Πήρα λεπτό άσπρο καλώδιο δέκα εκατοστών και το έχωσα σε μια πλευρά του ενός και σε μία του άλλου, έτσι ώστε να τα ενώσω. Έβαλα παιδικά αυτοκόλλητα στην μια πλευρά του κάθε κύβου. Είχε αρχίσει να μοιάζει με άθλιο μπεγλέρι, όταν άκουσα μια φωνούλα από δίπλα μου και ακολούθησε ο εξής σουρεαλιστικός διάλογος:

-Πολύ ωραίο έργο. Έχεις και άλλα έργα σου στην έκθεση;
-Εεε, όχι. Βασικά….
-Γιατί όχι; Είναι προφανές ότι έχεις έμπνευση γιατί δεν δήλωσες συμμετοχή; Τι έτος είσαι;
-Βασικά κοίτα…δεν είμαι φοιτητής εδώ. Δεν είμαι της σχολής καλών τεχνών.
-Αστειεύεσαι…έχεις ταλέντο όμως μπράβο!
-Ε καλά μάλλον μου κάνεις πλάκα.
-Τι λες καλέ; Μαρία!!!! Κοίτα εδώ τι έφτιαξε το παιδί, και δεν είναι καν φοιτητής… δεν είναι πολύ καλό;
-Ωχ όντως….Μπράβο! πολύ καλή δουλειά!
-Εεεε, οκ….ευχαριστώ….τα λέμε….

Ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό, ότι οι γκόμενες ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ ειλικρινής στη συμπεριφορά τους (όπως επαλήθευσε μετά η φίλη μου) και ο παραπάνω διάλογος έγινε έτσι ακριβώς. Όπως και ο παρακάτω, που έγινε λίγα δευτερόλεπτα μετά, όταν μπαίνει ξαφνικά μέσα ένα παλληκάρι φωνάζοντας όλος χαρά:

-Μαλάκες! Την έκανα τη καλή! Αγόρασαν όλα τα βιβλιαράκια που είχα φτιάξει. Και είχαν 15 ευρώ το ένα! (Σε μέγεθος πακέτου τσιγάρων, ήταν βιβλιαράκια με σελίδες από περιοδικά, εφημερίδες, γραμμένα τετράδια και άλλες μαλακίες που απλά ήταν κολλημένα μαζί.)
-Έλα ρε και πόσα είχες φτιάξει;
-Είκοσι ρε φίλε. Καλά δε το πιστεύω ότι έβγαλα 300 ευρώ από αυτά τα σκατουλάκια!
-Αφού ήταν πολύ καλά ρε Γιώργο! Μπράβο!
-Τι καλά ρε με δουλεύεις; Εγώ ούτε πενήντα λεπτά δεν έδινα για αυτές τις μαλακίες!

Εκεί χαμογέλασα και από μέσα μου χειροκρότησα το παλληκάρι, το οποίο είχε πραγματικά βγεί από το πέπλο υποκρισίας, ηλιθιότητας και ψηλομυτίασης που ήταν όλοι οι άλλοι συνάδελφοι του και είχε αποδεχθεί την αλήθεια. Ότι τέχνη πλέον, είναι άλλος ένας τρόπος να παίρνεις λεφτά από ανεγκέφαλους δήθεν κουλτουριάρηδες. Και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί! Είναι οι τύποι που θα πάνε να δούνε τις σινεφίλ παπαριές στο σινεμά, τύπου κυνόδοντα και ανθρώπινη σαρανταποδαρούσα, και που θα ψάξουν και θα δώσουν νόημα εκεί που δεν υπάρχει, ή εκεί που δεν χρειάζεται να υπάρχει. Είναι οι τύποι που ψάχνουν απεγνωσμένα μια πνευματική αναβάθμιση και νομίζουν ότι την πετυχαίνουν με κάτι τέτοιες αρχιδιές. 


