Καθώς μεγάλο μέρος του κοινωνικού μου κύκλου ετοιμάζεται να αποχτήσει ή μόλις απέχτησε ένα βρέφος, αισθάνθηκα την υποχρέωση να δώσω κάποιες ιδέες-συμβουλές σε αυτούς, που θα τους φανούν χρήσιμες στη πορεία. Τολμώ να πω ότι είναι το πρώτο μου σοβαρό post, καθώς σκοπός μου είναι να δώσω κάτι πίσω στην κοινωνία αλλά και στους φίλους/φίλες μου που ζούν τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής τους.
Όπως όλοι ξέρουμε, τα παιδιά είναι το μέλλον μας…..ΠΙΠΕΣ! Φαίνεται ότι για κάποιο λόγο οι μαμάδες αποφάσισαν να δώσουν φιλοσοφικό νόημα και σκοπό στο ντάντεμα. Έτσι, ανακηρύξαν ότι το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο είναι να εξυμνήσουν τα αξιολάτρευτα παιδάκια τους και ότι αυτά αξίζουν την αναπόσπαστη προσοχή και την φροντίδα όλου του κόσμου. Λες και δεν είχαμε με τι άλλο να ασχοληθούμε… Πως είναι δυνατόν, να στηρίζουμε τις ελπίδες μας σε ένα μάτσο μούλικα, που το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι, να φάνε, να χέσουν και να παίξουν; Οκ…πριν πετάξει κανείς κάποια μαλακία να πω ότι, ξέρω τι εννοούμε όταν λέμε ότι τα νιάναρα είναι το μέλλον. Εικάζεται ότι, γαλουχώντας σωστά τα παιδιά, πλάθεις τους μελλοντικούς ‘ηγέτες’. Πλάθεις τους ανθρώπους, που θα λύσουν όλα μας τα προβλήματα και θα μας οδηγήσουν σε ένα πιο σίγουρο αύριο. Πιο πιθανό είναι να πλάσω κουλουράκια από αδαμάντιο. Αν θέλαμε να ήμασταν σωστοί στις εκφράσεις μας όμως, θα έπρεπε να πούμε «Μερικά παιδιά είναι το μέλλον. Τα υπόλοιπα θα γίνουν κουβάδες.» Στατιστικά μιλώντας, όσους μαλάκες έχουμε τώρα, άλλους τόσους θα έχουμε και στο μέλλον. Όσους αξιόλογους ανθρώπους έχουμε τώρα, άλλους τόσους θα έχουμε και στο μέλλον. Αυτό δεν αλλάζει, όσο προσοχή και αν δώσουμε στις μικρές κουραδομηχανές. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ακόμα και το μικρό το παιδάκι, που είναι λευκός καμβάς ως ένα σημείο, και περιμένει κατευθύνσεις και γνώσεις από τους μεγαλύτερους, εξακολουθεί και είναι ανθρώπινο όν. Αυτό σημαίνει ότι τα ερεθίσματα που θα λάβει, θα τα ερμηνεύσει και θα τα αξιοποιήσει στο βαθμό που του επιτρέπει η ιδιοσυγκρασία του. Και κάποια από τα παιδάκια σας, ήταν , είναι και θα παραμείνουν τούβλα! Και δεν φταίει μόνο η γενετική προδιάθεση του ανθρώπου για μαλακία ,που θα εξελίξουν το καμάρι σας σε βλίτο, αλλά και εσείς οι ίδιοι.
Γονιός δεν είμαι, αλλά παρατηρώ τον κόσμο και μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ακατάλληλοι για να αναθρέψουν ακόμα και χρυσόψαρο, πόσο μάλλον άνθρωπο, και σίγουρα με τίποτα τον ‘μελλοντικό ηγέτη’.
Σύγχρονοι μπαμπάδες και μαμάδες είστε για το πούτσο! Οι αδερφίστικες, παιδοφιλικές θεωρίες για το πώς να αναθρέψεις ένα παιδί, που κυκλοφορούν είτε από την τηλεόραση είτε από την μαλακοεπιστήμη που λέγεται ‘παιδοψυχολογία’, σας έχουν μετατρέψει σε τόσο άχρηστους γονείς, που τελικά τα παιδιά σας θα βγουν πιο καθυστερημένα από εσάς. Η υπερβολική ανέχεια, η ατιμωρησία και η υπερβολική φροντίδα και προσοχή κάνουν τα βλαστάρια σας κακομαθημένα στη καλύτερη. Μην ανησυχείτε όμως . Θα σας δώσω κάποιες κατευθύνσεις με παραδείγματα, μπας και βάλετε τα κωλόπαιδά σας στο σωστό δρόμο.
Τα κακομαθημένα, αυθάδικα και αναιδή μπάσταρδα, που πουλάνε εξυπνάδες δεν τα συμπαθεί κανείς. Όταν το 8χρονο παιδί σου έρχεται και σου λέει: «μαμά, κάρφωσα ένα πιρούνι στον κώλο της γιαγιάς, γιατί μου είπε να κάτσω φρόνιμα η ηλίθια.» Υπάρχουν δυο αντιδράσεις:
Η Λάθος: Γονατίζεις στο ύψος του παιδιού, για να νιώσει ότι μιλάει με ίσο του, και του λες χαϊδεύοντας του τα μαλλιά γεμάτος/γεμάτη κατανόηση και αγάπη: «Γιαννάκη δεν έχουμε πει να μη καρφώνουμε τη γιαγιά γιατί είναι άρρωστη; Επίσης μη σε ξανακούσω να λες βρωμόλογα γιατί θα με αναγκάσεις να το συζητήσουμε σοβαρά.»
Η Σωστή: Πιάνεις το μπάσταρδο από το μαλλί και το γυρνάς δυο σβούρες, δίνοντας ταυτόχρονα κουτουλιά σε κάθε περιστροφή λέγοντας: «Έλα εδώ ρε μπάσταρδο που μου έχεις φάει τη ζωή. Τσακίσου και ζήτα συγνώμη από τη γιαγιά και μετά στο δωμάτιό σου. Και έτσι και σε ξανακούσω να κάνεις κάτι παρόμοιο ή να μιλάς έτσι θα σου σπάσω το κεφάλι! ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;;;»
Εξήγηση: Στη λάθος αντίδραση, αυτό που ακούει ουσιαστικά το παιδί είναι «Γιαννάκη θα ήταν πιο αστείο να καρφώσεις τη γιαγιά και στα βυζιά μετά, αλλά με την πιρούνα τώρα. Επίσης άμα ξαναβρίσεις θα σου κλάσω μια μάντρα αρχίδια.» Τα παιδιά δεν παίρνουν χαμπάρι από λόγια πότε θα το καταλάβετε; Δεν μπορείς να στηρίζεσαι στη λογική και το φιλότιμο ενός ανηλίκου κάτω των 12 - 15 ετών. Για να πειθαρχήσεις ένα παιδί, χρειάζεται που και που να το τιμωρήσεις όταν κάνει μαλακίες.
- Μα να τιμωρήσω το αγγελούδι μου; Και να του προκαλέσω ανεπανόρθωτα ψυχολογικά τραύματα στην ευαίσθητη ψυχούλα του; Τι λες μωρή σάπια; Το να του φωνάξεις ή να του δώσεις καμιά στον κώλο θα του αφήσει ψυχολογικό τραύμα; Τόσο αδερφή είναι το παιδί σου; Τόσο αδύναμο; Πρέπει το ανήλικο γαμίδι, να ξέρει τη θέση του στη κοινωνία. Πρέπει να ξέρει τα όριά του. Δεν ξέρω αν κάποιους τους σοκάρει αυτό αλλά ναι, τα παιδιά πρέπει να έχουν όρια, όπως έχουμε και εμείς οι ενήλικες. Και εσείς σα γονείς, είσαστε εκεί να τα θέσετε. Κάντε το!
Τα παιδάκια θέλουν ενθάρρυνση. Όταν όμως το παιδί σου έχει ελαττώματα, το να του πουλάς παραμύθια δεν βοηθάει. Αν είσαι αρκετά ζώο, ώστε να αφήνεις το παιδί σου να τρώει ότι θέλει και όποτε θέλει, τότε θα γίνει χαβούζα. Αν δεν προσέχεις την πνευματική του ανάπτυξη, θα γίνει τούβλο. Αν είναι σαν ανάποδο γαμώτο…τότε τι να κάνουμε; κάποιοι είναι άτυχοι. Δεν υπάρχει λόγος όμως να λέμε ψέματα στα παιδιά. Τα παιδιά εκτιμούν την αλήθεια. Όταν λοιπόν ο γιόκας σου έχει κάνει κωλομάγουλα στη φάτσα από το πολύ φαγητό, την επόμενη φορά που θα πάει να φάει σοκολάτα, αν θες να τον βοηθήσεις, πρέπει να του πεις: «Γιωργάκη, έχεις γίνει σαν δεξαμενή αγόρι μου. Όσο ύψος έχεις πάρει , άλλο τόσο έχεις σε φάρδος. Μπορούμε να σε γυρνάμε στα πλάγια και να σε κυλάμε μέχρι το σχολείο, αντί να καίμε βενζίνη για να μεταφέρουμε το τρέιλερ με τη κωλάρα σου απάνω. Αν θες να σταματήσεις να είσαι σαν αηδιαστική χλαπάτσα, θα πρέπει να σταματήσεις να τρως γλυκά, αγάπη μου». Έτσι το μπαλονάκι σας δεν θα τρέφει αυταπάτες για την εμφάνισή του και αν έχει λίγο αυτοεκτίμηση θα προσπαθήσει να επανέλθει.
