Papyrus Alzousse Britannica - Βιολογία 2

Στο προηγούμενο μάθημα μιλήσαμε λίγο για το κύτταρο και μάθαμε ότι διαιρείται και πολλαπλασιάζεται. Είδαμε επίσης ότι μέσα στο κύτταρο υπάρχει το DNA, το οποίο περιέχει πληροφορίες για την κατασκευή του νέου οργανισμού κατά την αναπαραγωγή. Είδαμε επίσης ότι όλα τα είδη ζωής μοιράζονται τα ίδια βασικά βιοχημικά συστατικά. Σήμερα θα πάρουμε όλη αυτή την πληροφορία και θα την προσαρμόσουμε έτσι ώστε να καταλάβουμε τον βασικό μηχανισμό που λειτουργεί τα τελευταία 3.4 δισεκατομμύρια χρόνια στην Γη: Την εξέλιξη.

Ας ξεκινήσουμε όμως με ένα ταξίδι στο -όχι πολύ μακρινό- παρελθόν και συγκεκριμένα 180 χρόνια περίπου πίσω...

Ήταν ένα κρύο πρωινό της 27ης του Δεκέμβρη του 1831. Ο ήλιος άρχιζε σιγά-σιγά να σπάει το σκοτάδι και να ρίχνει φως στο πολυσύχναστο λιμάνι του Πλίμουθ της νότιας Αγγλίας. Πληθώρα πλοίων, μικρών και μεγάλων, βρίσκονταν καθηλωμένα εδώ και μέρες, μια που ο άσχημος καιρός εμπόδιζε τον απόπλου την τελευταία βδομάδα. Το παχύ πούσι κάλυπτε τα πάντα με ένα θολό πέπλο υγρασίας, που μούλιαζε τα ρούχα, και σε συνδυασμό με την παγωνιά της εποχής περόνιαζε το κόκκαλο. Για αυτό και δεν έβλεπες άνθρωπο πουθενά εκείνη την ώρα. Ακόμα και οι πολικές αρκούδες φορούσαν ζακετάκι εκείνη την περίοδο, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος περίμενε τον ήλιο για να ξεμυτίσει από τα σπίτια του. Ο μόνος που δεν φάνηκε να πτοείται από το ψωλόκρυο, ήταν ένας νεαρός που με χαμόγελο στα χείλη και αποφασιστικό και ενθουσιώδες βήμα, διάβαινε τους πετρόχτιστους δρόμους του λιμανιού, κρατώντας μια τσάντα γεμάτη χειρόγραφα και σέρνοντας μαζί του ένα μίνι καροτσάκι, γεμάτο με περισσότερα βιβλία και τετράδια, άλλα γραμμένα και άλλα κενά. Έφτασε μπροστά στην ξύλινη σανίδα που ένωνε τον μώλο με ένα δεμένο σκάφος. Σταμάτησε και κοίταξε πίσω του σαν να χαιρετούσε τη γη που άφηνε, ενώ το βλέμμα του για μια στιγμή, θαρρείς πως γέμισε νοσταλγία. Η στιγμή τελείωσε, το χαμόγελο επέστρεψε και ο νέος γύρισε προς το πλοίο και έκανε το πρώτο βήμα. Η ομίχλη είχε μόλις αρχίσει να διαλύεται όταν ο Κάρολος Δαρβίνος ανέβαινε αποφασιστικά στο πλοίο με όνομα "HMS Beagle"....

Το θαλάσσιο "λαγωνικό" (ονομασμένο από την όμορφη αυτή ράτσα κυνηγετικών σκυλιών) ήταν έτοιμο να ξεκινήσει ένα ταξίδι χαρτογράφησης των ακτών της Νότιας Αμερικής, που μέχρι τότε ήταν γνωστές ως: "παραλίες γκάου-γκάου" ή "ακτές ανκατεβειςαποπλοιοσεδάγκασα" ή "το ακρωτήρι του καυλωμένου ανθρωποφάγου" και άλλα τέτοια περιγραφικά ονόματα. Η θέση του στο πλοίο ως φυσιοδίφης και συλλέκτης γεωλογικών δειγμάτων θα του εξασφάλιζε μια πρωτοφανή εμπειρία περιπλάνησης, στον άγνωστο ακόμα τότε κόσμο των ζώων και των φυτών. Μέσα στο πενταετές αυτό ταξίδι, ο Δαρβίνος συνέλεγε γεωλογικά δείγματα και παρατηρούσε και κατέγραφε τα διάφορα είδη ζώων και φυτών που συνάντησε στα ταξίδια του. Στα νησιά Γκαλαπάγκος παρατήρησε ότι το ράμφος των σπίνων, διέφερε από νησί σε νησί, ενώ μπορούσες να καταλάβεις από πιο νησί ήταν η κάθε χελώνα, από το σχέδιο στο κέλυφός της και μόνο. Αυτό, τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι κάθε είδος ζωής, όπως η χελώνα και ο σπίνος των Γκαλαπάγκος, σχετιζόταν άμεσα με το περιβάλλον στο οποίο ζούσε και προσαρμοζόταν σε αυτό. Καθώς το ταξίδι συνεχιζόταν τα στοιχεία που μάζευε ο Δαρβίνος ολοένα και ενίσχυαν τις απόψεις του. 