Θα μου πει τώρα κάποιος, "καλά ρε φίλε, και τι ζόρι τραβάς αν σε κάποιον αρέσουν οι παραπάνω μαλακίες; ζηλεύεις μήπως;"


Η αλήθεια είναι ότι ζηλεύω λίγο. Θα ήθελα και εγώ πολύ, μόλις τελειώνω από την τουαλέτα να εκθέτω τα κατορθώματά μου και να βγάζω λεφτά από αυτό, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που εκνευρίζομαι. Θεωρώ ότι η ύπαρξη και η υποστήριξη τέτοιων απαράδεκτων δημιουργημάτων, ρίχνει πολύ τον πήχη για την τέχνη. Ένας νέος καλλιτέχνης, όπως και ο κάθε άνθρωπος, πρέπει να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος από τους προκατόχους του και όχι χειρότερος, αλλά για να το κάνει πολλές φορές χρειάζεται κίνητρο. Χρειάζεται να δει κάτι αξιοθαύμαστο που θα τον εμπνεύσει να προσπαθήσει περισσότερο. Τα παραπάνω σκουπίδια δεν βοηθάνε. Άσε που, όταν έχουμε αριστουργήματα σε όλες τις τέχνες, όταν έχουμε δει ή ακούσει έργα που έχουν μείνει στην ιστορία και μας έχει σηκωθεί η τρίχα από το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος, είναι έγκλημα μετά να μου δείχνεις αυτές τις εμετικές κουράδες των ανεγκέφαλων λιμοκοντόρων και να μου τις βάζεις στο ίδιο καζάνι με τα προηγούμενα. Δεν μπορείς! Τελεία! 


Ποίηση δεν καταλαβαίνω, ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα καταλάβω, αλλά σας αποχαιρετώ με ένα ποίημα:


ζωγράφισα ένα σκατό,
λεφτά πολλά θα βγάλω.
τι είπες Alza φίλε μου,
στο κώλο μ' να το βάλω;


μα έχει δυο χρώματα,
τα χρώματα του κόσμου.
ΑΑΑΧ!! οχι άλλο αγγούρι φίλε μου
πονάει ο ποπός μου!!


σαν βγώ στο πηγαιμό για το νοσοκομείο
εσένα θα χω στο μυαλό μου
που μου δειξες τι εστί βερίκοκο
και έσκισες το πρωκτό μου!


το άξιζα το ομολογώ
ο βιαστής της τέχνης
ήμουν βαθειά ατάλαντος
το πάιζα καλλιτέχνης...

8 σχόλια:

  1. xaxa ποιημα respect.

    Πάντως Τέχνη δεν είναι να δημιουργείς κάτι όμορφο. Τέχνη (κατα την ταπεινη μ αποψη) είναι να προκαλείς βαθιά συναισθήματα στους άλλους. Πχ καποιοι πίνακες του Ιερώνυμου Μπος δεν δείχνουν τίποτα όμορφο, δείχνουν σφαγές κ φρικαλέα πράματα. Αλλά το αναγνωρίζεις σα Τέχνη για άλλους λόγους. Πχ, έχει μια αλληγορία ή θέλει να πει κάτι στην εποχή που δημιουργήθηκε. Πάντως σε αυτά παίζει κ ο παράγοντας παλαιότητα.
    Για παράδειγμα ότι και να βρούνε τώρα από Πικάσο θα αναγνωριστεί σα Τέχνη. Οκ εγω προσωπικά δεν τους πιάνω τους πινακές του, δε μου αρέσουν, άλλοι μπορεί να βλέπουν άλλα πράματα.. Πάντως όπως είχε πει κ ο Γούντυ Άλλεν "Προσπάθησα να καταλάβω αν είναι αυθεντικός Πικάσο. Μου πήρε μισή ώρα να βρω τη μύτη"

    Σίγουρα, αυτα που ανέφερες δεν νομίζω να είναι τέχνη. Θυμαμαι όταν μας ειχαν πάει με την σχολή στην παγκόσμια έκθεση τέχνης Μπιενάλε στην Ιταλία, κάποιος καλλιτέχνης είχε φτιάξει σκατά σκύλου για τέχνη. Κάποιος άλλος είχε φτιάξει ένα άγαλμα ενός πέους που του τραβούσαν μαλακία (αυτό ήταν καλό βασικα..), και άλλες παπαριές που δεν θυμάμαι..

