Διάβασε πως ξεκίνησαν όλα στο πρώτο μέρος της ιστορίας, εδώ ...
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είχα καιρό να σου γράψω γιατί μέχρι πριν λίγες ώρες ήμουν αιχμάλωτος των Ιlluminati, οι οποίοι με κρατούσαν φυλακισμένο σε ένα μπουντρούμι υψίστης ασφαλείας εδώ και δυο εβδομάδες. Ναι, το ξέρω αγαπητό μου ημερολόγιο ότι και εσύ απορείς πως εγώ, ο μέγιστος και πανίσχυρος Alzas, άφησα απλούς θνητούς να με συλλάβουν, όμως όταν θα σου περιγράψω όλη την ιστορία θα δεις ότι δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ...
Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη όταν είχα επισκεφθεί την βουλή για να συνομιλήσω με τον πρωθυπουργό (λέμε τώρα) τής χώρας. Είναι φανερό πως τις κινήσεις μου παρακολουθούσαν σκοτεινές και ύποπτες δυνάμεις με σκοπό να αναχαιτίσουν τις προσπάθειες μου για επαγρύπνηση των πολιτικών αρχηγών. Στην επιστροφή μου στην έπαυλή μου, βρήκα τον αγαπημένο μου μπάτλερ νεκρό σε μια λιμνοθάλασσα αίματος, με ένα γράμμα καρφωμένο στη πλάτη του και γραμμένο με το ίδιο του το αίμα... Οι λέξεις ηχούν ακόμα βαρύγδουπα το μυαλό μου:
"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου.
ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους..."
Το γράμμα είχε διεύθυνση αποστολέα και εγώ εκείνη τη στιγμή, θολωμένος από τον άδικο χαμό του μπάτλερ έφυγα με σκοπό να συντρίψω και να τιμωρήσω τους δολοφόνους, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι φυσικά πρόκειται για παγίδα.
Είχα τσεκάρει την διεύθυνση στο google maps και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ένα απομονωμένο κτήριο κάπου στην Πεντέλη. Η διαδρομή ήταν γύρω στα 15 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, αλλά μόλις 6 χιλιόμετρα μέσα από τα βουνά με το ποδήλατο. Φεύγοντας πήρα μαζί μου όσα περισσότερα shuriken μπορούσα, καθώς επίσης φακό, γυαλιά νυκτερινής όρασης, πυξίδα το σπαθί μου -το οποίο το λέω "το μάτι της Αlzera"- και τρεις 12άρες Durex γιατί θα γαμούσα πολύ κόσμο εκεί μέσα...
Μετά από λίγα λεπτά, μια μαύρη θανατερή σκιά στεκόταν ακίνητη έξω από ένα κτήριο στο δασωμένο βουνό, που έμοιαζε ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο. Ούτε το φως του φεγγαριού δεν μπορούσε να διαπεράσει τη μαυρίλα αυτής της σκιάς και η απειλή που αναδυόταν από την παρουσία της και μόνο, θα έκανε ακόμα και τον Chuck Norris να γεμίζει το σωβρακάκι του. Αυτή η σκιά ήμουν εγώ...
Με αθόρυβες και ανεπαίσθητες κινήσεις που θα ζήλευε και γατόπαρδος, έφτασα με δυο σάλτα στη πόρτα. Έλεγξα την παλιοπετούγια και ήταν ξεκλείδωτη. Πήρα βαθιά ανάσα και έδωσα μια κλωτσιά ανυπέρβλητης δύναμης στη πόρτα. Καθώς ξεκολλούσε απο τους μεντεσέδες και δημιουργούσε οπτικό πεδίο στο σκοτεινό δωμάτιο μπροστά, εντόπισα με μια πεταχτή ματιά δεκατρείς κρυμμένους κακούς. Δυο κρυβόντουσαν κάτω από το τραπέζι, ένας πίσω από μια παχιά μαύρη κουρτίνα, άλλοι τρεις πίσω απο έναν ξεφτισμένο καναπέ, δυο είχαν μπει μέσα σε μια μεγάλη ντουλάπα που είχαν αφήσει όμως απειροελάχιστα ανοιχτή, ένας έκανε το άγαλμα φορώντας μια πανοπλία ιππότη και οι τελευταίοι τέσσερις ήταν στο επόμενο δωμάτιο με την πλάτη στον τοίχο που είχα μπροστά μου. Με μια δεύτερη κλωτσιά στη πόρτα, επίσης ανυπέρβλητης δύναμης, άλλαξα την πορεία της πόρτας, η οποία δεν είχε προλάβει να ξεκολλήσει ακόμα τελείως, και την έστειλα κατά πάνω στο καναπέ κονιορτοποιώντας αυτόν αλλά και τους τρεις κρυμμένους από πίσω. Ταυτόχρονα, τρία τέλεια ακονισμένα αστεράκια νίντζα πέταξαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα χέρια μου προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις. Ένα έκοψε το χοντρό σχοινί που κρατούσε τον βαρύ πολυέλαιο πάνω ακριβώς από το τραπέζι που κρυβόντουσαν άλλα δυο θύματά μου, συνθλίβοντας τους. Το δεύτερο αστεράκι χώθηκε από την υπερβολικά μικρή χαραμάδα στη ντουλάπα, μόνο για να ακολουθήσουν τρομακτικά ουρλιαχτά αγωνίας καθώς το αστεράκι στριφογυρνώντας τους ξέσκιζε τα σωθικά... Το τρίτο αστεράκι έκοψε τα αρχίδια ενός κουνουπιού που είχα εντοπίσει πάνω δεξιά στη γωνία και μου έσπαγε τα νεύρα (μισώ τα κουνούπια). Πριν γίνουν όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω, είχα ήδη μετακινηθεί με αστραπιαία ταχύτητα εκεί που ήταν ο ιππότης και απόσπασα το double-axe που κρατούσε από τα χέρια του και με μια μονοκόμματη κίνηση τον διαχώρισα στη μέση, ενώ την στιγμή που έπεφτε στο πάτωμα,ήδη είχα εκτοξεύσει το τσεκούρι προς την κουρτίνα, στέλνοντας ακόμα ένα συνωμότη στην κόλαση. Μετά γύρισα πίσω και κλώτσησα τη πόρτα και όλα αυτά που είπα με αστεράκια κλπ κλπ. Η εκτίναξη της πόρτας ακολουθήθηκε φυσικά από την δική μου εκτίναξη, όπου εκτελώντας ένα τέλειο dragon kick of destructive force χτύπησα τον τοίχο, ρίχνοντας τον στα κεφάλια των τριών τελευταίων δολοφονικών καθαρμάτων.
Όλα αυτά έγιναν σε λιγότερο από ενάμισι δευτερόλεπτο. Μόλις καταλάγιασε η σκόνη και η επανήλθε η ησυχία της νύχτας, άναψα τον φακό και άρχισα να ψάχνω τον χώρο. Παρόλο που από έξω το κτήριο φαινόταν εγκαταλελειμμένο, η εσωτερική του διακόσμηση ήταν τόσο πλούσια και φανταχτερή, που σίγουρα ο κάτοχος του οικήματος είχε πολλά λεφτά. Ένιωθα κάτι ύποπτο αλλά χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. Είχα έρθει σε παγίδα ήταν ξεκάθαρο, όμως έπρεπε να υπάρχει κάποιο στοιχείο εδώ που να με οδηγήσει στη ρίζα του κακού, στον πραγματικό υπεύθυνο των τραγικών αυτών γεγονότων. Το πρώτο δωμάτιο δεν είχε και πολλά να δω. Η πόρτα και ο πολυέλαιος είχαν αφήσει μόνο χώμα και αίμα και σκόρπια κορμιά. Κατευθύνθηκα προς το διπλανό δωμάτιο εκεί που είχα ρίξει τον τοίχο και καθώς πατούσα πάνω στο πτώμα ενός συνωμότη, τότε το πρόσεξα. Το αυτί του, είχε αρχίσει να πρασινίζει... Στην αρχή φαντάστηκα ότι θα ήταν κάποια δερματική πάθηση, όμως στρέφοντας τον φακό προς τα υπόλοιπα θύματα, παρατήρησα ότι κάποια από αυτά είχαν επίσης πράσινα σημάδια σε διάφορα κομμάτια του σώματός τους. Φόρεσα ένα durex στο ένα δάχτυλο και με αυτό ακούμπησα την πράσινη επιφάνεια. Ήταν κολλώδης και έμοιαζε σαν το δέρμα να είχε σκληρύνει και να καλύπτεται από κάποιου είδους λέπι.Το σοκ μου ήρθε όταν φτάνοντας στο κανονικό δέρμα, αυτό μετακινήθηκε. Το ανθρώπινο δέρμα ξεφλούδιζε... Τράβηξα μια μεγάλη ροζουλή λωρίδα δέρματος για να αποκαλύψω ένα αηδιαστικό πράσινο δέρμα. Ξεφλούδισα τον τύπο που είχα μπροστά μου σαν κρεμμύδι και ανατρίχιασα όταν καθαρίζοντας το πρόσωπο, ανακάλυψα ότι είχα μπροστά μου μια ανθρωπόμορφη σαύρα.... Επανέλαβα την διαδικασία και διαπίστωσα ότι τα τέσσερα από τα δεκατρία άτομα ήταν ερπετοειδή...
Χιλιάδες σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Ήταν εξωγήινοι; είχαν εισχωρήσει αόρατοι και αθέατοι στο κόσμο μας παρατηρώντας και μηχανορραφώντας για την καταστροφή μας; Είχαν συνεργούς ανθρώπους; Έτσι φαινόταν απο εδώ, αλλά μπορεί και οι ίδιοι οι άνθρωποι εδώ να είχαν ξεγελαστεί απο τις μεταμφιέσεις αυτές. Μόνο ερευνώντας βαθύτερα θα έφτανα στην αλήθεια. Ένα από τα ερπετοειδή πτώματα -το πιο σιχαμένο και κακάσχημο- είχε περασμένο στο λαιμό του ένα μενταγιόν που έμοιαζε με κλειδί. Το πήρα και έψαξα εξονυχιστικά να βρω τι θα μπορούσε να ανοίγει. Μετά από λίγα λεπτά εντόπισα ένα άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό έρωτα, το κλασσικό αγγελάκι με το τόξο και βέλος. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ότι ο τρόπος που κρατούσε το βέλος ήταν σαν να δείχνει προς τα κάπου... Κοίταξα προσεκτικά και είδα ότι υπήρχε μια σχισμή σαν κλειδαριά του αγάλματος εκεί που κανονικά ήταν η κωλοτρυπίδα του μικρού θεού. Έχωσα το κλειδί στο πάτο του και το γύρισα. Ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος και ο τοίχος που έδειχνε το βέλος υποχώρησε και φανέρωσε ένα σκοτεινό πέρασμα....
Ο διάδρομος φωτιζόταν αχνά από μια σειρά από δάδες καρφωμένες στον τοίχο. Οι δάδες είχαν το σχήμα δοντιού φιδιού, καμπυλωτές προς τα πάνω και στο πάνω μέρος τους υπήρχε μια μικρή τρύπα από την οποία προφανώς έρεε αέριο που τροφοδοτούσε και την φλόγα. "Έχουν φτιάξει και ατμόσφαιρα τα γαμιόλια" σκέφτηκα καθώς κατηφόριζα. Όσο προχωρούσα ο αέρας γινόταν όλο και πιο θερμός και ασφυκτικός και σύντομα κατάλαβα γιατί. Έφτασα σε ένα μεγάλο άνοιγμα και βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα λάβας!!! Καυτά λιωμένα μέταλλα και ορυκτά κυμάτιζαν αργά εκλύοντας τρομερά ποσά θερμότητας και φωτός μέσα στην τεράστια αίθουσα. Τρία μεγάλα πλατώματα υψώνονταν πάνω από τη λάβα πάνω στα οποία υπήρχαν κτίσματα τα οποία φαινομενικά ήταν πανάρχαια και δεν θύμιζαν τίποτα από κανέναν πολιτισμό που μέχρι τώρα είχα δει. Έμοιαζαν τα ίδια να είναι φτιαγμένα από τηγμένη λάβα και οι κολώνες τους ήταν μαύρες και έμοιαζαν να κινούνται καθώς δεκάδες φίδια κάθε είδους κουλουριάζονταν γύρω τους. Μικρές θολωτές και τοξοτές γέφυρες ένωναν τα πλατώματα αυτά μεταξύ τους καθώς και με την πλατφόρμα στην οποία στεκόμουν τώρα άναυδος.
Ήταν σίγουρο ότι όποιοι και να ήταν αυτοί, ήταν χρόνια θαμμένοι στα έγκατα της γης. Το μάτι μου έπιασε μια κίνηση στα δεξιά. Κρύφτηκα γρήγορα πίσω στον διάδρομο αποφασισμένος να παρακολουθήσω για να μάθω όσο περισσότερα μπορώ. Δυο ρασοφόρα ερπετοειδή, χωρίς ανθρώπινη μεταμφίεση, έφτασαν λίγα μέτρα μακριά μου και συζητούσαν κάτι σε μια φιδίσια γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω.
-ΣΣΣΡΡΡΡΣΣΤΤ ΦΣΣΣΣΣ ΦΣΣΣΡΤΣΣΣΣ
-ΦΣΣΤΘΘΘΘΘΡΡΡΘΘ ΣΣΣΣΣΣΣ ΒΙΙΙΣΣΣΣΣΣΣΡΤΤΤ
Ο ένας από αυτούς είχε και μια περίεργη ηλεκτρονική συσκευή στο αυτί του από την οποία έμοιαζε να ακούει οδηγίες που μετέφερε στον διπλανό του. Φαινόντουσαν σαν να τσακώνονται και δείχνοντας κάποιες στιγμές προς τα πάνω κατάλαβα ότι, μάλλον συζητούσαν για την ενέδρα που είχε στηθεί εναντίον μου. Έπρεπε να αποσπάσω πληροφορίες για αυτό και γύρισα και ξεκόλλησα τρία-τέσσερα φλεγόμενα δόντια από την σπηλιά για να έχω σαν όπλα. Αποφάσισα να τους πλησιάσω στα μουλωχτά. Κάπου στα μέσα της διαδρομής, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, γύρισαν και οι δυο απότομα προς το μέρος μου και αφού με εντόπισαν, ο ένας άρχισε να τρέχει προς τη γέφυρα που οδηγούσε στο κοντινότερο πλάτωμα και ο άλλος προς εμένα βγάζοντας ένα περίεργο ασημί όπλο από την ρόμπα του. Το όπλο ελευθέρωσε μια φωτεινή δεσμίδα ακτίνων οι οποίες χωρίστηκαν σε δέκα διαφορετικές ακτίνες που όλες κινήθηκαν προς τα μένα αλλά στοχεύοντας διαφορετικά σημεία σε όλο μου το σώμα. Συγκεντρώθηκα απότομα στην εσωτερική μου δύναμη και άντλησα τέτοια ποσά θέλησης, που με ένα βλέμμα και μόνο η ενέργεια των ακτίνων διασπάστηκε και τελικά μηδενίστηκε σε όλες, εκτός από μια, η οποία κατάφερε να βρει το δρόμο της προς τον τετρακέφαλο μου τον οποίο και τραυμάτισε ελαφρώς, αφού τελευταία στιγμή μετακινήθηκα με αστραπιαία ταχύτητα αποφεύγοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέκα φορές πιο τσαντισμένος τώρα, σηκώθηκα και έτρεξα με όλη μου την ταχύτητα προς τον σιχαμερό φιδάνθρωπο. Καθώς πλησίαζα, πυροβολούσε ξανά και ξανά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με σταματήσει, όμως τώρα δεν με είχαν πιάσει απροετοίμαστο. Βουτιές, κωλοτούμπες και σάλτα βγαλμένα από άλλη διάσταση, κράτησαν μακριά μου τις ακτίνες και τελικά όταν τον έφτασα του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί και τον άφησα αναίσθητο ενώ ένα καρούμπαλο σε μέγεθος γκρειπ φρουτ σχηματίστηκε στο κούτελό του. Εν τω μεταξύ ο δεύτερος είχε αρχίσει να απομακρύνεται και δεν μπορούσα να επιτρέψω να διαφύγει. Έβγαλα στα γρήγορα τέσσερις καπότες durex και για να μη χάνω χρόνο τις πέταξα στον αέρα έτσι ώστε το επίπεδο που σχημάτιζε κάθε δαχτυλίδι να είναι παράλληλο με τα υπόλοιπα. Την κατάλληλη δε χρονική στιγμή, στόχευσα με προσοχή και σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα πέταξα το δεύτερο δόντι το οποίο πέρασε μέσα από κάθε δαχτυλίδι ξεχωριστά. Η βολή είχε τέτοια δύναμη που καθώς το δόντι πέρναγε μέσα από κάθε προφυλακτικό, το ξεδίπλωνε (και έβγαζε και τον αέρα από τον χυσόσακο) έτσι ώστε ουσιαστικά το δόντι να "φορέσει" τετραπλή καπότα. Ο λόγος που το χειρίστηκα έτσι ήταν γιατί, αφενός μεν το δόντι θα κατέληγε στον κώλο του δραπέτη και ως γνωστόν είμαι υπέρ του σεξ με προφυλάξεις, και αφετέρου γιατί, όπως ξετυλίχθηκαν τα λάστιχα, έπιασα γρήγορα τις άκρες τους και τελικά όταν αυτό καρφώθηκε και σταθεροποιήθηκε στην πατούρα του εχθρού μου, προκαλώντας μια κραυγή έκπληξης, αγωνίας και λίγο ευχαρίστησης, τον είχα πλέον δεμένο με λαστιχένιο χαλινάρι. Με ένα τίναγμα ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα μπροστά στα πόδια μου.
-Λέγε ποιος κρύβεται πίσω απο όλα αυτά. έκανα αγριεμένος, ενώ τα μάτια μου έλαμπαν απο θυμό.
-ΣΣΣΧΣΤΤΤΣΣΣ ΦΣΣΣΧΣΣΣΣΣ
-Μη μου κάνεις εμένα το χαλασμένο κλιματιστικό μη σου περάσω σουβλάκι όλα τα δόντια που έχει το τούνελ.
-ΧΣΣΣΣΤΤΤ ΦΣΣΦΣΣΣΣΣ ΧΣΣΣ ΘΘΘΡΡΡΣΣΣΣΣΣ
- Το παίζεις σκληρό καρύδι εε; Θα σε φτιάξω εγώ μωρή σαύρα...Κοίτα τι θα πάθει ο φίλος σου και αναλογίσου αν θα μιλήσεις ή όχι.
Με αυτά τα λόγια πλησίασα τον σαυράνθρωπο που ήταν σέκος στο πάτωμα και του έριξα μια χλέπα που έσκασε με δύναμη στη μάπα του και τον ξύπνησε. Τον σήκωσα όρθιο, χαμογέλασα ειρωνικά καθώς με κοίταζε με τρόμο και έδωσα ένα uppercut στο σαγόνι, που τον απογείωσε ψηλά και θα διαπερνούσε και το ταβάνι της σπηλιάς, αν δεν είχα χρησιμοποιήσει το ένα από τα δόντια, για να του καρφώσω το τσουτσούνι στο πάτωμα... Από ότι αποδείχθηκε οι φιδάνθρωποι είχαν super-ελαστικά εργαλεία και μετά από πενήντα μέτρα ανάβασης, ο ταλαίπωρος άρχισε να πέφτει πάλι προς το πουλί του. Πριν φτάσει στο έδαφος, απόσπασα το δόντι με το καρφωμένο φιδοτσούτσουνο απο το έδαφος και το έριξα με δύναμη προς το ταβάνι της σπηλιάς. Το δόντι καρφώθηκε σταθερά στο ταβάνι και ο άμοιρος σαυροπαπάρας κρεμασμένος πλέον από το ξεχειλωμένο πιπί του, ταλαντευόταν σαν ένα χαλασμένο εκκρεμές, χωρίς ρυθμό, χωρίς χάρη και όταν τελικά σταμάτησαν τα ουρλιαχτά, χωρίς ζωή... (μπρρρ....μέχρι και εγώ ανατρίχιασα από την βιαιότητα).
Γύρισα με θολωμένο βλέμμα προς τον αιχμάλωτο μου, ο οποίος είχε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στη σκατόφατσά του και όταν πλησίασα στο μέτρο ελευθέρωσε έναν χείμαρρο πληροφοριών.
"Άκου να δεις φίλε. Είμαστε οι Illuminati και προσπαθούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο σας. Είμαστε από έναν μακρινό πλανήτη τον Σαυρόνιαν και ήρθαμε εδώ πριν χιλιάδες χρόνια με διαστημόπλοια αλλά μας παράτησαν οι δικοί μας για τα εγκλήματα μας πίσω στη πατρίδα. Από τότε παρακολουθούμε και επηρεάζουμε την ανθρώπινη ιστορία εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες σας και το πόσο εύκολα καθοδηγείστε. Σκοπός μας να σας κάνουμε σκλάβους σας χωρίς να το πάρετε πρέφα. Για αυτό και έχουμε εισχωρήσει παντού στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και οδηγούμε όλες τις εξελίξεις προς την αυτοκαταστροφή σας. Ελάχιστοι άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να αντισταθούν στο καθημερινό πλύσιμο εγκεφάλου που κάνουμε και κανένας μέχρι τώρα δεν είχε και τα αρχίδια για να αναλάβει δράση. Και όταν το είδαμε αυτό σε σένα φοβηθήκαμε και αποφασίσαμε να σε βγάλουμε άμεσα απο τη μέση, καθώς το σχέδιο μας φτάνει στην ολοκλήρωσή του και επιτέλους θα κυριαρχήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το όλο εγχείρημα καθοδηγείται από τον .....ΓΚΤΟΥΠ!!!"
Το κεφάλι του έγειρε ξαφνικά στα πλάγια και αίμα άρχισε να κυλάει στο έδαφος. Γύρισα απότομα προς τη λάβα και είδα ότι δεκάδες σαυρο-πολεμιστές είχαν γεμίσει τα πλατώματα και τις γέφυρες. Είχε έρθει η ώρα για μακελειό. Σηκώθηκα αργά-αργά και ξεθηκάρωσα απο την πλάτη για πρώτη φορά το σπαθί μου. Ο ήχος του μετάλλου που έγδερνε την θήκη, καθώς η διψασμένη για αίμα λεπίδα έκανε την εμφάνισή της, ακούστηκε σαν από home cinema dolby digital 7.1. Δεκάδες "γκουλπ" ακούστηκαν καθώς, μόνο οι πιο θαρραλέοι δεν ξεροκατάπιαν όταν είδαν την κίνησή μου και το μίσος που πρόδιδε το δολοφονικό μου βλέμμα, ενώ ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και βρώμισε απο τις απανωτές κλανιές των θρασύδειλων αυτών όντων.
Η πρώτη σπαθιά κατέβηκα από ψηλά και έσπασε την πρώτη γέφυρα βυθίζοντας δεκάδες ερπετά στην πυρακτωμένη θάλασσα. η δεύτερη έκοψε στη μέση δεκαπέντε φιδάνθρωπους και η τρίτη άλλους σαράντα. Είχαν ήδη αρχίσει να υποχωρούν άτακτα όταν...
"ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ, ΘΑ ΤΗΝ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΑΒΑ...." ακούστηκε μια φωνή από την γέφυρα στα δεξιά μου. Γύρισα και έμεινα σύξυλος όταν την είδα...Το σπαθί μου έπεσε από τα χέρια και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Είχαν νικήσει...Εκεί, αβοήθητη στα χέρια των σιχαμερών αυτών όντων, λίγα μέτρα πάνω από τη λάβα και τον σίγουρο θάνατο, κρεμόταν η τσάντα με τα αγαπημένα CD μου...συλλεκτικά CD των Iron mailen, Helloween, Blind Guardian και πολλών άλλων σπουδαίων συγκροτημάτων, που δεν μπορούσα να επιτρέψω να τους συμβεί κάτι. Όπως αποδείχθηκε ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι. Την μια και μόνο αδυναμία που είχα και την ήξερα μόνο εγώ και ο Μπάτλερ, κατάφεραν να την αποσπάσουν από τον άμοιρο πριν τον καθαρίσουν και να την στρέψουν και εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ...
Το ηττημένο μου ύφος έδωσε κουράγιο στα γαμίδια και μετά από τις εντολές του αρχηγού, που χαμένος στον κόσμο μου και στη θλίψη μου τον άκουγα πλέον σαν από πολύ μακριά, τουλάχιστον πέντε βελάκια με υπνωτικό χτύπησαν το σώμα μου και τα πάντα έσβησαν....
Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι και για πόσο καιρό. Είχαν κάνει το λάθος να με αφήσουν ζωντανό... Δεν θα το ξανάκαναν αυτό το λάθος, γιατί δεν θα ζούσαν για πολύ...
Το Be Continued...
Μη χάσετε το τελευταίο μέρος της Τριλογίας...
Θα τα καταφέρω να βγω από τη φυλακή μου; τι έγινε η τσάντα με τα ανεκτίμητα CD; θα τιμωρηθούν οι ένοχοι και θα γλυτώσει η ανθρωπότητα την καταδυνάστευση από τα ερπετά;;; Όλες οι απαντήσεις στο τελευταίο επεισόδιο του επικού δράματος με πρωταγωνιστή εμένα...
"Ξέρουμε που μένεις τώρα...Δεν θα περάσει καιρός πριν ακολουθήσεις τον υπηρέτη σου στον άλλο κόσμο. Η κυριαρχία μας είναι σίγουρη και όσο και αν προσπαθείς να ξυπνήσεις τον κόσμο ή την κυβέρνησή σου, τόσο περισσότερους αθώους θα πληγώνεις γύρω σου.
ΥΓ. Μη προσπαθήσεις να βρεις ποιοι είμαστε και που βρισκόμαστε γιατί θα χτυπήσεις σε αόρατους τοίχους..."
Το γράμμα είχε διεύθυνση αποστολέα και εγώ εκείνη τη στιγμή, θολωμένος από τον άδικο χαμό του μπάτλερ έφυγα με σκοπό να συντρίψω και να τιμωρήσω τους δολοφόνους, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι φυσικά πρόκειται για παγίδα.
Είχα τσεκάρει την διεύθυνση στο google maps και συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ένα απομονωμένο κτήριο κάπου στην Πεντέλη. Η διαδρομή ήταν γύρω στα 15 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, αλλά μόλις 6 χιλιόμετρα μέσα από τα βουνά με το ποδήλατο. Φεύγοντας πήρα μαζί μου όσα περισσότερα shuriken μπορούσα, καθώς επίσης φακό, γυαλιά νυκτερινής όρασης, πυξίδα το σπαθί μου -το οποίο το λέω "το μάτι της Αlzera"- και τρεις 12άρες Durex γιατί θα γαμούσα πολύ κόσμο εκεί μέσα...
Μετά από λίγα λεπτά, μια μαύρη θανατερή σκιά στεκόταν ακίνητη έξω από ένα κτήριο στο δασωμένο βουνό, που έμοιαζε ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο. Ούτε το φως του φεγγαριού δεν μπορούσε να διαπεράσει τη μαυρίλα αυτής της σκιάς και η απειλή που αναδυόταν από την παρουσία της και μόνο, θα έκανε ακόμα και τον Chuck Norris να γεμίζει το σωβρακάκι του. Αυτή η σκιά ήμουν εγώ...
Με αθόρυβες και ανεπαίσθητες κινήσεις που θα ζήλευε και γατόπαρδος, έφτασα με δυο σάλτα στη πόρτα. Έλεγξα την παλιοπετούγια και ήταν ξεκλείδωτη. Πήρα βαθιά ανάσα και έδωσα μια κλωτσιά ανυπέρβλητης δύναμης στη πόρτα. Καθώς ξεκολλούσε απο τους μεντεσέδες και δημιουργούσε οπτικό πεδίο στο σκοτεινό δωμάτιο μπροστά, εντόπισα με μια πεταχτή ματιά δεκατρείς κρυμμένους κακούς. Δυο κρυβόντουσαν κάτω από το τραπέζι, ένας πίσω από μια παχιά μαύρη κουρτίνα, άλλοι τρεις πίσω απο έναν ξεφτισμένο καναπέ, δυο είχαν μπει μέσα σε μια μεγάλη ντουλάπα που είχαν αφήσει όμως απειροελάχιστα ανοιχτή, ένας έκανε το άγαλμα φορώντας μια πανοπλία ιππότη και οι τελευταίοι τέσσερις ήταν στο επόμενο δωμάτιο με την πλάτη στον τοίχο που είχα μπροστά μου. Με μια δεύτερη κλωτσιά στη πόρτα, επίσης ανυπέρβλητης δύναμης, άλλαξα την πορεία της πόρτας, η οποία δεν είχε προλάβει να ξεκολλήσει ακόμα τελείως, και την έστειλα κατά πάνω στο καναπέ κονιορτοποιώντας αυτόν αλλά και τους τρεις κρυμμένους από πίσω. Ταυτόχρονα, τρία τέλεια ακονισμένα αστεράκια νίντζα πέταξαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τα χέρια μου προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις. Ένα έκοψε το χοντρό σχοινί που κρατούσε τον βαρύ πολυέλαιο πάνω ακριβώς από το τραπέζι που κρυβόντουσαν άλλα δυο θύματά μου, συνθλίβοντας τους. Το δεύτερο αστεράκι χώθηκε από την υπερβολικά μικρή χαραμάδα στη ντουλάπα, μόνο για να ακολουθήσουν τρομακτικά ουρλιαχτά αγωνίας καθώς το αστεράκι στριφογυρνώντας τους ξέσκιζε τα σωθικά... Το τρίτο αστεράκι έκοψε τα αρχίδια ενός κουνουπιού που είχα εντοπίσει πάνω δεξιά στη γωνία και μου έσπαγε τα νεύρα (μισώ τα κουνούπια). Πριν γίνουν όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω, είχα ήδη μετακινηθεί με αστραπιαία ταχύτητα εκεί που ήταν ο ιππότης και απόσπασα το double-axe που κρατούσε από τα χέρια του και με μια μονοκόμματη κίνηση τον διαχώρισα στη μέση, ενώ την στιγμή που έπεφτε στο πάτωμα,ήδη είχα εκτοξεύσει το τσεκούρι προς την κουρτίνα, στέλνοντας ακόμα ένα συνωμότη στην κόλαση. Μετά γύρισα πίσω και κλώτσησα τη πόρτα και όλα αυτά που είπα με αστεράκια κλπ κλπ. Η εκτίναξη της πόρτας ακολουθήθηκε φυσικά από την δική μου εκτίναξη, όπου εκτελώντας ένα τέλειο dragon kick of destructive force χτύπησα τον τοίχο, ρίχνοντας τον στα κεφάλια των τριών τελευταίων δολοφονικών καθαρμάτων.
Όλα αυτά έγιναν σε λιγότερο από ενάμισι δευτερόλεπτο. Μόλις καταλάγιασε η σκόνη και η επανήλθε η ησυχία της νύχτας, άναψα τον φακό και άρχισα να ψάχνω τον χώρο. Παρόλο που από έξω το κτήριο φαινόταν εγκαταλελειμμένο, η εσωτερική του διακόσμηση ήταν τόσο πλούσια και φανταχτερή, που σίγουρα ο κάτοχος του οικήματος είχε πολλά λεφτά. Ένιωθα κάτι ύποπτο αλλά χωρίς να μπορώ να το προσδιορίσω. Είχα έρθει σε παγίδα ήταν ξεκάθαρο, όμως έπρεπε να υπάρχει κάποιο στοιχείο εδώ που να με οδηγήσει στη ρίζα του κακού, στον πραγματικό υπεύθυνο των τραγικών αυτών γεγονότων. Το πρώτο δωμάτιο δεν είχε και πολλά να δω. Η πόρτα και ο πολυέλαιος είχαν αφήσει μόνο χώμα και αίμα και σκόρπια κορμιά. Κατευθύνθηκα προς το διπλανό δωμάτιο εκεί που είχα ρίξει τον τοίχο και καθώς πατούσα πάνω στο πτώμα ενός συνωμότη, τότε το πρόσεξα. Το αυτί του, είχε αρχίσει να πρασινίζει... Στην αρχή φαντάστηκα ότι θα ήταν κάποια δερματική πάθηση, όμως στρέφοντας τον φακό προς τα υπόλοιπα θύματα, παρατήρησα ότι κάποια από αυτά είχαν επίσης πράσινα σημάδια σε διάφορα κομμάτια του σώματός τους. Φόρεσα ένα durex στο ένα δάχτυλο και με αυτό ακούμπησα την πράσινη επιφάνεια. Ήταν κολλώδης και έμοιαζε σαν το δέρμα να είχε σκληρύνει και να καλύπτεται από κάποιου είδους λέπι.Το σοκ μου ήρθε όταν φτάνοντας στο κανονικό δέρμα, αυτό μετακινήθηκε. Το ανθρώπινο δέρμα ξεφλούδιζε... Τράβηξα μια μεγάλη ροζουλή λωρίδα δέρματος για να αποκαλύψω ένα αηδιαστικό πράσινο δέρμα. Ξεφλούδισα τον τύπο που είχα μπροστά μου σαν κρεμμύδι και ανατρίχιασα όταν καθαρίζοντας το πρόσωπο, ανακάλυψα ότι είχα μπροστά μου μια ανθρωπόμορφη σαύρα.... Επανέλαβα την διαδικασία και διαπίστωσα ότι τα τέσσερα από τα δεκατρία άτομα ήταν ερπετοειδή...
Χιλιάδες σενάρια περνούσαν από το μυαλό μου. Τι ήταν αυτά τα πλάσματα; Ήταν εξωγήινοι; είχαν εισχωρήσει αόρατοι και αθέατοι στο κόσμο μας παρατηρώντας και μηχανορραφώντας για την καταστροφή μας; Είχαν συνεργούς ανθρώπους; Έτσι φαινόταν απο εδώ, αλλά μπορεί και οι ίδιοι οι άνθρωποι εδώ να είχαν ξεγελαστεί απο τις μεταμφιέσεις αυτές. Μόνο ερευνώντας βαθύτερα θα έφτανα στην αλήθεια. Ένα από τα ερπετοειδή πτώματα -το πιο σιχαμένο και κακάσχημο- είχε περασμένο στο λαιμό του ένα μενταγιόν που έμοιαζε με κλειδί. Το πήρα και έψαξα εξονυχιστικά να βρω τι θα μπορούσε να ανοίγει. Μετά από λίγα λεπτά εντόπισα ένα άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό έρωτα, το κλασσικό αγγελάκι με το τόξο και βέλος. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ότι ο τρόπος που κρατούσε το βέλος ήταν σαν να δείχνει προς τα κάπου... Κοίταξα προσεκτικά και είδα ότι υπήρχε μια σχισμή σαν κλειδαριά του αγάλματος εκεί που κανονικά ήταν η κωλοτρυπίδα του μικρού θεού. Έχωσα το κλειδί στο πάτο του και το γύρισα. Ακούστηκε ένας μικρός θόρυβος και ο τοίχος που έδειχνε το βέλος υποχώρησε και φανέρωσε ένα σκοτεινό πέρασμα....
ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ...
DUREX... ΚΑΘΕ ΚΑΠΟΤΑ, ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ...
Ο διάδρομος φωτιζόταν αχνά από μια σειρά από δάδες καρφωμένες στον τοίχο. Οι δάδες είχαν το σχήμα δοντιού φιδιού, καμπυλωτές προς τα πάνω και στο πάνω μέρος τους υπήρχε μια μικρή τρύπα από την οποία προφανώς έρεε αέριο που τροφοδοτούσε και την φλόγα. "Έχουν φτιάξει και ατμόσφαιρα τα γαμιόλια" σκέφτηκα καθώς κατηφόριζα. Όσο προχωρούσα ο αέρας γινόταν όλο και πιο θερμός και ασφυκτικός και σύντομα κατάλαβα γιατί. Έφτασα σε ένα μεγάλο άνοιγμα και βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα λάβας!!! Καυτά λιωμένα μέταλλα και ορυκτά κυμάτιζαν αργά εκλύοντας τρομερά ποσά θερμότητας και φωτός μέσα στην τεράστια αίθουσα. Τρία μεγάλα πλατώματα υψώνονταν πάνω από τη λάβα πάνω στα οποία υπήρχαν κτίσματα τα οποία φαινομενικά ήταν πανάρχαια και δεν θύμιζαν τίποτα από κανέναν πολιτισμό που μέχρι τώρα είχα δει. Έμοιαζαν τα ίδια να είναι φτιαγμένα από τηγμένη λάβα και οι κολώνες τους ήταν μαύρες και έμοιαζαν να κινούνται καθώς δεκάδες φίδια κάθε είδους κουλουριάζονταν γύρω τους. Μικρές θολωτές και τοξοτές γέφυρες ένωναν τα πλατώματα αυτά μεταξύ τους καθώς και με την πλατφόρμα στην οποία στεκόμουν τώρα άναυδος.
Ήταν σίγουρο ότι όποιοι και να ήταν αυτοί, ήταν χρόνια θαμμένοι στα έγκατα της γης. Το μάτι μου έπιασε μια κίνηση στα δεξιά. Κρύφτηκα γρήγορα πίσω στον διάδρομο αποφασισμένος να παρακολουθήσω για να μάθω όσο περισσότερα μπορώ. Δυο ρασοφόρα ερπετοειδή, χωρίς ανθρώπινη μεταμφίεση, έφτασαν λίγα μέτρα μακριά μου και συζητούσαν κάτι σε μια φιδίσια γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω.
-ΣΣΣΡΡΡΡΣΣΤΤ ΦΣΣΣΣΣ ΦΣΣΣΡΤΣΣΣΣ
-ΦΣΣΤΘΘΘΘΘΡΡΡΘΘ ΣΣΣΣΣΣΣ ΒΙΙΙΣΣΣΣΣΣΣΡΤΤΤ
Ο ένας από αυτούς είχε και μια περίεργη ηλεκτρονική συσκευή στο αυτί του από την οποία έμοιαζε να ακούει οδηγίες που μετέφερε στον διπλανό του. Φαινόντουσαν σαν να τσακώνονται και δείχνοντας κάποιες στιγμές προς τα πάνω κατάλαβα ότι, μάλλον συζητούσαν για την ενέδρα που είχε στηθεί εναντίον μου. Έπρεπε να αποσπάσω πληροφορίες για αυτό και γύρισα και ξεκόλλησα τρία-τέσσερα φλεγόμενα δόντια από την σπηλιά για να έχω σαν όπλα. Αποφάσισα να τους πλησιάσω στα μουλωχτά. Κάπου στα μέσα της διαδρομής, χωρίς κανέναν προφανή λόγο, γύρισαν και οι δυο απότομα προς το μέρος μου και αφού με εντόπισαν, ο ένας άρχισε να τρέχει προς τη γέφυρα που οδηγούσε στο κοντινότερο πλάτωμα και ο άλλος προς εμένα βγάζοντας ένα περίεργο ασημί όπλο από την ρόμπα του. Το όπλο ελευθέρωσε μια φωτεινή δεσμίδα ακτίνων οι οποίες χωρίστηκαν σε δέκα διαφορετικές ακτίνες που όλες κινήθηκαν προς τα μένα αλλά στοχεύοντας διαφορετικά σημεία σε όλο μου το σώμα. Συγκεντρώθηκα απότομα στην εσωτερική μου δύναμη και άντλησα τέτοια ποσά θέλησης, που με ένα βλέμμα και μόνο η ενέργεια των ακτίνων διασπάστηκε και τελικά μηδενίστηκε σε όλες, εκτός από μια, η οποία κατάφερε να βρει το δρόμο της προς τον τετρακέφαλο μου τον οποίο και τραυμάτισε ελαφρώς, αφού τελευταία στιγμή μετακινήθηκα με αστραπιαία ταχύτητα αποφεύγοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της. Δέκα φορές πιο τσαντισμένος τώρα, σηκώθηκα και έτρεξα με όλη μου την ταχύτητα προς τον σιχαμερό φιδάνθρωπο. Καθώς πλησίαζα, πυροβολούσε ξανά και ξανά σε μια απέλπιδα προσπάθεια να με σταματήσει, όμως τώρα δεν με είχαν πιάσει απροετοίμαστο. Βουτιές, κωλοτούμπες και σάλτα βγαλμένα από άλλη διάσταση, κράτησαν μακριά μου τις ακτίνες και τελικά όταν τον έφτασα του έσκασα ένα κουτουλίδι στο δόξα πατρί και τον άφησα αναίσθητο ενώ ένα καρούμπαλο σε μέγεθος γκρειπ φρουτ σχηματίστηκε στο κούτελό του. Εν τω μεταξύ ο δεύτερος είχε αρχίσει να απομακρύνεται και δεν μπορούσα να επιτρέψω να διαφύγει. Έβγαλα στα γρήγορα τέσσερις καπότες durex και για να μη χάνω χρόνο τις πέταξα στον αέρα έτσι ώστε το επίπεδο που σχημάτιζε κάθε δαχτυλίδι να είναι παράλληλο με τα υπόλοιπα. Την κατάλληλη δε χρονική στιγμή, στόχευσα με προσοχή και σαν τον πολυμήχανο Οδυσσέα πέταξα το δεύτερο δόντι το οποίο πέρασε μέσα από κάθε δαχτυλίδι ξεχωριστά. Η βολή είχε τέτοια δύναμη που καθώς το δόντι πέρναγε μέσα από κάθε προφυλακτικό, το ξεδίπλωνε (και έβγαζε και τον αέρα από τον χυσόσακο) έτσι ώστε ουσιαστικά το δόντι να "φορέσει" τετραπλή καπότα. Ο λόγος που το χειρίστηκα έτσι ήταν γιατί, αφενός μεν το δόντι θα κατέληγε στον κώλο του δραπέτη και ως γνωστόν είμαι υπέρ του σεξ με προφυλάξεις, και αφετέρου γιατί, όπως ξετυλίχθηκαν τα λάστιχα, έπιασα γρήγορα τις άκρες τους και τελικά όταν αυτό καρφώθηκε και σταθεροποιήθηκε στην πατούρα του εχθρού μου, προκαλώντας μια κραυγή έκπληξης, αγωνίας και λίγο ευχαρίστησης, τον είχα πλέον δεμένο με λαστιχένιο χαλινάρι. Με ένα τίναγμα ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα μπροστά στα πόδια μου.
-Λέγε ποιος κρύβεται πίσω απο όλα αυτά. έκανα αγριεμένος, ενώ τα μάτια μου έλαμπαν απο θυμό.
-ΣΣΣΧΣΤΤΤΣΣΣ ΦΣΣΣΧΣΣΣΣΣ
-Μη μου κάνεις εμένα το χαλασμένο κλιματιστικό μη σου περάσω σουβλάκι όλα τα δόντια που έχει το τούνελ.
-ΧΣΣΣΣΤΤΤ ΦΣΣΦΣΣΣΣΣ ΧΣΣΣ ΘΘΘΡΡΡΣΣΣΣΣΣ
- Το παίζεις σκληρό καρύδι εε; Θα σε φτιάξω εγώ μωρή σαύρα...Κοίτα τι θα πάθει ο φίλος σου και αναλογίσου αν θα μιλήσεις ή όχι.
Με αυτά τα λόγια πλησίασα τον σαυράνθρωπο που ήταν σέκος στο πάτωμα και του έριξα μια χλέπα που έσκασε με δύναμη στη μάπα του και τον ξύπνησε. Τον σήκωσα όρθιο, χαμογέλασα ειρωνικά καθώς με κοίταζε με τρόμο και έδωσα ένα uppercut στο σαγόνι, που τον απογείωσε ψηλά και θα διαπερνούσε και το ταβάνι της σπηλιάς, αν δεν είχα χρησιμοποιήσει το ένα από τα δόντια, για να του καρφώσω το τσουτσούνι στο πάτωμα... Από ότι αποδείχθηκε οι φιδάνθρωποι είχαν super-ελαστικά εργαλεία και μετά από πενήντα μέτρα ανάβασης, ο ταλαίπωρος άρχισε να πέφτει πάλι προς το πουλί του. Πριν φτάσει στο έδαφος, απόσπασα το δόντι με το καρφωμένο φιδοτσούτσουνο απο το έδαφος και το έριξα με δύναμη προς το ταβάνι της σπηλιάς. Το δόντι καρφώθηκε σταθερά στο ταβάνι και ο άμοιρος σαυροπαπάρας κρεμασμένος πλέον από το ξεχειλωμένο πιπί του, ταλαντευόταν σαν ένα χαλασμένο εκκρεμές, χωρίς ρυθμό, χωρίς χάρη και όταν τελικά σταμάτησαν τα ουρλιαχτά, χωρίς ζωή... (μπρρρ....μέχρι και εγώ ανατρίχιασα από την βιαιότητα).
Γύρισα με θολωμένο βλέμμα προς τον αιχμάλωτο μου, ο οποίος είχε τον απόλυτο τρόμο ζωγραφισμένο στη σκατόφατσά του και όταν πλησίασα στο μέτρο ελευθέρωσε έναν χείμαρρο πληροφοριών.
"Άκου να δεις φίλε. Είμαστε οι Illuminati και προσπαθούμε να κατακτήσουμε τον κόσμο σας. Είμαστε από έναν μακρινό πλανήτη τον Σαυρόνιαν και ήρθαμε εδώ πριν χιλιάδες χρόνια με διαστημόπλοια αλλά μας παράτησαν οι δικοί μας για τα εγκλήματα μας πίσω στη πατρίδα. Από τότε παρακολουθούμε και επηρεάζουμε την ανθρώπινη ιστορία εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες σας και το πόσο εύκολα καθοδηγείστε. Σκοπός μας να σας κάνουμε σκλάβους σας χωρίς να το πάρετε πρέφα. Για αυτό και έχουμε εισχωρήσει παντού στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις και οδηγούμε όλες τις εξελίξεις προς την αυτοκαταστροφή σας. Ελάχιστοι άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να αντισταθούν στο καθημερινό πλύσιμο εγκεφάλου που κάνουμε και κανένας μέχρι τώρα δεν είχε και τα αρχίδια για να αναλάβει δράση. Και όταν το είδαμε αυτό σε σένα φοβηθήκαμε και αποφασίσαμε να σε βγάλουμε άμεσα απο τη μέση, καθώς το σχέδιο μας φτάνει στην ολοκλήρωσή του και επιτέλους θα κυριαρχήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το όλο εγχείρημα καθοδηγείται από τον .....ΓΚΤΟΥΠ!!!"
Το κεφάλι του έγειρε ξαφνικά στα πλάγια και αίμα άρχισε να κυλάει στο έδαφος. Γύρισα απότομα προς τη λάβα και είδα ότι δεκάδες σαυρο-πολεμιστές είχαν γεμίσει τα πλατώματα και τις γέφυρες. Είχε έρθει η ώρα για μακελειό. Σηκώθηκα αργά-αργά και ξεθηκάρωσα απο την πλάτη για πρώτη φορά το σπαθί μου. Ο ήχος του μετάλλου που έγδερνε την θήκη, καθώς η διψασμένη για αίμα λεπίδα έκανε την εμφάνισή της, ακούστηκε σαν από home cinema dolby digital 7.1. Δεκάδες "γκουλπ" ακούστηκαν καθώς, μόνο οι πιο θαρραλέοι δεν ξεροκατάπιαν όταν είδαν την κίνησή μου και το μίσος που πρόδιδε το δολοφονικό μου βλέμμα, ενώ ταυτόχρονα η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε και βρώμισε απο τις απανωτές κλανιές των θρασύδειλων αυτών όντων.
Η πρώτη σπαθιά κατέβηκα από ψηλά και έσπασε την πρώτη γέφυρα βυθίζοντας δεκάδες ερπετά στην πυρακτωμένη θάλασσα. η δεύτερη έκοψε στη μέση δεκαπέντε φιδάνθρωπους και η τρίτη άλλους σαράντα. Είχαν ήδη αρχίσει να υποχωρούν άτακτα όταν...
"ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΗΜΑ, ΘΑ ΤΗΝ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΛΑΒΑ...." ακούστηκε μια φωνή από την γέφυρα στα δεξιά μου. Γύρισα και έμεινα σύξυλος όταν την είδα...Το σπαθί μου έπεσε από τα χέρια και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου. Είχαν νικήσει...Εκεί, αβοήθητη στα χέρια των σιχαμερών αυτών όντων, λίγα μέτρα πάνω από τη λάβα και τον σίγουρο θάνατο, κρεμόταν η τσάντα με τα αγαπημένα CD μου...συλλεκτικά CD των Iron mailen, Helloween, Blind Guardian και πολλών άλλων σπουδαίων συγκροτημάτων, που δεν μπορούσα να επιτρέψω να τους συμβεί κάτι. Όπως αποδείχθηκε ήταν πολύ καλά πληροφορημένοι. Την μια και μόνο αδυναμία που είχα και την ήξερα μόνο εγώ και ο Μπάτλερ, κατάφεραν να την αποσπάσουν από τον άμοιρο πριν τον καθαρίσουν και να την στρέψουν και εναντίον μου. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραδοθώ...
Το ηττημένο μου ύφος έδωσε κουράγιο στα γαμίδια και μετά από τις εντολές του αρχηγού, που χαμένος στον κόσμο μου και στη θλίψη μου τον άκουγα πλέον σαν από πολύ μακριά, τουλάχιστον πέντε βελάκια με υπνωτικό χτύπησαν το σώμα μου και τα πάντα έσβησαν....
Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι και για πόσο καιρό. Είχαν κάνει το λάθος να με αφήσουν ζωντανό... Δεν θα το ξανάκαναν αυτό το λάθος, γιατί δεν θα ζούσαν για πολύ...
Το Be Continued...
Μη χάσετε το τελευταίο μέρος της Τριλογίας...
Θα τα καταφέρω να βγω από τη φυλακή μου; τι έγινε η τσάντα με τα ανεκτίμητα CD; θα τιμωρηθούν οι ένοχοι και θα γλυτώσει η ανθρωπότητα την καταδυνάστευση από τα ερπετά;;; Όλες οι απαντήσεις στο τελευταίο επεισόδιο του επικού δράματος με πρωταγωνιστή εμένα...