Όταν επέστρεψε τελικά στην Αγγλία ήταν ήδη γνωστός από τα ευρήματα που έστελνε πίσω για μελέτη. Αυτά που είχε δει τον είχαν πείσει ότι τα είδη ζωής μεταλλάσσονταν διαρκώς μέσω μιας πολύ αργής, αλλά σταθερής διαδικασίας και δεν ήρθαν αυτούσια στη Γη από κάποιο 'δημιουργό'. Παρόλο όμως που ήθελε να διατυπώσει την θεωρία του, δεν μπορούσε να το κάνει πριν βρει ακράδαντες αποδείξεις, δεδομένου ότι ακόμα και ο επιστημονικός κόσμος της εποχής ήταν άρρηκτα δεμένος με το γαμημένο θρησκευτικό στοιχείο, και οποιαδήποτε θεωρία δεν επαληθευόταν απο τις ρασοφόρες λούγκρες ή διέψευδε τις γελοίες παρλαπίπες που αποκαλούσαν αγίες γραφές, καταδικαζόταν, και ο επιστήμονας έχανε το κύρος του. Έτσι ο Δαρβίνος, σαν έξυπνος άνθρωπος συνέλεξε πρώτα όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσε, απο βιολόγους, γεωλόγους, ζωολόγους και τον Νοέμβρη του 1859 εξέδωσε ένα απο τα διασημότερα επιστημονικά συγγράμματα όλων των εποχών με τίτλο "Για την καταγωγή των ειδών, μέσω της φυσικής επιλογής."

Παρόλο που τα πρώτα χρόνια υπήρχε έντονη κριτική και αντιπαράθεση γύρω από αυτό το βιβλίο, η επιστημονική κοινότητα γρήγορα συνειδητοποίησε την εγκυρότητα των στοιχείων της θεωρίας του Δαρβίνου και την ασπάστηκε ως τον αποδεκτό μηχανισμό της ζωής. Τι ακριβώς λέει λοιπόν η γνωστή πλέον "θεωρία εξέλιξης, μέσω της φυσικής επιλογής";

Ορισμός
Με τον όρο εξέλιξη, εννοούμε την αλλαγή που παρατηρείται στα κληρονομικά χαρακτηριστικά των βιολογικών οργανισμών, στο πέρασμα διαδοχικών γενεών. Εννοούμε τα χαρακτηριστικά που κληρονομούνται στους οργανισμούς μέσω της αναπαραγωγής, όπως περιγράφτηκε στο κεφάλαιο 1. Η αλλαγή επιφέρεται συνήθως (αλλά όχι πάντα) επειδή οι οργανισμοί προσαρμόζονται στο περιβάλλον και αναπτύσσουν έτσι χαρακτηριστικά που θα τους βοηθήσουν να επιβιώσουν σε αυτό. Η φυσική επιλογή τώρα, ως έννοια, είναι ένα είδος ξεσκαρταρίσματος -το οποίο δεν γίνεται συνειδητά βέβαια- κατά το οποίο τα (λίγα αρχικά) άτομα ενός πληθυσμού που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κατάλληλα για το εν λόγω περιβάλλον, θα επιβιώσουν με μεγαλύτερες πιθανότητες. Οι απόγονοί τους θα είναι άτομα με τα ίδια χαρακτηριστικά και άρα σιγά-σιγά το είδος θα αποτελείται αποκλειστικά από άτομα που φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Γενικότερα η φύση φαίνεται να επιλέγει τους δυνατότερους οργανισμούς, τους πιο κατάλληλους για επιβίωση. Για αυτό και όσοι αγαπάμε και σεβόμαστε το μεγαλείο της ζωής, όταν βλέπουμε παιδάκια με μαχαίρια που πάνε να καρφώσουν το μάτι τους, ή που παίζουν δίπλα στο γκρεμό, ή που πάνε να βάλουν το δάχτυλο στην πρίζα, πρέπει να τα αφήνουμε να πάρουν το δρόμο που έχει αποφασίσει η πάνσοφη φύση για αυτά.

Παράδειγμα
Για να κατανοήσουμε όμως τον μηχανισμό καλύτερα ας δώσουμε το ωραίο και κλασσικό παράδειγμα με τις πεταλούδες. Πάμε πάλι το ρολόι πίσω πριν διακόσια χρόνια, λίγο πριν την βιομηχανική επανάσταση. Οι πιτσιλιστές πεταλούδες της Αγγλίας εκείνη την εποχή, ήταν στην συντριπτική τους πλειονότητα άσπρες με μικρές μαύρες πιτσιλιές, όπως φαίνεται στην φωτογραφία αριστερά, ενώ υπήρχε και ένα πολύ μικρό πλήθος μαύρων όπως φαίνεται στην εικόνα δεξιά. Η γενετική διαφορά των δυο αυτών ειδών  είναι αντίστοιχη με την διαφορά ενός ανθρώπου με ξανθά μαλλιά και ενός με μαύρα.

Οι άσπρες πεταλούδες ζούσαν ήρεμα και ωραία γιατί οι λειχήνες των δέντρων τους έδιναν ένα φυσικό καμουφλάζ που ταίριαζε με τον χρωματισμό τους και τις προστάτευε από τους θηρευτές τους. Οι μαύρες από την άλλη, τρώγαν μεγάλο παπάρι, καθώς το χρώμα τους έκανε έντονη αντίθεση με το ανοιχτόχρωμο χρώμα των λειχήνων και έτσι τα πουλιά που τις βλέπαν σαν μπριζολίτσες, τις ξεχώριζαν εύκολα και τις κάναν μαμ. Τώρα, όταν τα εργοστάσια των ανθρώπων πήραν μπρος για τα καλά, η μόλυνση σκότωσε τις λειχήνες και κάλυψε τα δέντρα με αιθάλη (όπως περίπου γίνεται πλέον κάθε χρόνο στην Αθήνα επειδή πολλά γαμιόλια καίνε δέκα τόνους ξύλα τη μέρα, αντί να φορέσουν καμιά μπλούζα παραπάνω) μαυρίζοντας ουσιαστικά το background των δέντρων. Έχουμε λοιπόν πλέον μαύρα δέντρα και άσπρες πεταλούδες που αράζουν πάνω τους νομίζοντας ότι όλα οκ. Suprise mothafakas! Πλέον οι άσπρες πεταλούδες έγιναν στόχος, οι μαύρες δεν τους έδινε κανείς σημασία γιατί πλέον αυτές είχαν το καμουφλάζ και έτσι αναπαράχθηκαν πολύ περισσότερο με ουσιαστικό αποτέλεσμα οι πεταλούδες πλέον να γεννιούνται μαύρες και τα ασπρα ξαδέρφια τους πήραν τον μπούλο.