    Και επιτέλους ΠΟΤΕ θα αναγνωριστούν τα βιντεοπαιχνίδια και τα κόμιξ σαν Τέχνη?!! Εγώ να δεις Alza, πως κοιτάω σα χάνος τις καμπύλες τις Μιλένα απ'το Μόρταλ Κομπατ και το μίσος στα μάτια του The Punisher..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλά τώρα σχετικά με τους πίνακες, σοβαρά μιλάς ; Είναι αυτά πραγματικά έργα καλλιτεχνών που ζούνε ακόμα ή αν έχουν πεθάνει λογικά κάποιος πρέπει να τους κάρφωσε σφυρί στον σβέρκο...Ε ρε πούστη μου.

    Πάντως χαίρομαι αφάνταστα που έχεις, φίλε Αλζα, ταλέντο σε αυτού του είδους την τέχνη της αναπηρίας ιδεών. Προφανώς πρέπει να παρατήσεις το μπλοκινκ να παρατήσεις την δουλειά σου να παρατήσεις οικογένεια - γυναίκα - παιδιά - σκυλιά (γαβ γαβ) και να πας σε μια πρωτεύουσα πολιτισμού. Εκεί πλάι σε διάνοιες κουλτούρας και ευγενικής ψυχής θα μπορέσεις να κάνεις το ταλέντο σου τιτανοτεράστιο και να δοξάσεις την Ελλάδα. Όλοι οι Έλληνες θα πίνουν νερό και πίνα κολάντα στο όνομα σου και όλοι οι ξένοι θα χύνουν στην θέα των έργων σου. Και διαβάζοντας παρακάτω διαισθάνομαι πως έχεις και καταπληκτικό ταλέντο στην ποίηση της διαμάχης κωλοτρυπίδας και λεκάνης. Κλαίω από συγκίνηση. Έχω σπασμούς και ονειρώξεις χωρίς να κοιμάμαι. Είμαι περήφανος που σου έχω μιλήσει αρκετές φορές στο chat και μου μίλησες και εσύ. Και μια συμβουλή από έναν λάτρη του ταλέντου αυτού που δεν το χωράει ο γαλαξίας. Και προς εσένα και προς τους υπόλοιπους καλλιτέχνες που καθημερινά με ένα κομμάτι ΣΚΑΤΟ ή ένα τεμάχιο ΣΚΟΥΠΙΔΙ δημιουργούν : 1) Μπανιέρα 2) Νερό 3) Κεφάλι μέσα 4) Φίλος καλός να το βαστάει κόντρα 5)Ψόφος

    ΥΓ1. Εσύ φίλε Άλζα αν τελικά αποφασίσεις να μην κυνηγήσεις το ταλέντο σου μην προβείς στις 5 παραπάνω ενέργειες.
    ΥΓ2. Αναμένω την έκθεση έργων σου.