Αν από την άλλη το παιδί είναι πιο άσχημο από την Βασιλειάδου, τότε με το να το ντύνεις, να το χτενίζεις (και να το βάφεις αν είναι κοριτσάκι) συνεχώς, προσπαθώντας να αλλάξεις και να βελτιώσεις την εμφάνιση του, δεν κερδίζεις τίποτα. Αυτό που κάνεις ουσιαστικά, είναι να το κάνεις να πιστεύει ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι το παν και ότι επειδή έχει σκατόφατσα θα έχει προβλήματα στη ζωή του. Φυσικά όλοι εμείς οι όμορφοι ενήλικες ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Όταν λοιπόν έρθει η κορούλα σου με το νέο της φόρεμα να σε ρωτήσει πως είναι, πρέπει να αντιδράσεις σωστά και με ειλικρίνεια: «Αννούλα αγάπη μου, ότι και να βάλεις ούτε για φτύσιμο δεν είσαι με τέτοια μάπα. Με τα ενωμένα φρύδια και τη μυτόγκα του καραγκιόζη που έχεις, τι περιμένεις; Μην στεναχωριέσαι βέβαια, που όταν κοιτάζεσαι στο καθρέφτη το είδωλό σου τρομάζει και φεύγει. Θα κάνεις παρέα με άλλα troll που είναι το ίδιο κακομούτσουνα με σένα. Αν θες να σε αντέχει ο κανονικός κόσμος που βλέπεται, θα πρέπει να στηριχτείς στο μυαλό σου και όχι στην εμφάνιση σου. Γιατί μόνο με πλαστική αγάπη μου σώνεσαι, αλλά ακόμα είσαι μικρή. Οπότε άσε το φόρεμα και πάμε να σου ξυρίσω τη πλάτη.»
Φυσικά παίζει πολύ μεγάλη περίπτωση το παιδί σου να είναι ηλίθιο. Και όταν λέμε ηλίθιο εννοούμε να του λες να σου φέρει την εφημερίδα και αυτό να έρχεται χαμογελαστό με την οδοντόβουρτσα. Δεν πειράζει. Μην πέφτετε στην παγίδα που πέφτουν οι περισσότεροι γονείς και νομίζετε ότι όλοι σας έχετε παιδιά ιδιοφυίες. Δεν ισχύει! Το ότι μπορεί να λέει ‘μπαμπά’ και ‘μαμά’ ή ‘κακά’ πριν χέσει δεν σημαίνει ότι είναι παιδί θαύμα. Μην τροφοδοτείτε τον εγωισμό των παιδιών με το να εκθειάζετε τις ικανότητες τους, όταν δεν υπάρχουν. Θα πάρουν τα μυαλά τους αέρα και μετά δεν μαζεύονται.
Έχω βαρεθεί να βλέπω υπερπροστατευτικούς φλωρογονείς. Κάθε φορά που ακούω τα παρακάτω συνειδητοποιώ πόσο λάθος αντίληψη έχουν κάποιοι γονείς για το παιχνίδι και το σκοπό που υπηρετεί:
-Κωστάκη μη παίζεις κοντά στα χώματα μπορεί να κολλήσεις μικρόβια.
-Αννούλα μη βγάζεις την 8η βοηθητική ρόδα από το ποδήλατο είναι επικίνδυνο.
-Μη τρέχετε γιατί μπορεί να χτυπήσετε. (έλεος δηλαδή)
-Να παίζετε εδώ στον χώρο 1x1 μπροστά μου για να μπορώ να σας βλέπω.
-Γιωργάκη άσε κάτω το μαχαίρι μη καρφωθείς.
-Μη βάζεις το χέρι σου στην πρίζα παιδί μου!
Δηλαδή what the fuck; Άστε τα παιδιά να τρέξουν, να ξεδώσουν, να εξερευνήσουν, να χαρούν, να παίξουν. Άστα να είναι παιδιά! Περνάτε τις δικές σας ενήλικες φοβίες, σε άτομα που δεν χαμπαριάζουν. Σταματήστε να ανησυχείτε για τα μικρά σας και αφήστε τη φύση να αναλάβει. Αν το παιδί μπορεί και αξίζει να επιβιώσει σε αυτό τον κόσμο, κανένα παιχνίδι δεν θα το εμποδίσει. Η φυσική επιλογή υπάρχει για κάποιο λόγο. Για να ξεσκαρτάρουμε. Αν το βλαστάρι σας θέλει 5 άτομα από πάνω του για να μη πηδήξει από τον 6ο όροφο για παράδειγμα, ή για να μην καρφώσει το εαυτό του με κατσαβίδι, τότε δεν αξίζει το κόπο και τον χρόνο μας. Αφήστε τη φύση να κάνει το έργο της. Επίσης στην περίπτωση που το παιδί είναι νορμάλ, η ασταμάτητη προσοχή το ενοχλεί και το καταπιέζει.
Εν κατακλείδι για να συνοψίσω τη θεωρία μου, θα ήθελα να τονίσω ότι το παιδί σας δεν είναι το επίκεντρο του κόσμου. Είναι σίγουρα θεμέλιο της δικιά σας οικογένειας, αλλά τίποτα παραπάνω. Θα αρχίσει να γίνεται μέλος της κοινωνίας πολύ αργότερα, και μέχρι τότε πρέπει εσείς να το εξοπλίσετε σωστά. Εφαρμόστε τις 100% αποτελεσματικές συμβουλές μου και θα δείτε ότι θα προμηθεύσετε την κοινωνία με προσγειωμένους και χρήσιμους ανθρώπους.
Ευχαριστώ.