Αυτό ήταν ένα απλό και βασικό παράδειγμα εξέλιξης σε μικρή κλίμακα. Λέμε μικρή κλίμακα, γιατί η εξέλιξη που παρατηρούμε είναι σε άτομα του ίδιου γένους. Υπάρχουν όμως πάμπολλα στοιχεία που μας δείχνουν ότι η εξέλιξη δεν μένει μόνο στο χρώμα, αλλά μπορεί να αλλάξει τα πάντα στη φυσιολογία των οργανισμών, μερικές φορές σε τέτοιο βαθμό που ένα είδος μεταλλάσσεται σε ένα νέο είδος. Και αυτό έχει γίνει στην Γη, εκατομμύρια φορές μέχρι σήμερα. Όλα τα ζώα και τα φυτά και οι μικροοργανισμοί που ξέρουμε και αγαπάμε, ακόμα και εμείς οι ίδιοι σαν είδος, είμαστε μεταλλάξεις άλλων ειδών που στο διάβα του χρόνου αλλάξαμε, προσαρμοστήκαμε και επιβιώσαμε και είμαστε τώρα εδώ, ενώ εκατομμύρια άλλα είδη αφανίστηκαν. Η κύρια πηγή αποδείξεων για αυτό το φαινόμενο είναι τα απολιθώματα. Ας φύγουμε τώρα από την επιστημονική ορολογία και ας τα πούμε με τρόπο εκλαϊκευμένο, σταράτο και κατανοητό.

Κες κεσέ απολίθωμα;
Που τα λέτε μάγκες, το απολίθωμα φορμάρεται με τον εξής τζαμάτο τρόπο. Φανταστείτε έναν δεινόσαυρο για παράδειγμα που ρίχνει ένα χέσιμο κάτω από ένα δέντρο. Εκεί που στέκεται λοιπόν σπάει το κλαρί και του έρχεται μισός τόνος ξύλο στο δόξα πατρί. Δεινόσαυρος γιοκ. Εκεί που ψόφησε λεπόν, πέφτουν χώματα, σκατά, λάσπες, φύλλα, κλαριά, χώμα σκόνη, και άλλα σκατά κλπ κλπ. Όλο αυτά τα ιζήματα προστατεύουν το σκελετό του μακαρίτη του δεινοσαύρου ενώ σχηματίζουν ένα καλούπι γύρω του. Μερικές χιλιάδες χρόνια μετά ένας άλλος δεινόσαυρος, μακρινός απόγονος του προηγούμενου, έχει μόλις φάει δυο γύρους σαύρας, έχει κάνει και την τσιγαριά του που λέμε, και είναι έτοιμος να κάνει κατάθεση. Βρίσκει ένα ωραίο μέρος κάτω απο ένα δέντρο και του δίνει και καταλαβαίνει. Εκείνη την στιγμή, εντελώς ξαφνικά κιόλας, σπάει το κλαρί ενός δέντρου πιο πέρα, τρομάζει ο τυραννόσαυρος που είναι εκεί κοντά αρχίζει και τρέχει, βλέπει τον δεινόσαυρο μας που σφίγγεται ιδρωμένος, γιατί ο κακομοίρης είναι και δυσκοίλιος, του χώνει μια δαγκωνιά και του κόβει τη μισή πλευρά και φεύγει τσαντισμένος τρέχοντας προς τα κάπου που δεν έχει σημασία. Πάλι χώματα, σκατά και λάσπες  κλπ κλπ. Όταν λοιπόν ανακαλύφθηκαν οι δυο σκελετοί μετά από εκατομμύρια χρόνια, είδαμε για παράδειγμα τις μικρές διαφορές του πρώτου δεινοσαύρου, από του δεύτερου και φαίνεται ξεκάθαρα πως ο δεύτερος ειναι απόγονος του πρώτου λόγω των ανατομικών ομοιοτήτων, και φυσικά του DNA. Φανταστείτε αυτό να γίνεται σε όλη τη Γη για εκατομμύρια χρόνια. Άπειρα ζώα και φυτά που πέθαναν και τα πτώματα τους βρέθηκαν για να μας πουν μια ιστορία. Ποια ιστορία είναι αυτή; Ή ιστορία εξέλιξης των ειδών. Το τι προήλθε από τι. Και οι ομοιότητες είναι σοκαριστικές