    Φιλικά και με ευαισθησία
    Perinio

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Η τέχνη δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα δύσκολη ούτε πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες.Οποιαδήποτε προσπάθεια χειρισμού του καλλιτέχνη καθιστά την τέχνη κενή νοήματος.
    Τώρα ειδικά για την ζωγραφική υπάρχουν πολλά ρεύματα και το καθένα θέλει να πετύχει κάτι διαφορετικό. Ο ρεαλισμός π.χ θέλει να κάνει πίνακες σαν φωτογραφίες o εξπρεσιονισμός κάνει τελείως υποκειμενικό τον κόσμο για να τονίσει συναισθήματα , ο υπερρεαλισμός (Νταλί)ένας θεός ξέρει τι θέλει να κάνει αλλά όλα έχουν κοινό το αποτέλεσμα να είναι αναμφίβολα ωραίο.
    Εμένα π.χ μου αρέσει ο Pollock που είχε τεχνική να πετάει χρώματα πάνω σε καμβά από απόσταση και με διάφορα αντικείμενα.Σύμφωνα με αυτά που λες ήταν απατεώνας αλλά σε πληροφορώ ότι αν σταθείς μπροστά σε έναν πίνακα του δεν θα νιώσεις καθόλου έτσι.
    Επίσης πολύ σημαντικό είναι ποιος θα σκεφτεί κάτι πρώτος.Πολλές φόρες μια καινούργια οπτική μπορεί να είναι μαλακία για κάποιους αλλά η πρωτοπορία (μερικές φορές) είναι από μόνη της σημαντική.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άπειρα σκουπίδια απλώς λέω ότι χρειάζεται μια μέθοδος για να ξεχωρίσεις τα καλά από τα άσχημα και ότι δεν είναι όλα κατανοητά και ξεκάθαρα με τη μία(και δεν θα έπρεπε να είναι).
    Κατά τα άλλα well done.

    Gabriel Max Dark

    Υ.Γ
    Επί τη ευκαιρία αυτό που ονόμασες ξύλινη ταλιατέλα μου φαίνεται πολύ καλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. GreekCthulu έχεις απόλυτο δίκιο για το ποιο σκοπό εξυπηρετεί η τέχνη, εγώ δεν το έθεσα πολύ σωστά. Ουσιαστικά αυτό που θέλω να πω στο σημείο εκείνο, είναι οτι όταν ένα έργο σου προκαλεί μόνο απορία για το πόσο στόκος είναι αυτός που το έφτιαξε, τότε δεν προκαλεί συναισθήματα (ίσως λίγο λύπη) και άρα δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό.

    Gabriel φίλε μου, καλέ μου φίλε. Δεν διαφωνώ με τα λόγια σου. Ίσα ίσα που και εγώ έχω δει έργα που στην αρχή μου φαινόντουσαν αδιάφορα και τα εκτίμησα μετά. Ωστόσο νομίζω οτι τα παραδείγματα που έχω αναρτήσει είναι αναμφισβήτητα, υπεράθλιες μαλακίες απο όποια σκοπιά ή οπτική και να τα δεις.

    Perinio, τα λόγια σου με συγκινούν βαθύτατα και με ενέπνευσαν να γράψω άλλο ένα ποίημα:

    ΩΩΩΩ εσυ....ΩΩΩΩΩ
    που είναι άραγε το αυγό;
    ήρθε;
    ηρθε κοντά το αγέρι;
    η έμεινες ακόμα μια βραδυά
    με το πουλί στο χέρι;
    πολλά ρηχά, λίγα βαθιά,
    πολλά πάνω και κάτω.
    κατω και πάνω δεξιά,
    αριστερά και ευθεία,
    μας βρήκε πια το σούρουπο
    στην έκτη μαλακία...

