Το παρόν άρθρο είναι αφιερωμένο σε μια συνάδελφο. Μια κοπέλα που ομοιά της δύσκολα θα πετύχεις στη ζωή σου πάνω απο μια φορά. Ένα πραγματικά ξεχωριστό άτομο. Σύζυγος, μάνα, φίλη και συνάδελφος, μα πάνω απο όλα.....καριόλα!!!
Πρόσφατα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι περικλείομαι απο τραγελαφικά ηλίθιες προσωπικότητες στη δουλειά. Το υποψιαζόμουν ανέκαθεν αλλά σιγουρεύτηκα γιατί υποχρεωνόμαστε όλοι στην εταιρεία να παρακολουθήσουμε κάποια σεμινάρια αυτοβελτίωσης, τύπου συναισθηματική νοημοσύνη, διαχείριση θυμού, διαχείριση κρίσεων, διαχείριση χρόνου και άλλες τέτοιες παπαριές για φλωραδερφάρες. Έτσι έχω έρθει σε πιο κοντινή επαφή με μεγάλο μέρος του εταιρικού πλυθησμού και πέρα απο το δικό μου τμήμα. Το θέμα είναι ότι αυτά τα σεμινάρια εξελίσσονται σε συζητήσεις φιλοσοφικοκλασομπανιεράτου περιεχομένου, και κάθε εγωκεντρική πατσόλα ή κοκορόμυαλος κεφτές, νομίζει ότι η γνώμη του είναι σωστή, ή ότι μετράει, ή ότι πρέπει να την ακούσουμε εμείς οι υπόλοιποι που δεν πάσχουμε απο σύνδρομο down-down to the underground.
Θα μου πει κανείς, Alza καλά μιλάς εσύ για εγωκεντρισμό; Ναι μιλάω!!! Πρώτον, γιατί εγώ είμαι υπερανώτατη προσωπικότητα και μπορώ να κάνω ότι γουστάρω και δεύτερον, γιατί εγώ το άχτι μου το βγάζω ανώνυμα στο internet και δεν αναγκάζω κανέναν να διαβάζει τις
Για να μην εξηγώ όλο το στόρι, απλά έλεγε ο εισηγητής οτι σε εταιρικό περιβάλλον, η ευγένεια, η καλή διάθεση και ακόμα και ένα κοπλιμάν που δεν εννοείς πραγματικά, μπορούν να προδιαθέσουν θετικά μια συναλλαγή και να πετύχεις αυτό που θες. Σωστό βέβαια σαν λογική, άσχετο το αν θες να το κάνεις ή όχι. Πετάγεται λοιπόν το ξόανο και λέει:
ΚΚ(καρακαριόλα), ΕΙ(εισηγητής), Α(μουά)
ΚΚ: Συγνώμη, αλλά αυτό θα ήταν ψέμα! Εγώ δεν λέω ΠΟΤΕ ψέματα!
ΕΙ: Κοίτα, ας μην κοροιδευόμαστε, το ποτέ είναι μεγάλη λέξη και άλλωστε όλοι λέμε καθημερινά ψέματα, είτε μεγάλα είτε μικρά και αθώα.
ΚΚ: Όχι, μιλάτε στο λάθος άνθρωπο, εγώ δε λέω ΠΟΤΕ ψέματα.
ΕΙ: Βρε συ...εννοώ για παράδειγμα θα σπάσει το παιδί σου ένα βάζο και θα αρχίσει να κλαίει οπότε για να ησυχάσει θα του πεις "Δεν πειράζει Γιαννάκη", όμως πειράζει έτσι δεν είναι;
ΚΚ: Όχι, εδώ ειδικά με βρίσκετε κάθετη (λες και ξέρει τι θα πει κάθετα και οριζόντια η βρωμιάρα), στα παιδιά μου δε λέω ΠΟΤΕ ψέματα. Αν όντως δεν πειράζει, θα του το πω, αν πειράζει θα του το πω επίσης και θα το συμβουλέψω να μη το ξανακάνει.
Αλζας: Συγνώμη να σας διακόψω λίγο... KK να σου κάνω μια ερώτηση; Τα παιδιά σου είναι μικρά έτσι;
ΚΚ: Ναι μια κόρη 6 ετών και έ..
Αλζας: Ναι, ναι οκ, ΖΜΠΟΥΤΣΜ, η ερώτηση είναι: τους έχεις πει ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα Άγιος Βασίλης;
ΚΚ: ..........εεεε όχι.......αλλά......αυτό είναι διαφορετική περίπτωση....
(καλά, ρούφα τώρα το κρεάτινο lollipop...)
Δεν απάντησα φυσικά, παρά μόνο έγειρα πίσω στην καρέκλα μου ήρεμος, και γέλασα ειρωνικά καθώς η πνευματική ψωλάρα μου βίαζε τα εγκεφαλικά της κύτταρα (δύο στο σύνολο). Το ίδιο έκαναν ο εισηγητής και πολλοί άλλοι στην αίθουσα...Ήθελα όμως να σηκωθώ και να κάνω την γνωστή κίνηση νίκης του Ace Ventura, φωνάζοντας ταυτόχρονα CAN YOU FEEL..THAT...HONEY???????
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση απο το να ταπεινώνεις τον εχθρό... και είχε μόλις ταπεινωθεί. Όχι οτι αυτό την πτόησε. Οι μαλακίες τις συνεχίζονται τώρα επι 6 μήνες αδιάκοπα, χωρίς κάποια μείωση στην συχνότητα ή την ένταση. Κάθε φορά που μιλάει ένας ανεμοστρόβιλος ηλιθιότητας ξεχύνεται στο δωμάτιο παρασέρνοντας κάθε προσπάθεια για λογική διευθέτηση ένος θέματος.
Μια άλλη φορά (απο τις πρώτες μέρες κιόλας) είμασταν χωρισμένοι σε ζευγάρια και είχα την κακή τύχη να πέσω μαζί της. Η άσκηση ήταν να μιλήσουμε ο καθένας λίγο για τον εαυτό του, με σκοπό να μάθουμε ο ενας για τον άλλο. Τεσπα μου είπε τις βαρετές παπαριές τις περι του τι σπούδασε...μπλα μπλα...παπαριές...σύζυγος....πούτσες....2 παιδιά...αγαπάω τα παιδιά μου..μπλα πουτσες κλπ κλπ. Αν η ζωή μου ήταν τόσο κενή και αδιάφορη όπως φάνηκε να είναι η δική της τότε χίλιες φορές να ήμουν πρεζάκιας. Μετά της είπα εγώ λίγα και ένα απο αυτά ήταν το ενδιαφέρον μου για ταινίες και βιβλία. Με ρώτησε τι διαβάζω αυτόν τον καιρό και επειδή συμπτωματικά διάβαζα Discworld (Terry Pratchet) εκείνον τον καιρό, της είπα για τα βιβλία φαντασίας. Φάνηκε να της αρέσει σαν ιδέα όταν της περιέγραψα λίγο, αλλά πραγματικά δεν είχε καταλάβει τι θα πει βιβλία ή ταινίες φαντασίας γιατί μετά με ρώτησε να της πω κάποιο παράδειγμα απο ταινία φαντασίας για να βάλει στα κωλόπαιδά της να δουν. Εκεί της είπα οτι ένα απο τα πιο κλασσικά παραδείγματα είναι ο άρχοντας των δαχτυλιδιών....Με το που της το είπα, γούρλωσε τα μάτια....
ΚΚ: Τιιιι; καλέ αυτό έχει πολύ βία....δεν θέλω τα παιδιά μου να δουν τόση βία...
Αλζας: ο άρχοντας; βία; δεν θα το έλεγα.
ΚΚ: ε θα ήθελα κάτι πιο ελαφρύ μωρε...
Αλζας: ε καλά αν θες ελαφριά ταινία φαντασίας για παιδιά, τι πιο κατάλληλο απο το Χαρι Πότερ;
ΚΚ: Οχι όχι, και αυτό έχει βια;
Αλζας: (εκεί γούρλωσα εγώ τα μάτια) Το Χαρι Πότερ έχει βία; μιλάμε για ένα nerd που κρατάει ένα ξερόκλαδο και πετάει πάνω σε μια vileda. Πόσο βια νομίζεις οτι έχει; Ένα επεισόδιο απο "Το μικρό μου πόνυ" ήταν πιο σοκαριστικό απο όλα τα Χαρι Πότερ μαζί...
ΚΚ: έ μα έχει και εκεί κάτι φαντάσματα και κάτι περίεργα άσχημα πλάσματα και όλο μάχονται, έτσι δεν είναι;
Αλζας: (σε μια έκρηξη κατανόησης και οίκτου αποφάσισα να της μιλήσω σοβαρά και να της δώσω μια συμβουλή) Κοίτα καρακαριόλα, αυτές οι ταινίες είναι παραμύθια, όπως παραμύθια είναι και η κοκκινοσκουφίτσα, χενσελ και γκρέτελ, η χιονάτη κλπ κλπ. Σε ποιό παραμύθι δεν υπάρχουν άσχημα-κακά πλάσματα και σε ποιό δεν παρουσιάζεται συμβολικά η μάχη του καλού με το κακό; Όση βία έχει ο άρχοντας άλλη τόση έχει και η κοκκινοσκουφίτσα, που ο λύκος τρώει ολόκληρη τη γιαγιά πχ. Αυτό δεν το έχεις διαβάσει στα παιδιά σου; Την χιονάτη, που την δηλητηρίασε η κακάσχημη μάγισσα; Όλα τα παραμύθια έχουν βία μέσα και υπάρχει λόγος. Οτι τα παιδιά θα πρέπει με κάποιο ήπιο τρόπο, να μάθουν οτι το κακό και το καλό υπάρχουν και στην πραγματικότητα, και όταν θα μπουν στην ζωή πρέπει να ξέρουν να διαχωρίζουν το ένα απο το άλλο, ώστε να το αντιμετωπίσουν και όχι να κρυφτούν απο αυτό... Δεν είπε κανείς φυσικά να ερχονται τα παιδιά σε επαφή με ωμή βία απο νωρίς, ή χωρίς έλεγχο, αλλά και η ολική απόκρυψη και υπερπροστασία δεν νομίζω οτι τους κάνει και καλό. Τα παιδιά είναι πιο δυνατά απο όσο νομίζουν οι μεγάλοι.
ΚΚ: ναι...καλά έτσι οπως το θέτεις δεν έχεις και άδικο...
Αλζας: οπότε θα δεις ενα Χάρι Πότερ;
ΚΚ: όχι μωρε, μου φαίνεται πολύ βίαιο....
Αλζας: (απο μέσα μου) Μαλάκω, ηλίθια, ξόδεψα χρόνο και σάλιο για σένα και τα κωλόπαιδά σου... Τράβα και γαμήσου! (απο έξω μου) Χαχα οκ, οτι νομίζεις εσύ καλύτερο. (απο μέσα μου) καριόλα γαμώ το σπίτι σου! (απο έξω μου) πάντως σίγουρα θα αρέσουν στον άντρα σου. (απο μέσα μου) που καλός μαλάκας θα είναι και αυτός αφού παντρεύτηκε ένα ζώον σαν και σένα. (απο έξω μου) Πάμε τώρα γιατι μας περιμένουν. (απο μεσα μου) θες και παιδιά ζώον!
ΚΚ: Ωραία, πάμε. Καλή άσκηση αυτή εε;
Αλζας(απο έξω μου) ναι, μια χαρά. (απο μέσα μου) δε γαμιέσαι λέω εγώ να δεις άσπρη μέρα;
Υπήρξαν πολλά άλλα τέτοια σκηνικά απείρου κάλλους, που πολλές φορές με φτάσαν στο σημείο να θέλω να την μπουκετώσω στο δόξα πατρί, αλλά ένα ήταν το συμβάν που με έβγαλε πραγματικά έξω απο τα ρούχα μου. Η άσκηση ήταν η εξής: Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες των εννιά ατόμων και η ΚΚ ήταν στην δική μου ομάδα. Στο υποθετικό σενάριο μας, ήμασταν επιβάτες σε ένα αεροπλάνο που έπεσε στην Σαχάρα και ο πιλότος μας είπε, με την τελευταία του πνοή, οτι 120 μίλια νοτιοδυτικά έχει όαση. Επίσης οτι είχαμε ξεφύγει 100 μίλια απο την πορεία μας. Καταφέραμε να διασώσουμε απο το αεροπλάνο κάποια πράγματα, τα οποία παραθέτω παρακάτω, και η άσκηση ήταν να αποφασίσουμε σαν ομάδα, ποια απο αυτά ήταν τα πιο σημαντικά, βαθμολογώντας απο 1(το πιο σημαντικό) εώς το 15(το πιο ασήμαντο). Πρώτα θα βάζαμε ο καθένας την δική του εκτίμηση και μετά θα αποφασίζαμε σαν ομάδα.τα αντικείμενα ήταν τα εξής:
Δυο λίτρα Vodka
Ένα φανάρι με μπαταρίες
Ένας σουγιάς
Ένας χάρτης εναέριας κυκλοφορίας της περιοχής
Ένα αδιάβροχο πλαστικό
Μια πυξίδα
Ένα γεμάτο πιστόλι
Ένα πακέτο γάζες
Ένα αλεξίπτωτο άσπρο/κόκκινο
1000 χάπια αλατιού
Ένα λίτρο νερό κατ'άτομο
Ένα βιβλίο "κατοικίδια ζώα της ερήμου"
Γυαλιά ηλίου κατ'άτομο
Ένα παλτό κατ'άτομο
Ένα καθρεφτάκι
Δεν θα σας πω τι έβαλα εγώ απο τώρα, αρκεί να σημειωθεί οτι ήμουν σε ατομικό επίπεδο ο πιο σωστός (όπως πάντα άλλωστε) καθώς οι γνώσεις μου αλλά και το ευρηματικό μυαλό μου προσέγγισαν σχεδόν απόλυτα τις επιλογές που έδωσαν εμπειρογνώμονες επι του θέματος. Με το που μαζευτήκαμε όμως η ομάδα για να αποφασίσουμε, απο την πρώτη κιόλας επιλογή, άρχισε η τριβή...
-"Πρώτη επιλογή τα νερά" είπε κάποιος. Εεε, δεν πολυσυμφωνούσα, καθώς η πρώτη μου επιλογή ήταν το καθρεφτάκι για να κάνω σινιάλο αν χρειαστεί, όμως και το νερό το είχα δεύτερο οπότε δεν μίλησα. Εκεί που μίλησα είναι που πετάγεται η ΚΚ και λέει
-"ρε παιδιά να βάλουμε την πυξίδα πρώτη;"
-"Η πυξίδα δεν μας χρειάζεται απάντησα, πρώτον γιατί δεν έχουμε που να πάμε -η επιλογή της όασης ουσιαστικά δεν ήταν βιώσιμη καθώς το "νοτιοανατολικά" δε λέει και πολλά μέσα στην έρημο- και δεύτερον, γιατί αν θέλουμε να προσανατολιστούμε έχουμε τον ήλιο την ημέρα και τα αστέρια το βράδυ."
Η καρακαριόλα και άλλες δυο-τρεις καρακαριόλες με κοίταξαν λοξά και έβαλαν τα γέλια...
-"Πως θα βρεις τον προσανατολισμό σου καλέ απο τα αστέρια; γίνεται αυτό;" γύρισε και μου είπε μια χαμογελώντας. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα.
-"Φυσικά και γίνεται..." απάντησα χωρίς να πω κάτι άλλο.
-"Άντε καλέ, πετάχτηκε η ΚΚ, μας κοροιδεύει ο Άλζας τώρα για να κάνει πλάκα. Να πάρουμε την πυξίδα και αν θέλει ας διαβάζει τα άστρα για να μας πει αν θα φτάσουμε τελικά ή όχι. Χαχαχαχαχα!"
-"Πολύ αστείο, δε λέω", είπα, "όμως το γεγονός παραμένει οτι με τα αστέρια εγώ βρίσκω προσανατολισμό, ενώ εσύ πιθανότατα δεν βρίσκεις κάν με την πυξίδα... σε αυτή την περιπτωση λοιπόν, που η επιβίωσή μας εξαρτάται απο γνώσεις που μπορεί να έχουν κάποιοι περί φύσης ή επιβίωσης, καλό είναι να μιλήσουν αυτοί που έχουν την γνώση και να μην πηγαίνουμε απλά διαισθητικά επειδή σε κάποιους φαίνεται κάτι λογικό."
-"Μα μας είπαν να αποφασίσουμε σαν ομάδα" πετάχτηκε μια άλλη σαύρα.
-"Μα αυτό κάνουμε", είπε κάποιος άλλος, "αλλά ο Άλζας έχει δίκιο. Αν κάποιος ξέρει κάτι αντίστοιχο να το πει για να σκεφτούμε τι θα κάνουμε"
-"Ρε παιδιά τι χαζομάρες λέτε" πετάχτηκε πάλι η ΚΚ, "εγώ λέω να πάρουμε την πυξίδα για να πάμε στην όαση, αυτά που λέτε δεν γίνονται."
Δεν άντεξα...η αλήθεια είναι οτι λύγισα κάτω απο τους μεγατόνους ασχετοσύνης, ηλιθιότητας και καριολίασης που κατέκλεισαν το δωμάτιο. Αυτό που με πείραζε δεν ήταν φυσικά η ασχετοσύνη της, αλλά το γεγονός οτι επέμενε για κάτι για το οποίο ήταν προφανώς άσχετη. Την κοίταξα με ειρωνικό βλέμμα που έσταζε δηλητήριο....
-"Η εύρεση του προσανατολισμού με την χρηση του ουρανού έχει ιστορία πάνω απο 3000 χρόνια. Οι ψαράδες στον Νείλο ξέραν να το κάνουν και ήταν θεωρητικά χιλιάδες φορές πιο άσχετοι απο εμάς σε πολλά θέματα. Προφανώς όχι απο όλους μας... Το γεγονός οτι εσυ δεν ξέρεις πως γίνεται, ή οτι για σένα τα αστέρια υπάρχουν μόνο για να σου βγάζουν το ωροσκόπιο, δεν σημαίνει οτι και εμείς οι υπόλοιποι συμφωνούμε..."
Αν και πιθανότατα να μην κατάλαβαν τι είπα, οι περισσότερες γκόμενες ανίχνευσαν την ειρωνεία στο ύφος μου, και σε μια έκρηξη φεμινισμού έτρεξαν να υποστηρίξουν την καρακαριόλα, επιστρατεύοντας τα διαχρονικά όπλα των γυναικών: γκρίνια, μουρμούρα και πρήξιμο αρχιδιών.
-ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ...έχουμε άποψη... ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ πούτσες ακατανόητες, ΣΟΥΞΟΥΜΟΥΞΟΥ δικαιώματα, πούτσες μπλε ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ γυναίκα ΜΠΙΡΙ άστρα ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ πούτσες και καρύδες ΜΠΙΡΙ ΜΠΙΡΙ....
για να καταλήξουν στο ομόφωνο συμπέρασμα ότι:
-"και στην τελική αν η πλειοψηφία το αποφασίσει, δεν πρέπει να το αποδεχτεί όλη η ομάδα;"
-"Αν το υποθετικό μας δίλλημα ήταν να βάλω λάδι ή βούτυρο στις φακές, τότε ναι να ψηφίζαμε και εδώ που τα λέμε οι γυναικείες γνώμες θα είχαν περισσότερη βαρύτητα, αλλά απο τη στιγμή που στο σενάριο παίζεται η ζωή μου, όχι δεν θα δεχθώ την γνώμη σας, ειδικά όταν καταλαβαίνω οτι δεν στηρίζεται σε καμία γνώση. Και για να λέμε την αλήθεια κορίτσια, αν έπεφτε όντως το αεροπλάνο που είμασταν όλοι μαζί στην έρημο, το πιθανότερο είναι οτι εσείς, θα κάνατε αυτό που κάνουν πάντα οι γυναίκες σε τέτοιες δύσκολες και απειλητικές καταστάσεις, δηλαδή ΤΙΠΟΤΑ! Το πολύ πολύ να κλαίγατε απο φόβο σε κάποια γωνία περιμένοντας απο τους άντρες να βγάλουν το φίδι απο την τρύπα. Για αυτό λοιπόν μη μου λέτε για δημοκρατικές διαδικασίες όταν πρόκειται για θέματα ζωής και θανάτου. Εγώ αν ήμασταν όντως εκεί και μου λέγατε να πάρουμε την πυξίδα, θα την έπαιρνα και θα την έσπαγα μπροστά σας και μαντέψτε....δεν θα μπορούσατε να κάνετε τίποτα για αυτό...."
Έπεσε σιγή....Ούτε οι άντρες δεν μιλάγαν είτε απο αδιαφορία, είτε απο έλλειψη...δε ξέρω τσαγανού;
Θέλησα να ελαφρύνω το κλίμα γιατί ήταν πολύ κοντά στο να βάλουν τα κλάματα και στην τελική δεν με ένοιαζε και τόσο και είπα χαμογελαστός:
-"εκτός αν κάποια έχει πάρει το πιστόλι οπότε πάσο! ότι θέλει η κοκώνα!"
γελάσαν λίγο και αφού αγνοήσαν παντελώς την συμβουλή μου για την πυξιδα αλλά και άλλες, ολοκληρώσαμε τη λίστα και πήγαμε στον εισηγητή. Εκείνος μας είπε με ποια σειρά έχουν επιλέξει οι εμπειρογνώμονες και χάρηκα οταν είδα οτι το καθρεφτάκι ήταν όντως πρώτο, ενώ η πυξίδα ήταν 13η στη σειρά για τους εμπειρογνώμονες και 12η για μένα. Η ομάδα μου την είχε βάλει 2η τελικά....
Όταν ανέφερε την πυξίδα και το πόσο χαμηλά ήταν σε προτεραιότητα, κοίταζα τις γκόμενες μία μία χαμογελώντας συγκαταβατικά μέχρι που το βλέμμα μου έπεσε στην ΚΚ....και τι είπε τότε το απίστευτα τραγικό ζώον...;
-"Ε καλά και τι μας νοιάζει τι λένε οι εμπειρογνώμονες... Αφού η λογική τους δεν στέκει..."
έκλεισα το κεφάλι μου ανάμεσα στα χέρια μου με απελπισία....
"Σηκώθηκα απο το τραπέζι και πήδηξα προς το μέρος της, προεκτείνοντας το πόδι μου έτσι ωστε τελικά η σόλα μου την βρήκε στο κούτελο με τέτοια δύναμη, που το κεφάλι της αποκολλήθηκε απο το υπόλοιπο σώμα. Γελώντας πάνω απο το θύμα μου, είδα οτι οι υπόλοιπες γκόμενες, αντί να με χειροκροτούν ή να πέφτουν στα γόνατα υποτακτικά παρακαλώντας για συγχώρεση, γύρισαν επιθετικά προς το μέρος μου. Πρώτη ήρθε μια τύπισσα που κάνει καράτε 10 χρόνια και υποστηρίζει οτι μπορεί να δείρει άντρα σε μάχη...χαχα, της έδειξα πόσο λάθος είχε όταν, με μια και μόνο μπουνιά στο στομάχι, διαπέρασα τα σωθικά της και της έδωσα τη μήτρα στο χέρι. "Πάρε να χεις μωρή καποτορουφήχτρα" της είπα και έσκασα και μια κουτουλιά στον διπλανό μου παρόλο που δεν έκανε τίποτα, έτσι για το χάβαλο να ουμ. Με το που έγινε αυτό όλοι άντρες-γυναίκες, πέσαν στα γόνατα και ζητήσαν έλεος και τους λυπηθηκα και πήγα να φάω μια τυρόπιτα."
σήκωσα το κεφάλι απο τα χέρια....μακάρι να γινόταν αυτό σκέφτηκα, όμως σηκώθηκα απο το τραπέζι και βγήκα απο την αίθουσα με αργό και μελαγχολικό βήμα νιώθοντας ηττημένος απο την υπέρμετρη βλακεία της καρακαριόλας...τελικά οι καριόλες πάντα νικάνε;