"Και πως ξέρουμε με ποια σειρά ήρθαν τα ζώα, και ποιο προήλθε απο ποιο;" θα αναρωτηθεί κανείς εύλογα. Η εύκολη απάντηση είναι και η πιο απλή. Όσο πιο βαθιά βρίσκουμε ένα απολίθωμα, τόσο πιο παλιό είναι το εύρημα. Κάθε στρώμα ιζήματος μπορεί να κατηγοριοποιηθεί χρονικά. Έτσι, μπορούμε να βάλουμε τα απολιθώματα σε μια σειρά και να μελετήσουμε πως το κάθε είδος εξελίχθηκε, και ποιοι είναι οι πρόγονοί του. Και φυσικά λείπουν πολλοί κρίκοι στην αλυσίδα. Εκατομμύρια άλλωστε είδη εξαφανίστηκαν για πάντα από προσώπου Γης και δεν είναι δυνατόν να βρούμε όλους τους προγόνους του κάθε είδους τόσο πίσω όσο και τον πρώτο κοινό πρόγονο που εμφανίστηκε στη Γη 3.4 δις πριν και μας χάρισε το DNA του. Όμως έχουμε ήδη δέσει πολλά είδη. και η γενικότερη εικόνα είναι αρκετά ξεκάθαρη. Όπως θα θυμάστε από το προηγούμενο κεφάλαιο, λέγαμε ότι τα βασικά βιοχημικά συστατικά που αποτελούν το DNA όλων των ζωντανών οργανισμών που έζησαν και ζουν στον πλανήτη είναι κοινό. Μπράβο σε όσους το θυμούνται. Αυτό λοιπόν επιβεβαιώνεται και απο τα απολιθώματα και αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι οι οργανισμοί στον πλανήτη έχουν έναν κοινό πρόγονο από τον οποίον όλοι οι άλλοι οργανισμοί εξελίχθηκαν. 

Αυτό ακριβώς λέει η εξέλιξη λοιπόν. Όλοι οι οργανισμοί είναι συγγενείς μας, κάποιοι κοντινοί, κάποιοι μακρινοί. Είναι μια διαδικασία πιο αργή και από ανάπηρο σαλιγκάρι, όμως είναι αέναη και θα συνεχίζεται για πάντα, όσο υπάρχουν ζωντανοί οργανισμοί  να εξελίσσονται. Αν μπορούσαμε να βγάλουμε μια οικογενειακή φωτογραφία θα ήταν κάπως έτσι:

Πολύς κόσμος ακόμα και σήμερα πιστεύει οτι η εξέλιξη δεν ισχύει, ότι είναι παραμύθι και ότι ο θεός έφτιαξε τον κόσμο και τα ζώα. Τα ζώα δεν με πιστεύανε, αλλά τώρα θα με πιστέψουν, μέχρι και τα ζώα. Τα ζώα αυτά λοιπόν, που αρνούνται να δεχτούν κάτι  που ολόκληρη πλέον η επιστημονική κοινότητα αποδέχεται ως αλήθεια, είναι αυτοί που σε κάποια συζήτηση θα ξεστομίσουν μια από τις παρακάτω μαλακίες: 

"Εγώ δεν προέρχομαι απο τον πίθηκο"

Κλασσική ατάκα ανθρώπου με iq χαμηλότερο και από πιθήκου. Που να ξερε οτι θα ήταν τιμή του να έχει πρόγονο τον πίθηκο ο μαλακοσβούρης. Παρόλα αυτά έχει δίκιο. Μια συχνή παρανόηση που σχετίζεται με την εξέλιξη, είναι η πεποίθηση ότι η θεωρία υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος προήλθε από τον πίθηκο, το οποίο είναι φυσικά λάθος. Ο πίθηκος και ο άνθρωπος είναι διαφορετικά είδη, που όμως έχουν κοντινό κοινό πρόγονο. Και με τα καγκουρό έχουμε κοινό πρόγονο αλλά πολύ πιο μακρινό, αυτό δεν σημαίνει οτι ο άνθρωπος ήρθε χοροπηδώντας στον κόσμο. Πρέπει να μαθαίνουμε όταν διαβάζουμε μια επιστημονική θεωρία να την διαβάζουμε και να την κατανοούμε σωστά, ώστε να μη λέμε μετά παπαριές και γινόμαστε ρεζίλι. Ο άνθρωπος ήρθε στην Γη από ένα άλλο είδος ανθρώπου λίγο πιο τριχωτού, λίγο πιο κοντού, λίγο πιο χαζού, αλλά ανθρώπου. Και αυτός από ένα άλλο είδος ανθρώπου ακόμα πιο τριχωτού, χαζού και άσχημου μέχρι που φτάνουμε στην Παπαρήγα. Και αυτή απο κάποιο άλλο είδος κλπ κλπ. Τώρα το οτι ο μακρινός μας πρόγονος ήταν ανθρωποειδές και από αυτόν προέκυψαν και οι πίθηκοι από τη πλευρά της μαμάς του, δεν καταλαβαίνω γιατί ενοχλεί κάποιους. Δεν είναι ότι εξισώνει κανείς τον άνθρωπο με τον πίθηκο. Δηλαδή τι ανασφάλειες είναι αυτές; Είναι σαν να πιστεύουμε οτι εμείς στις οικογένειες μας δεν έχουμε ξαδέρφια ή τριτοξάδερφα που είναι στόκοι και ζώα. Έχουμε και παραέχουμε και η αντιστοιχία είναι η ίδια, επειδή με τον 5ο ξάδερφό μου έχουμε έναν κοινό πρόγονο, την προγιαγιά μου πχ, δεν σημαίνει ότι εγώ ήρθα από αυτόν, ούτε ότι είμαστε ίδιοι. Πόσο μάλλον αν το πάμε πίσω κατά χιλιάδες χρόνια και βρούμε τους συγγενείς που μπορούμε να έχουμε από κοινό πρόγονο του 1000 μ.Χ., ή του 500 π.Χ. τους οποίους όχι μόνο δεν τους ξέρουμε, αλλά μπορεί να ζουν αλλού, να έχουν άλλη εθνικότητα ή και άλλο χρώμα επιδερμίδας.

"Η θεωρία της εξέλιξης δεν έχει αποδειχθεί, για αυτο άλλωστε την λένε και θεωρία"

Κόσμος και κοσμάκης, όταν ακούει την έκφραση "η θεωρία της εξέλιξης" μπερδεύεται με την λέξη θεωρία και σκέφτεσαι σαν πανάσχετος τριμάλακας που είναι ότι: "εεε, αφού είναι θεωρία, τι αξιοπιστία έχει; τόσες θεωρίες έχει κάνει η επιστήμη και συνεχώς τις αλλάζει." Είναι το κλασσικό μπέρδεμα του απαίδευτου μπούφου, που η τελευταία  φορά που ασχολήθηκε με κάτι επιστημονικό ήταν όταν έβγαζε το κακάδι από τη μύτη του, το έκανε μπαλάκι και παρατηρούσε την κίνηση που διέγραφε αυτό, καθώς κυλούσε στο κεκλιμένο επίπεδο του θρανίου του. Αυτό που μπερδεύουν οι άμπαλοι φίλοι μας είναι η έννοια της επιστημονικής θεωρίας, με την έννοια της επιστημονικής υπόθεσης. Η υπόθεση είναι μια επιστημονική δήλωση πχ "το καυλί του κροκόδειλου κάνει "σπλατς σπλουτς" όταν κολυμπάει ανάσκελα", η οποία και πρέπει να αποδειχθεί μέσω της επιστημονικής μεθόδου, αν θέλει να γίνει αποδεκτή απο την επιστημονική κοινότητα. Δηλαδή να είναι προβλέψιμη και να μπορεί να επαναληφθεί, να επαληθευτεί πειραματικά ή εμπειρικά και να συνάδει με τις παρατηρήσεις. Όταν τελικά όλα τα στοιχεία δείξουν ότι η αρχική υπόθεση είναι σωστή, τότε η υπόθεση γίνεται θεωρία και είναι πλέον αποδεκτή ως αλήθεια. Είναι πάνω κάτω το ίδιο με την βαρύτητα. Κανείς δεν αμφισβητεί την βαρύτητα, γιατί όλα δείχνουν ότι ισχύει. Το ίδιο ισχύει και με την εξέλιξη.

Επίλογος
Πριν κλείσουμε να τονίσουμε το εξής: Η εξέλιξη, δεν είναι απλά μια ιστορία, ή μια υπόθεση, είναι γεγονός. Οι πολέμιοι αυτής πρέπει να καταλάβουν ότι γίνονται γελοίοι και αστείοι. Ακόμα και το Βατικανό αποδέχεται πλέον την εξέλιξη υποστηρίζοντας ότι ο μηχανισμός της ειναι αυτός που επέλεξε ο Θεός για να φτιάξει τον κόσμο. Τραβηγμένη υπόθεση, αλλά πολύ πιο σοβαρή θέση από την απόρριψη της εξέλιξης που υιοθετούσαν οι περισσότεροι θρησκευτικοί ηγέτες και την επιμονή στα καραγκιοζιλίκια της Γένεσης. Είναι απίστευτα λυπηρό να μην κάνουν τα παιδιά βιολογία και εξέλιξη, έστω τα βασικά, ενώ μαθαίνουν για Χριστο-Παναγίες και Αδάμ -Εύες και άλλα τέτοια χαζά. Και με αυτά τα λόγια κλείνει άλλο ενα κεφάλαιο της πολυβραβευμένης εγκυκλοπαίδειας Papyrous Alzousse Britannica. Να τονίσουμε ότι για οποιαδήποτε απορία ή διευκρίνηση είμαστε πάντα στη διάθεσή σας για συζήτηση και σχολιασμό.

Εξωγήινοι Προβληματισμοί...

Οι εποχές είναι δύσκολες και σκληρές. Οι άνθρωποι έρχονται συνεχώς αντιμέτωποι με νέες δυσκολίες, νέες προκλήσεις και νέα προβλήματα. Ταυτόχρονα ο καθένας έχει να τραβήξει τον δικό του Γολγοθά. Να, προχθές μου έλεγε ένας φίλος ότι έχει παραγίνει το θέμα με τους Αλβανούς στα στριπτητζάδικα και δεν το ευχαριστιέται πλέον το ίδιο. Είναι λέει γεμάτα αυτά τα μαγαζιά από Αλβανούς, οι οποίοι δεν είναι τόσο λόρδοι όπως οι Έλληνες, και τα κορίτσια διαμαρτύρονται. Έχει προβλήματα ο κόσμος, γάμησε τα. Ένας άλλος χθες κλαιγόταν και ωρυόταν για το πότε θα nerfάρει επιτέλους η Blizzard τους Paladins. Τον βαράς και τον βαράς τον πούστη τον pala-healer και δεν πέφτει με τίποτα. Η αδικία δεν είχε ποτέ χειρότερο πρόσωπο από τότε που η Blizzard έφτιαξε τους Paladins.

Όπως και να έχει, θέλοντας να αφήσω για λίγο πίσω τα προβλήματα φίλων και γνωστών, αλλά και τα δικά μου, πήγα ένα σινεμαδάκι για να χαλαρώσω και να ξεχαστώ και είδα το Super 8.

Μιλάμε λοιπόν για ένα μάτσο 12χρονα μαλακιστήρια, που προσπαθούν να γυρίσουν μια ταινία με ζόμπι και ανακαλύπτουν τυχαία έναν εξωγήινο τον οποίο ο στρατός κρατάει φυλακισμένο, ο οποίος καταφέρνει να το σκάσει και τα παίρνει στην κράνα και μπαίνει στη  πόλη και την κάνει λαμπόγυαλο για το χάβαλο του να ουμ. Η ταινία δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Το σενάριο δεν είχε κάτι πρωτότυπο, η πλοκή λίγο πολύ τετριμμένη, τα εφέ σε κάποια φάση μου έσπασαν τα τύμπανα, κώλους δεν είχε να χαζέψεις, οπότε γενικά δεν με άφησε και πολύ ευχαριστημένο. Όχι ότι με χάλασε κιόλας, αλλά θα μπορούσε να ήταν και καλύτερη αν δεν ασχολούμασταν όλη την ώρα με τα μυξιάρικα. Πολύ εμμονή με τα παιδάκια ο Spielberg, σε σημείο που αρχίζω να πιστεύω ότι είναι παιδέρας και ανωμαλάρας. Βέβαια το γκομενάκι που παίζει σε 3-4 χρονάκια θα ναι για πολύ βίδωμα. Τέλος πάντων, η ταινία τελειώνει και βγαίνοντας έξω, ένας φίλος πέταξε μια πολύ καλή ιδέα η οποία μετά με έβαλε σε σκέψεις. Σας παραθέτω λοιπόν τον εξής προβληματισμό και θα τον αναλύσουμε παρέα μόνος μου:

Ας υποθέσουμε οτι κάποιος εξωγήινος, προσγειώνεται κακήν-κακώς στη Γη, είτε επειδή του τελείωσε η βενζίνη, είτε επειδή είχε κάποιου είδους διαπλανητικό ατύχημα, είτε γιατί τον πήρε ο ύπνος στο τιμόνι καθώς τα 'χε κοπανήσει και δεν πρόσεξε τον μικρό μπλέ πλανήτη, που χώθηκε στο διάβα του. Ας υποθέσουμε, οτι ανήκεις στην super top elite ομάδα της ΜΑΣΑ (Μονάδα Απίστευτων Συμπαντικών Ανακαλύψεων) που λένε και στο ράδιο αρβύλα, και οτι βρίσκεσαι απο νωρίς στο σημείο που προσεδαφίστηκε ο άτυχος διαστημικός ταξιδιώτης. Έστω τώρα οτι μαζεύεις το διαστημόπλοιο, χώνεις και τον εξωγήινο σε μια μυστική μονάδα και μετά απο διάφορες προσπάθειες επικοινωνίας τύπου: "Me Tarzan, You Jane", διαπιστώνεις απο πρώτο χέρι οτι πρόκειται για μια εξωγήινη μορφή ζωής, σημαντικά πιο εξελιγμένη απο μας, που κατέχει απείρως καλύτερη τεχνολογία απο μας και που κατά λάθος βρέθηκε σε αυτό το σημείο του γαλαξία και ΔΕΝ ήξερε τίποτα για την ύπαρξή μας. Και μέσα απο την επικοινωνία αυτή καταλαβαίνεις επίσης, οτι ο εν λόγω εξωγήινος, δεν θα σε βλάψει, είτε γιατι δεν το θέλει, είτε γιατι δεν μπορεί τώρα, και το μόνο που σου ζητάει είναι να τον αφήσεις να φύγει.

Πρώτη αντίδραση φυσικά για τον περισσότερο κόσμο είναι να σκεφτεί, "ε, ωραία ας τον αφήσουν να πάει στο καλό." Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα. Γιατί ο τύπος δεν ήρθε από το πουθενά. Θα επιστρέψει στον πλανήτη του, θα ενημερώσει για την ύπαρξη μας και τότε αργά η γρήγορα, αυτοί θα επιστρέψουν περισσότεροι, και κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι η επιστροφή αυτή θα είναι ειρηνική...

Και το ερώτημα είναι λοιπόν το εξής....αφήνεις τον δύσμοιρο ναυαγό του διαστήματος να επιστρέψει στο σπίτι του ή όχι;

Όπως τα περισσότερα ηθικά διλήμματα, έτσι και αυτό δεν έχει μια σωστή απάντηση, όμως κατα τη γνώμη μου υπάρχει μια σωστή κατεύθυνση και είναι η εξής: Αν ο πολιτισμός του και η τεχνολογία του, τον καθιστούν δυνατότερο από μας, τότε δεν τον αφήνεις να πάει πουθενά. Τον κρατάς εδώ και του γαμάς τα αιμοπετάλια, μέχρι να ομολογήσει τα μυστικά της τεχνολογίας του. Ανήθικο και "απάνθρωπο" θα πει κάποιος. Ε, λοιπόν, σκάσε κάποιε και άκου πως έχουν τα πράγματα. Στο σύμπαν, τίποτα δεν είναι "ηθικό ή ανήθικο". Η ζωή πάντα ακολουθούσε και πάντα θα ακολουθεί το εξής αξίωμα: "Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό". Αν είσαι το μικρό ψάρι την έχεις γαμημένη και δεν υπάρχει τίποτα που μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις αυτό, ή μάλλον υπάρχει, να γίνεις εσύ το μεγάλο ψάρι, αλλά και πάλι τότε το αξίωμα ισχύει.

Τα πολύ παλιά τα χρόνια, όταν η Γη ήταν ακόμα παρθένα και δεν της είχαμε ανοίξει τρούπα, ο άνθρωπος ήταν το πιο μικρό ψάρι (ένα τοσοδούλι να!) και σχεδόν όλα τα άλλα ζώα, εκτός απο τις πασχαλίτσες και κάτι γιδοπρόβατα, τον έτρωγαν για κολατσιό. Μετά βίας έβγαινε από την σπηλιά για να κόψει καμιά μπανάνα από το διπλανό δέντρο, αλλά μόλις ακουγόταν το πρώτο μουγκρητό, γέμιζε το σωβρακάκι και έτρεχε να κρυφτεί στη σπηλιά κλαίγοντας από την τρομάρα του. Χτύπαγε το κεφάλι του στο τοίχο και μυξοκλαίγοντας ψέλλιζε :

"Ουγκ, εγκώ δόντια γιοκ, νυχια γιοκ, πως φάου κακό λύκο που παραφυλάει; Ούτε για χέσιμο ντεν μπορούμε να πάμε πια έξω, Σπηλιά βρουμάει σαν βόθρος πλέον! Πως θα χτυπήσω κακού λύκου, πως;;;"

Μέχρι που μια μέρα σκέφτηκε ότι, ίσως το ρόπαλο που είχε για να κοπανάει το κεφάλι της γυναίκας του όταν γινόταν ενοχλητική (τότε η γυναίκα είχε την πρέπουσα θέση στη κοινωνία), να ήταν εξίσου αποτελεσματικό και στα αγρίμια της περιοχής. Και έτσι κατάφερε για πρώτη φορά να αμυνθεί, να τραφεί και να ανέβει στην πυραμίδα της ιεραρχίας των ζώων κατά μια θέση. Μετά από λίγο ανακάλυψε τη φωτιά, τον τροχό, τις πέτρες και τη κατασκευή καλυβών, τα μέταλλα και την επεξεργασία τους, την γεωργία, την κτηνοτροφία, τις πανοπλίες, τα σπαθιά, τα άλογα, τα μαθηματικά, την αστρονομία, την ιατρική, τη φυσική και τη χημεία, το μπαρούτι, το πιστόλι, το κανόνι, τις καπότες, τα τείχη, το τσιμέντο, τα κάρα, την ψυχολογία, την πολιτική, τη μηχανή εσωτερικής καύσης, το διαφορικό, το πυροβόλο, το αυτοκίνητο, τον Michael Jackson, το αεροπλάνο και το υποβρύχιο, τα μπαζούκας, τους επαναφορτιζόμενους δονητές, το τηλέφωνο, την τηλεόραση, τους υπολογιστές, τα ταξίδια στο διάστημα, την πυρηνική βόμβα, την ηλεκτρική κιθάρα(ευτυχώς!) και πολλά-πολλά άλλα.

Κάθε ανακάλυψη, κάθε μικρό βήμα της ανθρωπότητας, την έφερνε ένα σκαλί παραπάνω στη πυραμίδα. Όμως χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια, για να καταφέρει ο άνθρωπος να γίνει κυρίαρχος του πλανήτη. Δεν έγινε γρήγορα, δεν έγινε εύκολα. Μόνο μετά από αμέτρητες  κακουχίες, πολέμους, αρρώστιες, φυσικές καταστροφές και πολύ κόπο, ιδρώτα και αίμα, είμαστε σε θέση πλέον να πούμε ότι είμαστε το μεγαλύτερο και πιο γαμιόλικο ψάρι. Είμαστε ο καρχαρίας και όλα τα άλλα έμβια είδη, είναι απλά μικρά ψαράκια που τα αφήνουμε να κολυμπάνε τριγύρω μας στο πλανητικό μας ενυδρείο, αλλά που οποιαδήποτε στιγμή θέλουμε, τα αφανίζουμε από τον fucking πλανήτη!

Και μην τολμήσει κανείς να μου πει μαλακίες τύπου "ο άνθρωπος δεν είναι ανώτερος απο τα ζώα" και "όλα τα πλάσμα του θεού είναι ίσα" και τέτοια αδερφίστικα. Αν νομίζει κανείς ότι είναι ίσος με έναν σκύλο ή γάτα, ή αγελάδα ή τσιμπούρι η λιοντάρι ή και ελέφαντα ακόμα, απαξιώνει κάθε πτυχή του ανθρώπινου πνεύματος και καλά θα κάνει να πέσει στα τέσσερα και να αρχίζει να βελάζει. Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι πιο χαζοί και από γυμνοσάλιαγκες και πιο άσχημοι από γουρούνια και πιο αντιπαθητικοί από νυφίτσες, ωστόσο όταν το δεις σε συλλογικό επίπεδο, η ανθρωπότητα είναι υπέρμετρα ανώτερη από οποιοδήποτε άλλο ζώο στο πλανήτη.

Στη περίπτωση όμως τώρα ενός εξωγήινου, το γεγονός και μόνο έχει την δυνατότητα να ταξιδέψει στο διάστημα και να φτάσει σε μας, δείχνει είτε το πιστεύετε είτε όχι, οτι η τεχνολογία του είναι χιλιάδες χρόνια μπροστά από τη δική μας. Και η τεχνολογία συνήθως αναπτύσσεται ομοιόμορφα σε όλα τα πεδία. Με λίγα λόγια δεν γίνεται να έχουν διαστημόπλοια με μηχανές πλάσματος και προωθητήρες αντιβαρύτητας, αλλά τα όπλα τους να είναι πλαστικές σφεντόνες που πετάνε χρωματιστά ζαχαρωτά. Το πιάνετε λοιπόν σιγά σιγά το νόημα; Όχι; Θα συνεχίσω. Με δεδομένο οτι μας γαμάνε τεχνολογικά, δεχόμαστε πλέον ότι, αυτοί είναι το μεγάλο ψάρι και εμείς το μικρό και άρα, αν αφήσουμε τον φίλο μας να πάει σπίτι, μετά από λίγο καιρό θα σκάσει πίσω με παρέα και τότε θα υπάρχουν οι εξής πιθανές εκδοχές:

α) οι εξωγήινοι θα είναι εχθρικοί, χωρίς ηθικές αναστολές, οπότε έρχονται, μας βεντουζώνουν κανονικά, και είτε μας κάνουν σουφλέ και μας τρώνε, είτε μας κάνουν σκλάβους, είτε μας σκοτώνουν και μας παίρνουν το πλανήτη μας γιατί θέλουν resources για τον δικό τους.
b) οι εξωγήινοι είναι φιλικοί, αρχικά τουλάχιστον, γιατί μετά απο κάποιο διάστημα θα καταλάβουν τι μαλάκες είμαστε που τρεις χιλιάδες χρόνια πολιτισμού και ακόμα σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, οπότε και θα μας βάλουν λουρί για να είμαστε φρόνιμοι, αλλά εμείς θα αντιδράσουμε και θα μας μπουκώσουν. Εναλλακτικά, θα κάνουμε εμείς κάποια μαλακία και θα τους προκαλέσουμε (που είναι το πιο πιθανό) και θα αναγκαστούν να μας γαμήσουν συθέμελα.
c) η εξωγήινη φυλή αποτελείται αποκλειστικά από 18χρονες μούνες που διψάνε για σπέρμα και ταξιδεύουν στον γαλαξία αναζητώντας λαούς με αρσενικά και στους οποίους επιβάλλουν εξουθενωτικές σεξουαλικές δραστηριότητες. Οι παρτούζες, τα threesome, τα bukkake και τα double penetration δίνουν και παίρνουν σε βαθμό που οι άντρες ουσιαστικά πεθαίνουν σε κάποια φάση από το ανελέητο γαμήσι.

Η τρίτη περίπτωση είναι και η μόνη στην οποία θεωρώ ότι θα έπρεπε να αφήναμε την εξωγήινη να φύγει παρακαλώντας την να ξαναγυρίσει με τις φίλες της. Εγώ προσωπικά θα έδινα και τη διεύθυνσή μου εδώ που τα λέμε. Ωστόσο, η περίπτωση αυτή δυστυχώς είναι και η λιγότερο πιθανή. Αν τώρα μιλάμε για την περίπτωση (α), είναι προφανές ότι για να προφυλάξουμε το ανθρώπινο είδος, πρέπει να κλείσουμε τον φιλοξενούμενό μας στο πιο βαθύ μπουντρούμι και να τον αναγκάσουμε να μοιραστεί τις γνώσεις του με μας. Αν δεν κελαηδήσει με τον καλό τρόπο, τότε Π.Ξ.Σ (πούτσο και ξύλο και σούβλα). Αντίστοιχα όμως και στην περίπτωση (b) όσο φιλικοί και όσο και ηθικά στοιχεία να είναι οι διαστημικοί μας γείτονες, σαν ίσους δεν θα μας αντιμετώπιζαν ποτέ. Πόσο καιρό θα ζούσαμε ειρηνικά κάτω από τη σκιά της ανωτερότητας τους; Θα υπενθυμίσω το αξίωμα των ψαριών. Γιατί ο άνθρωπος έχει συνηθίσει πλέον να είναι ο κυρίαρχος και ξαφνικά έρχεται κάποιος και του αφαιρεί την πρωτιά και ως γνωστόν μαλακίες δεν σηκώνουμε. Και γιατί να σηκώσουμε άλλωστε; Διάολε, δεν συρθήκαμε σαν τα σκουλήκια τόσα χρόνια, δεν παλέψαμε και δεν ματώσαμε για να γίνουμε πρώτοι, μόνο και μόνο για να έρθει κάποιος γαμίδης με καλύτερη τεχνολογία και να μας σπρώξει πάλι στη 2η θέση. Οπότε τι κάνουμε; Ότι και στη περίπτωση (α) λέω εγώ: Π.Ξ.Σ. Και αφού τα εφαρμόσεις αυτά και αποσπάσεις όλες τις ζωτικές πληροφορίες που χρειάζεσαι, και όταν καταφέρεις να αναπτύξεις την ίδια ή και καλύτερη τεχνολογία απο αυτούς, πας και τους βρίσκεις εσύ, αλλά πλέον παίζετε με ίσους όρους, οπότε αν κάνουν οτι κουνιούνται τους πετάς και 600 πυρηνικές στο πλανήτη και burn motherfucker, burn!

Ξαναλέω, γνωρίζω πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαδίζει με τους ηθικούς κανόνες και τα ηθικά πιστεύω της εποχής. Έχουμε "εκπολιτιστεί" αρκετά ώστε να λύνουμε τα προβλήματά μας με τους γύρω μας πιο ειρηνικά.....ή μήπως όχι; Για ρίξτε μια ματιά στο πλανήτη και πείτε μου. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η φύση έχει εγκαθιδρύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια τον νόμο της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής και τον νόμο του ισχυροτέρου (τα ψαράκια που λέγαμε). Δεν νοιάζεται για τους ηθικούς μας φραγμούς. Και εμείς δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά δημιουργήματα της φύσης, οπότε πως να μη κληρονομήσουμε τα χαρακτηριστικά της; Μπορεί να μη μας αρέσουν, μπορεί κάποια να προσπαθούμε να τα αλλάξουμε, αλλά η ιστορία και η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν μπορούμε πάντα. Στη τελική, εδώ μεταξύ μας κοιτάμε πως θα γαμήσει ο ένας τον άλλον, και θα κωλώσουμε όταν πρόκειται για εξωγήινο; Η μήπως θα κωλώσει αυτός αν βρει την ευκαιρία;

Όπως και να έχει, αυτή είναι η δική μου γνώμη και το θέμα είναι ανοιχτό προς συζήτηση. Ομολογώ πως και εγώ σε κάθε ταινία με εξωγήινους που έγιναν θύματα κυνηγητού ή φυλάκισης απο πλευράς ανθρώπων, όπως τα "E.T.", "District 9", "Super 8" και άλλα παρόμοια, ήμουνα υπέρ των συμπαθητικών εξωγήινων κακομοίρηδων. Όχι πια όμως. Τώρα ξέρω ότι για το καλό των συνανθρώπων μου, θα ξυλοφόρτωνα και θα παρέδινα τη σκατόφατσα του 'Ε.Τ.' στις αρχές, θα έριχνα bygon στις κατσαρίδες του District, και θα έκλεινα στο πιο βαθύ μπουντρούμι τον παπάρα του Super 8.

Εσείς τι θα κάνατε;