    πάω στη μπανιέρα τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε Αλζα έχω να πώ ότι με χάραξε τόσο βαθιά ο ποιητικός σου οίστρος ώστε εμφύσυσες μέσα μου την έμπνευση κι έγραψα κι εγώ ένα ποίημα σήμερα στον βλογκ μου...Σε ευχαριστώ από βάθους καρδίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μια παρατήρηση σχετικά με τους πίνακες που λες "2 χρώματα, 3 χρώματα, 4 χρώματα", επειδή έχει τύχει να δω έκθεση του Rothko από κοντά.
    Δεν προσπαθώ να σε πείσω για κάτι, γιατί και γω πάνω κάτω τις ίδιες απόψεις έχω.
    Οι πίνακες αυτοί είναι οι περισσότεροι μεγάλων διαστάσεων, πχ. 3x2 m και μάλιστα ο ίδιος ο Rothko απαιτούσε να κάθεται κανείς μερικά μόνο εκατοστά μακρυά τους, για να σε πιάνει δέος (κάτι που συνέβη και σε μένα). Γι αυτό και από μια jpeg στο ίντερνετ οι πίνακες φαίνονται αστείοι (δηλαδή χειρότερα από το να βλέπεις πχ. Kubrick στην οθόνη του κινητού σου).
    Επίσης, η τεχνική του ηταν ιδιαίτερα περίπλοκη, χρησιμοποίωντας ένα σωρό υλικά (οργανικά κ ανόργανα) για να μπορέσει να στεγνώσει πολύ γρήγορα την κάθε στρώση χρώματος, δημιουργώντας τελικά δεκάδες στρώσεις (τα 2 χρώματα που λες δηλαδή, δεν είναι 2…). Εδώ βέβαια μπαίνει αυτό που είπες «σε τι διαφέρει από έναν ξυλουργό». Ίσως δεν διαφέρει και πολύ, όμως πολλοί (ίσως υπερβολικοί ή τρελοί) έκλαιγαν μπροστά σε πίνακές του, δεν έχω δει κανέναν όμως να κλαίει μπροστά σε μια καρέκλα ή ένα τραπέζι…
    Σίγουρα δεν το έκανε για τα λεφτά (φυσικά όμως δεν τα αρνήθηκε όταν αυτά του προσφέρθηκαν, δεν θα το κανε και κανείς μας πιστεύω). Μια γρήγορη ματιά από το wiki θα σε πείσει γι αυτό. Αντιγράφω από εκεί : «As Rothko achieved success, he became increasingly protective of his works, turning down several potentially important sales and exhibition opportunities» και είναι επίσης πολύ γνωστή η περίπτωσή του με το εστιατόριο της Νέας Υόρκης, Four Seasons. Του είχε ανατεθεί προς το τέλος της καριέρας του / ζωής του –αυτοκτόνησε :) – να φτιάξει πίνακες για το νέο υπερμοδάτο εστιατόριο της δεκαετίας του ’60. Αρχικά δέχτηκε, όμως μυστικός σκοπός του έγινε να δημιουργήσει μια αίθουσα στην οποία «θα έφευγε η όρεξη του κάθε τρέντυ μαλάκα που θα πήγαινε εκεί για να φάει» , χα!
    Τελικά, ακύρωσε τη συμφωνία, επέστρεψε την προκαταβολή και κράτησε τα έργα για την πάρτη του, μερικά εκ των οποίων βρίσκονται σήμερα στο Λονδίνο (αυτά έχω δει και εγώ).
    Θέλω να πω με όλα αυτά, ότι στην τέχνη μετράει και το ποιος ήταν ο δημιουργός σαν άτομο, τι μήνυμα και πώς ήθελε να περάσει με τα έργα του. Και τον Rothko σίγουρα δεν μπορεί κανείς να τον πει τυχαίο ή αδιάφορο (ήταν επίσης και αρχιτέκτονας)…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. GioSideO, δεν διαφωνώ σε αυτά που λες για τον Ρόθκο και όντως όταν κάποιος σκέφτεται κάτι για πρώτη φορά, ίσως έχει και μια αξία, όσο απλό και να είναι. Και όντως ίσως την πρώτη φορά που θα δω τον πίνακα να με εντυπωσιάσει. Ωστόσο, πιστεύω μετά από 2-3 θεάσεις θα μου φαίνεται σαν ένας απλός τοίχος που βάφτηκε από έναν λίγο τρελιάρη μπογιατζή. Από την άλλη καπέλα σιξτίνα για παράδειγμα, όσες φορές και να το δεις σκαλώνεις, πως να το κάνουμε. Αυτό είναι το δικό μου πρόβλημα βασικά. Η τέχνη πρέπει να αντέχει στο χρόνο. Πόσο αντέχει η εύκολη και μοντέρνα τέχνη μπροστά στα κλασσικά μεγαθήρια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή