ALZA WARS: The Holy Trinity

PREVIOUSLY ON ALZA WARS....


Ησυχία βασίλευε στην εσωτερική, πλακόστρωτη αυλή, του Ναού των Χίλιων Σιωπών. Ο ναός βρισκόταν στην κορυφή ενός απότομου βράχου απο πέτρα και σίδερο. Αψηφώντας κάθε κίνδυνο και προσωπική ασφάλεια, οι μοναχοί είχαν χτίσει εκεί τον πιο όμορφο αλλά και ιερό τους χώρο. Στον περίγυρο της αυλής, ψηλοί σφένδαμοι και έλατα, στέκονταν ασάλευτα - παρόλο το πρωινό θιβετιανό αεράκι- λες και προσπαθούσαν να μην ενοχλήσουν την αυτοσυγκέντρωση των μοναχών, που περνούσαν τώρα μια δοκιμασία στο κέντρο της αυλής. Ο γηραιότερος απο αυτούς, βρισκόταν στην κορυφή μιας περίεργης ανθρώπινης διάταξης. Καθόταν οκλαδόν, πάνω στο κεφάλι ενός άλλου μοναχού, του οποίου το κάθε πόδι ισορροπούσε στα μικρά δαχτυλάκια δυο άλλων μοναχών. Οι δυο τελευταίοι δε, στηρίζονταν αποκλειστικά στο ελεύθερο χέρι τους και το υπόλοιπό τους σώμα ήταν στον αέρα. Για την ακρίβεια, η παλάμη τους ακουμπούσε στην μύτη δυο μαχαιριών που κρατούσε ένας πέμπτος άνδρας που ισορροπούσε πάνω σε ένα σχοινί που ήταν δεμένο στους λαιμούς δυο άλλων μοναχών που ήταν κρεμασμένοι ανάποδα απο δυο αντικρυστά δέντρα. Στεκόντουσαν έτσι ακίνητοι για καμιά ώρα και είχαν αρχίσει να μπαίνουν στο δεύτερο απο τα εφτά στάδια της Νιρβάνα, όταν ξαφνικά άρχισε απο κάπου ψηλά να ακούγεται το Gangnam Style απο κάποιο κινητό. Ο ένας απο τους μοναχούς του οποίου η παλάμη ακουμπούσε πάνω στο μυτερό μαχαίρι, έβγαλε μια κραυγή ξαφνιασμού και πόνου και η ανθρώπινη κατασκευή τραντάχθηκε ελαφρώς. Η φωνή του γηραιότερου στη κορυφή ακούστηκε ήρεμη, καθησυχαστική αλλά και λίγο αυστηρή, καθώς έβγαζε το κινητό απο την τσέπη του:
"Έτσι και πέσω, τη γαμήσατε....". Κατόπιν, κούνησε λίγο τα χέρια στο ρυθμό του τραγουδιού και αφού το ευχαριστήθηκε, σήκωσε το τηλέφωνο και απάντησε ψιθυριστά.

"Ομιλείτε παρακαλώ..."

"ΠΟΥ 'ΣΑΙ ΜΩΡΗ ΔΑΛΑΪΛΑΜΑΡΑ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ;;;;;" ακούστηκε η στεντόρια φωνή μου απο την άλλη άκρη της Γης.
"ΟΠΑΑΑΑΑ!!! ΠΟΥ 'ΣΑΙ ΡΕ ΑΛΖΑΡΑ ΤΡΕΛΙΑΡΗ;;;;;;" βροντοφώναξε απο τη χαρά του, προκαλώντας την κατάρρευση της υπεράνθρωπης προσπάθειας που κατέβαλαν εδώ και δυο μέρες οι ταλαίπωροι εκπαιδευόμενοι. Ο Δαλάϊ Λάμα προσγειώθηκε στα μαλακά και σηκώθηκε αστραπιαία μαλώντας τους μοναχούς για την ανεπάρκειά τους και αφού τους έστειλε για γιόγκα και αυτοσυγκέντρωση στο γκρεμό, έφερε πάλι το ακουστικό στο αυτί του.

"Έλα Άλζα με συγχωρείς για την διακοπή."
"Μήπως ενοχλώ; να πάρω λίγο αργότερα;"
"Όχι, όχι μωρέ, απλά έκανα χαβαλέ εδώ με τα νεοσύλλεκτα"
"Ακόμα παιδεύεις ρε τα παιδάκια που έρχονται εκεί αναζητώντας σκοπό στη ζωή τους;"
"Αυτοί είναι μαζόχες, εγώ φταίω; Μόνοι τους έρχονται και αποθέτουν τις ζωές τους στα χέρια μου. Εγώ θέλω απλά κόσμο να με υπηρετεί. Πες μου όμως, πως και με θυμήθηκες; Έχω να σε ακούσω πολύ καιρό. Νομίζω τελευταία  φορά σε είδα όταν είχες έρθει να παραλάβεις εκείνο το μεταξωτό πουκάμισο που είχαν υφάνει οι τυφλές εδώ για σένα."
"Εχεις δίκιο, είχα χαθεί γιατί είχα διάφορα τρεξίματα. Θα στα πω κάποια στιγμή απο κοντά. Για την ακρίβεια και τώρα αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα και θα χρειαστώ τη βοήθειά σου."
"Αν εσύ έχεις πρόβλημα τότε θα είναι σοβαρό. Σε ακούω."
"Θέλω να μου πεις, όλα όσα ξέρεις για βαμπίρ και λυκάνθρωπους και ειδικά για βαμπίρ με ψυχοκινητικές δυνάμεις. Ξέρω οτι έχετε την πιο πλούσια μυστική βιβλιοθήκη του κόσμου σχετικά με παραφυσικά φαινομενα και πλάσματα. Το θέμα είναι οτι είμαι αυτή τη στιγμή σε πόλεμο μαζί τους. Και δεν ξέρω πως να τους νικήσω. Έχω ηττηθεί ήδη μια φορά, ενώ οι απώλειες τους ήταν μηδένικές."
"Ρε καυλιάρη δεν παλεύεσαι! Με βαμπίρ βρήκες να κοντραριστείς; Θα ξεκινήσω άμεσα ψάξιμο και θα σε πάρω σε αυτό το νούμερο όταν έχω κάποιο νέο."
"Να 'σαι καλά ρε Δαλαϊλαμούλη, θα σου 'μαι υπόχρεος."
"Μη το συζητάς, θα τα πούμε σύντομα. Γιοοοοοοοο μαδαφακααααααα!!".

Ήταν η επόμενη μέρα απο την επίθεση στη παραλία. Έκλεισα το τηλέφωνο και ξεκίνησα για το αεροδρόμιο να παραλάβω τον Χωστήρα.  Για να εξασφαλίσω την άμεση προσελευσή του απο το Ηράκλειο, του είχα κλείσει ένα charter και πήγα να τον περιμένω στον χώρο υποδοχής των ιδιωτικών πτήσεων. Κάποια στιγμή οι πόρτες άνοιξαν και απο μέσα βγήκαν δυο πανέμορφες αεροσυνοδοί, ψηλές, ξανθές γύρω στα 25 σε ηλικία. Η μία περπατούσε με δυσκολία με την βοήθεια ενός Π, αφού ήταν φανερό οτι δεν μπορούσε να κλείσει καλά τα πόδια της. Η άλλη ήταν σε καροτσάκι σε ημιλιπόθυμη κατάσταση και την έσπρωχνε ο τρομοκρατημένος πιλότος. Πριν προλάβω να καταλάβω τι είχε γίνει, η πόρτα ξανάνοιξε και ένας χαμογελαστός Χωστήρας πρόβαλε στην είσοδο, έγνεψε προς τις αεροσυνοδούς και μου έκλεισε το μάτι με νόημα. 

"Ευχαριστώ για το δωράκι" είπε καθώς άνοιγε το πορτάκι και υψώνε το χέρι του προσκαλώντας με σε ένα επικό high five. Οι παλάμες ενώθηκαν, παράγοντας έναν εκκοφαντικά γαμάτο ήχο, ισοδύναμο σε μεγαλείο μόνο με αυτό που παράγουν εκατό κεραυνοί. Λίγες φορές η μοίρα έφερνε τόσο κοντά, δύο απο τα πιο θαυμαστά παιδιά της φύσης.

"Καλά ρε μανιακέ, τι έκανες στα κορίτσια;" ρώτησα προχωρώντας προς την έξοδο.
"Ρε φίλε, η μία απο αυτές ήταν απο την Εσθονία και ήταν η τελευταία χώρα που μου έλειπε για να συμπληρώσω την σεξουαλική μου συλλογή απο Ευρώπη. Ε, την άλλη να την αφήσω παραπονεμένη; Πάλι καλά που δεν πήρα και τον πιλότο να λες... Μπορώ τώρα να μην ασχολούμαι με Ευρωπαίες και να προσανατολιστώ προς Ασία, αν και την μισή την έχω καλύψει λόγω Ρωσίας, με πιάνεις; χεχεχε"
"Είσαι πολύ αλάνοβιτς και γουστάρω."
"Πες μου τώρα αναλυτικά για αυτήν την Στέφανι και τι θέλει απο σένα."

Του εξήγησα τα πάντα στο δρόμο προς το μυστικό μου εξοχικό. Φτάσαμε, ανοίξαμε δυο μπύρες και συζητήσαμε το σχέδιο που είχα στο μυαλό μου:

"Μέχρι να μας απαντήσει ο Δαλάϊ Λάμα με πληροφορίες για τι ακριβώς αντιμετωπίζουμε, θα διατηρήσουμε χαμηλό προφίλ, συγκεντρώνοντας πληροφορίες και μετά θα κάνουμε εμείς πρώτοι την κίνηση, τι λες;" ρώτησα.
"Ναι συμφωνώ. Πότε θα πάμε για κάνα ποτό να δούμε κάνα κώλο;" απάντησε όλος αγωνία.
"Πριν λίγο πηρες δυο γκόμενες ρε. Θες και άλλο;" 
"Για μένα το σεξ είναι ότι είναι το σπανάκι για τον Ποπάϋ. Λειτουργώ καλύτερα και σωματικά και πνευματικά όταν έχω κάνει πολύ σεξ."
Δεν ήθελα φυσικά να έχει παράπονο όσο τον φιλοξενούσα για αυτό και πρότεινα να πάμε να συνεχίσουμε τις μπύρες μας κάπου εξω.

Πήρα τα κλειδιά του σπιτιού και άνοιξα την πόρτα και το μόνο που σκεφτόμουν καθώς εκτινασσόμουν με απίστευτη ταχύτητα προς τα πίσω ήταν: " πωω τιι μπουκέτο ήταν αυτό; και πως σκατά μας βρήκαν;" Τρύπησα δυο τοίχους πριν σωριαστώ στο έδαφος. Σηκώθηκα ελαφρώς ζαλισμένος και βρέθηκα μπροστά σε δυο βρυκόλακες. Ενας άντρας και μια γυναίκα, με τους κυνόδοντες έτοιμους να καρφωθούν σε σάρκα. Ήμουν σίγουρος οτι είχα προλάβει να δω άλλους δυο στη πόρτα και ανησύχησα για τον Χωστήρα. Η γκόμενα προσπάθησε να με αρπάξει απο το μπράτσο αλλά το μόνο που κατάφερε, ήταν να φάει μια γεμάτη αγκωνιά στο στόμα. Μπορεί κατά κανόνα να μη δέρνω γυναίκες, αλλά υπάρχουν όρια bitches. Ούρλιαξε απο πόνο και με κοίταξε με φλογισμένο μίσος.

"Θα θε θκοτώθω παλιαπούθτη!!! Δε θα βγείθ δωντανόθ απο δω μέθα!!!" είπε φτύνοντας αίμα και δόντια στο πάτωμα.
"Τις καλύτερες πίπες θα κάνεις τώρα και αυτό ειναι το ευχαριστώ;" απάντησα ειρωνικά.

Ο άντρας τράβηξε ένα μαχαίρι και επιτέθηκε με αυτό. Μέγα λάθος. Με μια εξαίσια κίνηση αποφυγής, που είχα μάθει όταν ήμουν στους Τζι-Άϊ-Τζό, Άφησα το μαχαίρι να περάσει δίπλα μου, ενώ εγκλώβισα το χέρι που το κρατούσε με τέτοιο τρόπο, ώστε  η παραμικρή κίνηση απο την πλευρά του αντιπάλου, θα έσπαγε το χέρι του σε τρία σημεία. Η γκόμενα στο μεταξύ, βρήκε ευκαιρία και όπως της είχα για λίγο γυρισμένη την πλάτη τινάχθηκε με μανία επάνω μου. Ξεχνώντας ότι δεν έχει πλέον δόντια προσπαθούσε μάταια να με δαγκώσει στο λαιμό. 

"Θκατα ρε πούθτη μου!! θα μετανιώθειθ για αυτό θκουλήκι!!"
"Θα μου κλάσεις δυο στρέμματα μπάλες μωρή φλόμπα!" αναφώνησα και  της έσκασα ένα ανάποδο κουτουλίδι που το έφαγε όλο η μύτη της και βούλιαξε όλη μέσα. Ταυτόχρονα με μια απότομη κίνηση έσπασα το χέρι του τύπου σε τρία κομμάτια και επειδή είχα εκτελέσει τόσο καλά τη λαβή, έσπασε και το άλλο παρόλο που δεν το κράταγα. Οι εχθροί μου έμειναν κάτω σφαδάζοντας απο πόνο, αλλά ήξερα οτι σε λίγα λεπτά θα ήταν πάλι μάχιμοι. Έπρεπε να βιαστώ.¨Ετρεξα προς την είσοδο μέσα απο τους τρύπιους τοίχους. Βρήκα το Χωστήρα στην είσοδο να συζητάει με δυο μαυροντυμένες βαμπιρίνες. Την μία την κρατούσε απο τη μέση, ενώ η άλλη ήταν δίπλα του από την άλλη μεριά. Και τα δυο βαμπίρ κρέμονταν απο τα χείλη του και τα χαμόγελά τους πρόδιδαν οτι ήταν ξαναμμένες και έτοιμες να παραδωθούνε στο ερωτικό του κάλεσμα.

"Και ποιό είναι αυτό το μυστικό κοκτέϊλ που θα μας κάνει να ξεχάσουμε το όνομά μας;" ρώτησε η μία όλο νάζι.
"Μωρό μου..." ξεκίνησε να λέει ενώ με είδε με την άκρη του ματιού του "αν θες να ξεχάσεις το όνομά σου μπορώ να σε κάνω και χωρίς κοκτέϊλ....Αν επιμένεις όμως, μπορούμε να πάμε με τη φίλη σου στην κρεββατοκάμαρα και εγώ με τον Αλζα να σας ετοιμάσουμε ένα 'Σπέσιαλ Κοκτέϊλ" που θα θυμάστε για καιρό..." 
Οι γκόμενες κούνησαν καταφατικά το κεφάλι χαμογελαστά.
 "Τον μπούστη...είναι δυνατός..." σκέφτηκα. "δεν έχουμε όμως χρόνο" του είπα ψιθυριστά. "Λογικά σε λίγο το μέρος θα πλυμμηρίσει με βαμπίρια και λυκάνθρωπους. Πρέπει να φύγουμε." 
"Δώσε μου δυο λεπτά. Θα τους ρίξω ένα 'express καρότο' και θα αποσπάσω και πληροφορίες για την Στέφανι."
Τον εμπιστεύτηκα.  Όντως δυο λεπτά μετά ήταν πίσω με το μαλλί ελαφρώς ανακατεμένο. 
"Οι βρυκολακίνες;" ρώτησα.
"Λιπόθυμες. Πάμε να φύγουμε γιατί μου είπαν οτι έρχονται ενισχύσεις."

 Μπήκαμε τρέχοντας στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα βιαστικά για ένα καταφύγιο που έχω σε μια δασωμένη έκταση κοντά στη λίμνη του Μαραθώνα. Το αυτοκίνητο ήταν στραμένο προς το σπίτι  και καθώς πατούσα το γκάζι, είδαμε την ξεδοντιάρα να βγαίνει απο την πόρτα με ένα πυρσό στο χέρι και να μου κάνει κωλοδάχτυλο, καθώς πέταγε τη δάδα μέσα στο σπίτι γελώντας δυνατά και χαιρέκακα φανερώνοντας τα ούλα της.
"Πρέπει να κάνει και γαμώ τα τσιμπούκια η γκόμενα!" είπε ο Χωστήρας. Λίγα χιλιόμετρα μετά, ο καπνός φαινόταν στον ορίζοντα. Έσφιξα τα δόντια αλλά κράτησα σταθερή πορεία. Αργά ή γρήγορα θα το πληρώναν αυτό...

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ...

DUREX PLAY - ΜΑΣΑΖ & ΛΙΠΑΝΤΙΚΟ

γιατί, τίποτα δε λέει "Σ' αγαπώ", όσο ένα χαλαρωτικό μασάζ, και ένα σκηρό γαμήσι απο κώλο...

 
Στα μέσα της διαδρομής προς την λίμνη χτύπησε το τηλέφωνο. 

"ΓΟΥΑΖΖΖΑΑΑΑΑΑΑ!!!! Έλα μωρή Αλζάρα, Δαλάϊ εδώ."
"Έλα ρε ψώνιο,  βρήκες τίποτα;"
"Λοιπόν, άκου. Έχεις μπλέξει άσχημα. Τα βαμπίρ γενικά σκοτώνονται μόνο αν τους βάλεις μια σκελίδα σκόρδου στο κώλο. Οι λυκάνθρωποι σκοτώνονται με ασήμι. Επίσης κανένας απο αυτούς δεν έχει μαγικές δυνάμεις. Είσαι σίγουρος οτι είδες βαμπιρ με ψυχοκίνηση;"
"Σιγουρότατος. Δεν βρήκες τίποτα για αυτά;"
"Βρήκα ρε τρελιάρη, αλλά δεν θα σου αρέσει. Βαμπίρ και ψυχοκίνηση αναφέρονται μόνο σε μια πανάρχαια σκοτεινή προφητεία. Η προφητεία αυτή, μιλάει για την κολασμένη αρχόντισσα των βρυκολάκων, που θα ενώσει τις φυλές των λυκανθρώπων και των βαμπίρ κάτω απο το πρόσταγμά της και μέσω αυτών θα υποτάξει τον κόσμο. Λένε οτι αυτή θα έχει τη δύναμη να ελέγχει το μυαλό των κοινών ανθρώπων και όλοι θα τρέμουν στο πρόσταγμά της. Θα κυβερνήσει τη Γη για χίλια χρόνια και μετά για άλλα χίλια. Μετά άλλα χίλια."
"Και μετά;"
"Μετά άλλα χίλια..."
"Τι άλλο λέει η προφητεία ρε μαλάκα εννοώ...;"
"Αααα, ε λέει οτι ο μόνος τρόπος να νικηθεί αυτή είναι απο την 'Αγία Τριάδα' όπως την λένε στα αρχαία κείμενα. Μια ομάδα τριών ανθρώπων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που θα καταφέρει να λυγίσει την δύναμη της διαβολικής μάγισσας και να την στείλει μια για πάντα στη λήθη."
"Και τι τριάδα είναι αυτή; Πως θα τους βρω;"
"Βασικά ο ένας πρέπει να είσαι εσύ, γιατί λέει 'ένας άνθρωπος με εξώκοσμη ομορφιά και δύναμη, που στα μάτια απλών θνητών φαντάζει σαν θεός."
"Δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ ρε Δαλάϊ όπως ξέρεις, αλλά όντως σαν εμένα ακούγεται..."
"Ναι όντως, ενώ ο δεύτερος ακούγεται σαν εμένα. Λέει: 'ένας θνητός, όμορφος σαν κύκνος, δυνατός σαν λιοντάρι, γρήγορος σαν αντιλόπη και καυλωμένος σαν κουνελάκι. Το πανίσχυρο σπέρμα του έχει κυλίσει σε τουλάχιστον τρεις ηπείρους...'. Στο τελευταίο μας τα χαλάει λίγο γιατί εγώ έχω γαμήσει μόνο Ασία, και Αφρική, αλλά άμα με χρειάζεσαι πετάγομαι Αυσταλία για κάνα μανίκι και σου έρχομαι."
"Σιγά μωρή σεξομηχανή, κατούρα και λίγο..."
Γύρισα προς τον Χωστήρα:
"Ρε σε πόσες ήπειρους έχεις κάνει σεξ;"
"Δε μετράω πια ηπείρους ρε, γιατί έχω πηδήξει σε όλες. Τώρα πάω με χώρες και σε κάνα δυο χρόνια θα το πηγαίνω με πόλεις." Με κοίταξε στα μάτια όλος ταπεινοφροσύνη.
"Είμαι περήφανος για σένα..." του είπα και χαμογέλασε. Έπειτα συνέχισα στο ακουστικό:
"Έλα Δαλάϊ, άσε βρήκα και τον δεύτερο. Πες μου για τον τρίτο."
"Ο τρίτος είναι το άκρως αντίθετο απο τους άλλους δυο. Η προφητεία λέει ξεκάθαρα: 'Ένας κοινός θνητός, δειλός σαν κότα, αδύναμος σαν κουτάβι και χαζός σαν τον πρωθυπουργό της Ελλάδας. Είναι ο πιο τραγικός των τραγικών, αλλά είναι ο καταλύτης που θα δώσει στην ομάδα την δύναμη που χρειάζεται για να θριαμβέυσει...'"
"Μάλιστα, έχων κάποιον στο μυαλό μου. Λοιπόν έγινε Δαλαϊλαμάκο. Τα λέμε ρε αγορίνα. Θα σε πάρω μόλις τελειώσει το σκηνικό να σου πω τα νεά."
"Οκ τζουτζούκο, χαιρετίσματα στον Χωστήρα. Πες του οτι ο Δαλάϊ είπε οτι δεν παλεύεται ο μπούστης ΧΑΧΑΧΧΑ" και με αυτά κλείσαμε το τηλέφωνο.

Μετέφερα την συζήτηση στον Χωστήρα κατα λέξη. 
"Έχεις κάποιον κατα νου;" ρώτησε χαζεύοντας την θέα έξω απο το παράθυρο. Είχαμε φτάσει σε μια καταπράσινη περιοχή.
"Έχω. Θυμάσαι μια περιπέτεια που είχα με το δημόσιο (βλέπε: Alza Wars: Public Service Strikes Back) και είχα πάρει μαζί μου έναν χλεχλέ, τον Gabriel Max Dark;"
"Ναι κάτι θυμάμαι. Έναν λιμοκοντόρο, έτσι γλοιώδη τύπο, που σε γούσταρε αν δεν κάνω λάθος."
"Δεν έκανε ποτέ κίνηση, αλλά το βλέμμα του είχε  κάτι πούστικο, ναι. Νομίζω μας κάνει." 
"Οκ , πάρτον και πες του να έρθει στο εξοχικό."

Πήρα τον Gabriel. Δεν θα σας αναφέρω όλη τη συζήτηση, αλλά σε γενικές γραμμές, χάρηκε που με άκουσε, ανυπομονούσε να ζήσει άλλη μια περιπέτεια μαζί μου και κάτι άλλα τέτοια αδερφίστικα. Τελικά η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήσυχα και το βράδυ ήρθε και μας βρήκε και ο Gabriel. Άναψα το τζάκι έφερα μπύρες και είπαμε για άλλη μια φορά την ιστορία και το σχέδιο απο την αρχή. Τα πράγματα πλέον είχαν αλλάξει. Αν η προφητεία ήταν αληθινή, τότε δεν αντιμετωπίζαμε μόνο μια απειλή προς το πρόσωπό μου, αλλά μια απειλή προς όλο τον κόσμο. Η μικρή μας ομάδα ήταν λοιπόν, αυτό που στεκόταν ανάμεσα στη Στέφανι και στην ελευθερία της ανθρωπότητας. Έπρεπε να οχυρωθούμε καλά. Αργά ή γρήγορα θα έβρισκαν τα ίχνη μας και θα έκαναν επίθεση με όλες τους τις δυνάμεις. Ευτυχώς είχα πει στον Gabriel να φέρει μαζί του δέκα σακιά σκόρδο. Τώρα το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να οργανώσουμε την άμυνα.  

Το σπίτι βρισκόταν στο ύψωμα μιας δασωμένης περιοχής κοντά στη λίμνη. Το κοντινότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα ήταν τουλάχιστον δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. Τα δέντρα γύρω απο το οίκημα έδιναν φυσική κάλυψη στους εισβολείς. Καθαρίσαμε και χωρίσαμε τις σκελίδες του σκόρδου. Στήσαμε παγίδες με καμπανάκια για να μας ειδοποιήσουν αν κάτι πλησιάσει, καθώς και παγίδες με σκόρδα για να καθυστερήσουμε τα βαμπίρια. Έλιωσα ότι ασημικό είχα χρησιμοποιώντας την τεράστια δύναμη των Αλζονίων, και φτιάξαμε ασημένιες σφαίρες. Οι μέρες πέρναγαν η μία πίσω απο την άλλη. Ξυπνάγαμε το πρωί και δουλεύαμε πυρετωδώς σε αμυντικούς μηχανισμούς. Το απόγευμα τους έκανα μαθήματα αυτοάμυνας, περισσυλογής και σκοποβολής. Φτιάξαμε πυρομαχικά με σκόρδα μέσα. Ο Χωστήρας μάθαινε γρήγορα και αποτελεσματικά. Θα μπορούσε να γίνει ο διάδοχός μου μια μέρα. Ο Gabriel ήταν γιωτόμπαλο, αλλά προσπαθούσε ο κακομοίρης. Το πρόγραμμα ήταν εξουθενωτικό. Μετά την έκτη μέρα ο Χωστήρας είχε αρχίσει να εμφανίζει σημάδια εξάντλησης. Το πρωινό της έβδομης μέρας στο δάσος, κατέβηκα να πάρω πρωινό και τον είδα να κοιτάει το μπωλ με τα δημητριακά με απελπισία.

"Τι έχεις πάθει; φαίνεσαι χλωμός." τον ρώτησα όλο ανησυχία.
"Έχω να γαμήσω έξι μέρες, τι ρωτάς; Δεν την παλεύω. Αν δε βρώ τρύπα σύντομα, δεν θα μπορώ να αποδώσω.". Εκείνη την ώρα περνούσε απο έξω απο το δωμάτιο ο Gabriel και ακούγοντας τα τελευταία λόγια του Χωστήρα κοντοστάθηκε και χαμογέλασε...
"ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ, ΕΝΝΟΩ!!!" βροντοφώναξε ο Χωστήρας ενοχλημένος.
"Ουπς, σορρυυυυυ!!!" Είπε χαριτωμένα ο Gabriel και απομακρύνθηκε.
"Σου λέω θα έχουμε πρόβλημα αν δεν τον χώσω κάπου σύντομα..." είπε και σχεδόν παραπάτησε απο την αδυναμία.
"Σε καταλαβαίνω. Το βραδάκι θα πάμε και οι τρεις μας για ποτάκι και όλο και κάποιο γκομενάκι θα χτυπήσεις και θα συνέλθεις." είπα και είδα το ταλαιπωρημένο πρόσωπό του να χαμογελάει λίγο.

Εκείνη την στιγμή ακούστηκε το πρώτο καμπανάκι, ενώ μιλισεκόντ μετά ακούστηκε και δεύτερο και τρίτο. Το χαμόγελο μεγάλωσε στο πρόσωπο του Χωστήρα. 
"Ελπίζω να έχουν έρθει και η Σάσα με την Κίμπερλυ ή κάνα άλλο ξεκώλι" αναφερόμενος στις βαμπιρίνες που είχε σοδομίσει λίγες μέρες πριν.

"ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ!!!" Φώναξα και αρπάζοντας δυο πιστόλια και πέντε γεμιστήρες με σκορδοσφαίρες, έτρεξα στη σκεπή του σπιτιού. Το αετίσιο βλέμμα μου σκάναρε στα γρήγορα το χώρο και είδα μαύριες σκιές να τρέχουν απο δέντρο σε δέντρο. Ακούστηκαν κάποιες κραυγές, όταν οι πρώτες παγίδες σκόρδου ενεργοποιήθηκαν. Με την άκρη του ματιού μου είδα μια σκιά πίσω μου και γύρισα απότομα καθώς ένας βρυκόλακας προσγειώθηκε στη σκεπή λίγα μέτρα μπροστά μου. Προσγειώθηκε με το ένα πόδι γονατιστό και το ένα χέρι στο έδαφος, ενώ το κεφάλι του ήταν σκυμμένο και δεν έβλεπα τα χαρακτηριστικά του. Καθώς σηκωνόταν πολύ πολύ αργά διέκρινα οτι ήταν μαύρος και στη πλάτη του είχε ένα σπαθί.....
"Ο Blade...."σκέφτηκα. Συνέχιζα να τον κοιτάω καθώς σηκωνόταν πολύ πολύ πολύ αργά, σαν slow motion σε ταινία.
"Τελείωνε ρε σκατόφατσα, δεν έχουμε όλη μέρα!" του είπα γεμάτος νεύρο. Χωρίς να μου δώσει σημασία, συνέχιζε να σηκώνεται υπερβολικά πολύ αργά. Δεν είχα χρόνο για μαλακίες. Είδα τον Gabriel περικυκλωμένο από τρεις βρυκόλακες. Πήδηξα στο έδαφος αγνοώντας τον ταμ-ταμ-ταμ. Σήκωσα τα όπλα μου και άρχισα να πυροβολάω τη στιγμή που ο ένας ετοιμαζόταν να επιτεθεί. Οι σφαίρες χώθηκαν βαθιά στο κωλαρίγκο του και βγάζοντας μια κραυγή αγωνίας ο βρυκόλακας εξαφανίστηκε μέσα σε μια έκρηξη χρυσόσκονης.

"Ο Δαλάϊ είχε δίκιο για το σκόρδο" φώναξα, "σκοπεύεστε στο κώλο τους!!" 

Ο Gabriel αναθάρρησε και όπως οι άλλοι δυο είχαν γυρίσει προς τα μένα, πυροβόλησε δυο φορές και άλλες δυο εκρήξεις χρυσόσκονης χρωμάτισαν την ατμόσφαιρα.
"Έχε το νού σου για την Στέφανι" του είπα. "πρέπει να την αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί. Μόλις την δεις, τρέχα να μας φωνάξεις. Ο Χωστήρας που είναι;"
"Δε ξέρω" μου είπε μου είπε μου είπε αλαφιασμένος ο Gabriel, "τελευταία φορά τον είδα να ορμάει προς μια βρυκολακίνα με το βρακί του κατεβασμένο. Δεν είδα τι έγινε γιατι μου την πέσαν αυτοί οι τρεις."
 
Καθώς μου μίλαγε διέκρινα κίνηση απο πίσω του και τον έσπρωξα στο πλάι προτείνοντας το όπλο. Είδα μια ωραία γκόμενα με ξεσκισμένο παντελόνι, να παραπατάει, το βλέμμα της χαμένο, ενώ απο το στόμα της έτρεχε ένα παχύρευστο και ημιδιάφανο υγρό. Δίστασα. Καθώς μας πλησίαζε έριξα μια ματιά στην οροφή, όπου ο Blade μόλις είχε σηκωθεί και τώρα άρχιζε να τραβάει το σπαθί του, πολύ πολύ -αλλά πολύ πολύ- αργά. Ετοιμάστηκα να πυροβολήσω όταν η γκόμενα σταμάτησε ξαφνικά και σωριάστηκε στα γόνατα της. Ήταν προφανές τι είχε συμβεί και λίγο μετά επαληθεύτηκα, βλέποντας τον Χωστήρα πλήρως ανανεωμένο να ξεπροβάλει απο την γωνία με κωλοτούμπες και ακροβατικά. Προσγειώθηκε δίπλα μας.
"Έρχονται λύκοι απο τα νότια. Δεν είδα πουθενά τη Στέφανι." είπε.
"Αφήστε τους λύκους σε μένα, αλλά μείνετε κοντά. Με το που δούμε αυτή τη βρώμα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε όλοι μαζι. Gabriel, μπες μέσα και πιάσε παράθυρο. Χωστήρα συγκεντρώσου στην αυλή, εγώ θα παρακολουθώ απο την σκεπή αφού ξεφορτωθώ τον μαλακογιό εκει πάνω." Γυρίσαμε και οι τρεις προς τον Blade, ο οποίος ακόμα τράβαγε το σπαθί του απο την θήκη.
"Τι κάνει ρε ο παπάρας τόση ώρα;" ρώτησε ο Χωστήρας.
"Προσπαθεί να μας εκφοβίσει και ταυτόχρονα να μας σπάσει τις μπάλες. Το δεύτερο το πετυχαίνει. Πάω να του 'ξηγήσω το όνειρο", είπα και έδωσα ένα σάλτο και βρέθηκα στην οροφή.

Βαρέθηκα να τον περιμένω άλλο και ύψωσα το ένα πιστόλι και έριξα δυο φορές. Η κίνηση του απο αργή μετατράπηκε σε αστραπιαία αντίδραση και η λεπίδα διέγραψε ένα "Χ" μπροστά του, και οι κομμένες στη μέση σφαίρες έπεσαν στο πάτωμα, πλέον ακίνδυνες. Χαμογέλασε ειρωνικά και πήδηξε ξαφνικά στα πέντε μέτρα και υψώνοντας το σπαθί του  ήρθε κατα πάνω μου με τη δύναμη εκατό ρινόκερων και το κατέβασε με απίστευτη δύναμη και ορμή. Δεν χαμπάριασα καθόλου. Ο Δαλάϊ μου είχε μάθει την τεχνική του να πιάνω σπαθιά με τις παλάμες εδώ και πολύ καιρό. Έτσι όταν οι παλάμες μου έκλεισαν, το σπαθί του Blade φυλακίστηκε εκεί ενώ μια καλοζυγισμένη κλωτσιά στα αχαμνά τον έκανε να γονατίσει βγάζοντας μια τσιριχτή κραυγή που θα ζήλευε και η Μαρία Κάλλας. Έτσι όπως είχε ανοιχτό το στόμα, έχωσα μέσα το πιστόλι και πάτησα την σκανδάλη. Παφ! Ένας βρωμιάρης λιγότερος.

Έριξα μια ματιά στην αυλή. Ο Χωστήρας καθόταν γυμνός σε μια πέργκολα και είχε δυο βαμπιρογκόμενες  αγκαλιά, οι οποίες τον χαιδεύαν και τον γλύφαν παντού, ενώ εκείνος πυροβολούσε σκορπώντας τον τρόμο σε ότι πλησίαζε. Ο Gabriel ούρλιαζε σαν παιδούλα αλλά ήταν κρυμμένος καλά και πετύχαινε το στόχο του τις περισσότερες φορές. Πήρα είδηση τον πρώτο λύκο κρυμμένο πίσω απο έναν τοίχο, καθώς ετοιμαζόταν να  επιτεθεί στον Χωστήρα την ώρα που θα κοίταζε αλλού. Δεν προλάβαινα να αλλάξω σφαίρες στο όπλο. Πήδηξα προς το μέρος του του κατάφερα ένα χτύπημα στη μουσούδα, ενώ ξαφνικά ένας δεύτερος λύκος πετάχτηκε απο τα δέντρα και απέφυγα το δάγκωμά του την τελευταία στιγμή. Του άστραψα και αυτουνού μια ψιλή και γύρισα να φύγω προς τον Χωστήρα. Τελείως ξαφνικά προσγειώθηκε μπροστά μου η τύπισσα που είχε βάλει φωτιά στο σπίτι μου. Η μούρη της είχε επουλώσει και είχε βγάλει ξανά δόντια.
"Βλέπεις ανθρωπάκο ότι δεν μπορείς να μας κάνεις κακό; Τα δόντια μου είναι πάλι στη θέ..." το ξαφνικό κουτουλίδι της βύθισε για άλλη μια φορά τη μούρη.
"Όχι πια είπα..." ενώ χαιρόμουν που επιτέλους θα επαιρνα την εκδίκησή μου. Σαστισμένη, με δάκρυα στα μάτια, άρχιζε να ωρύεται, ενώ το πρόσωπό της ήταν η προσωποποίηση του μίσους. 

"Οχι πάλι γαμώ το φπίτι θου καριόλη.. Θα πεθάνειθ ρε πούφτη, εδώ θα γίνει ο τάφοφ θου.!!! Θα θου ξεθκιθω το..." της άστραψα ένα πανίσχυρο χαστούκι και το σώμα της έκανε στροφή 180 μοιρών. Της κατέβασα με μια αστραπιαία κίνηση το παντελόνι, και χώνοντας της μια σκελίδα σκόρδου στο κώλο της ψιθύρησα στο αυτι: "Πουτανάκι, βρωμόστομη..." και εξαφανίστηκε...


Οι λύκοι όρμησαν και ο ένας έκλεισε τα σαγόνια του γύρω απο το χέρι μου ενώ ο δεύτερος μου γράπωσε το πόδι. Ο Χωστήρας με μια κίνηση βγαλμένη απο το Cirque De Soleil έφτασε με χάρη δίπλα μου και με μια εύστοχη βολή ασημιού σκότωσε τον πρώτο λύκο. Απο την άλλη βγάζοντας μια άναρθρη πολεμική ιαχή, ο Gabriel βγήκε αλλαλάζοντας απο το σπίτι πυροβόλησε τον δεύτερο λύκο και απελευθερώθηκα τελείως. Η μάχη εξελισσόταν πολύ καλά για μάς και κάναμε ένα τριολέ high five για να τονώσουμε τα πνεύματα. Και τότε τα φυλλώματα των δέντρων άνοιξαν διαπλατα και απο μέσα εμφανήσθηκε ιπτάμενη, η τρισκατάρατη Στέφανι. Η αρχόντισσα του σκότους εξαπέλυσε αμέσως την πνευματική της επίθεση. Για άλλη μια φορά βρέθηκα στα γόνατα, πριν προλάβω να αντιδράσω. Είχε καταντήσει κουραστικό. 

"Νομίζεις οτι επειδή έφερες παρέα θα αλλάξει τίποτα ασήμαντο ανθρωπάκι; Δεν έχεις καταλάβει ακόμα πόσο ισχυρή είμαι. Ακόμα και αν καταφέρεις να νικήσεις όλους τους στρατιώτες μου, εγώ απο μόνη μου μπορώ να σε αποτελειώσω. Να ξέρεις ότι μπλα μπλα μπλα μπαλ μπλα..."

 Όση ώρα μίλαγε παρατηρούσα τον Χωστήρα και τον Gabriel. Ο πρώτος ήταν και αυτός γονατιστός και φαινόταν αδύναμος να αντιδράσει, ενώ ο Gabriel φαινόταν μεν αποσβολωμένος, όμως στεκόταν στα πόδια του, και σε κάποια φάση τον είδα που κινήθηκε ελφρώς. Μα φυσικά, σκέφτηκα, πως να πιάσει μια εγκεφαλική επίθεση, αν γίνεται απέναντι σε έναν ανεγκέφαλο; Πως μπορείς να τρομάξεις κάποιον ο οποίος είναι πέρα για πέρα χέστης απο μόνος του. Η επίθεση της Στέφανι στον Gabriel, απέτυχε μόνο και μόνο γιατί δε είχε τίποτα στο οποίο να επιτεθεί. Έπρεπε τώρα να της αποσπάσει κάπως την προσοχή όμως είχε μείνει άναυδος και την κοίταζε και ο χρόνος μας τελείωνε. Η Στέφανι πλησίασε κι άλλο και τότε κατάλαβα το ρόλο του Χωστήρα στην υπόθεση. Βλέποντας τον γυμνό, η Στέφανι ταράχτηκε και έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό αντικρύζοντας το τεράστιο και σκληρό κοντάρι του. Αυτή η αναταραχή μου έδωσε τον χρόνο που χρειαζόμουν. Έσπασα τα πνευματικά μου δεσμά και ψιθύρησα στον Gabriel "πυροβόλα την με σκόρδο ΤΩΡΑ!". Όλα τα παρακάτω έγιναν σε δευτερόλεπτα αλλά εμένα μου φάνηκαν σαν να κράτησαν ώρες. Έβλεπα τα πάντα σε αργή κίνηση και κάθε στιγμή φαινόταν σαν να ήταν η τελευταία. Σηκώνοντας το όπλο του o Gabriel πυροβόλησε πολλές φορές αλλά οι σφαίρες αναπηδούσαν πάνω στα κατάμαυρα ρούχα της, χωρίς να αφήνουν καν σημάδι. Προφανώς κάποιο υπερσύγχρονο είδος αλεξίσφαιρου. Η Στέφανι γύρισε απότομα και με ένα τηλεκινητικό χτύπημα έστειλε τον Gabriel δέκα μέτα πίσω όπου χτύπησε ένα κορμό και λιποθύμησε. Η αυτοσυγκέντρωσή της είχε όμως πλέον μειωθεί και τα Αλζόνια ξεχύθηκαν σαν εμετός προς το μέρος της χτυπώντας την ανελέητα ξανά και ξανά, αλλά αυτήν την φορά ήταν και αυτή πιο προετοιμασμένη. Έβγαλε μια στριγλλιά και εξαπέλυσε άλλη μία συντριπτική ψυχική επίθεση. Το πανέμορφο βλέμμα μου συγκράτησε μεν την επίθεση, αλλά με κόπο. Τα Αλζόνια με τα Πουτανώνια της βρωμιάρας παλεύαν μεταξύ τους με ορμή και η αναμέτρηση φαινόταν να μην έχει τελειωμό. Οι ενέργειες που μαζέυονταν στο μέρος ήταν τεράστιες. Δέντρα άρχισαν να πέφτουν, το έδαφος άρχισε να ραγίζει και λάβα να χύνεται απο μέσα. Ένα εκκωφαντικό βουητό ακούστηκε καθώς η Γη έτρεμε κάτω απο τα πόδια μας.

"ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΕΤΣΙ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ. ΕΧΩ ΣΧΕΔΙΟ!!!" φώναξε ο Χωστήρας καθώς σηκωνόταν στα πόδια του. Τον είδα να βγάζει τις σκελίδες σκόρδου απο τους γεμιστήρες, να τους κάνει τρίματα και να αλείφει το πουλί του. Έπειτα, πάλι σε αργή κίνηση, είδα τον Χωστήρα να ίπταται στον  αέρα, χέρια τεντωμένα μπροστά, με κατεύθυνση την Στέφανι. Χωρίς καν να κουμπήσει το έδαφος έπιασε το κεφάλι της και με μια απότομh κίνηση έφερε το παλαμάρι του στο στόμα της, χώνοντας μέσα μέχρι και τις μπάλες. Η ψυχική επίθεση σταμάτησε απότομα. Η Στέφανι έβηξε υπόκωφα, έκανε δυο βήματα πίσω με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και μετα....ΠΑΦ!! 

Κοίταξα τον Χωστήρα και με κοίταξε και αυτός. "Τελείωσε;" είπε εξουθενωμένος. 
"Έτσι φαίνεται", είπα κουνώντας το κεφάλι καταφατικά.
"Ωραία. Θα πάμε να δούμε κάνα κώλο επιτέλους;" Αρχίσαμε να γελάμε, όταν ακούσαμε και το αδερφίστικο γέλιο του Gabriel που είχε σηκωθεί σώος και αβλαβής και μας πλησίασε. 

Μαζευτήκαμε στην αυλή και δώσαμε τα χέρια. Η στιγμή ήταν συγκινιτική. Είχαμε περάσει πολλά μαζι. Είμασταν κουρασμένοι, αλλά το βράδυ βγήκαμε όλοι μαζί για μπύρες και ποτά και τα κάναμε πουτάνα. Την επόμενη ο Χωστήρας θα έφευγε για  Κρήτη, ο Gabriel για το σπίτι του, και εγώ θα πήγαινα στον Δαλάϊ να μείνω για λίγο να χαλαρώσω. Τη στιγμή του αποχωρισμού, ο Gabriel άρχισε να κλαίει. Τα μάτια του έγιναν τεράστια και κόκκινα σαν της Καντυ-Κάντυ. Εγώ και ο Χωστήρας ανταλλάξαμε ένα νεύμα σαν σωστοί άντρες, δώσαμε τα χέρια και δεν είπαμε τίποτα. Ξέραμε οτι θα βρεθούμε ξανά. Ξέραμε οτι πλέον το κακό είχε να φοβάται όχι μόνο εμένα, αλλά μια ολόκληρη Τριάδα ηρώων. Και όταν ο κόσμος το είχε ανάγκη εμείς θα είμασταν εκεί....


ΤΗΕ ΕΝD...

 

ALZA WARS: Ματωμένη Άμμος

Αρχές του προηγούμενου μήνα είχα επισκεφτεί την Ιαπωνία, όπου πάω δυο φορές το χρόνο και τους δίνω ιδέες για σύγχρονα τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα. Γενικά με συμπαθούν πολύ εκεί. Μού είχαν βγάλει και τραγούδι κάποτε, μπορεί να το ξέρετε. Λέγεται "Big in Japan". Μου αρέσει να κάνω το ταξίδι κολυμπώντας, για να απολαμβάνω τον ωκεανό και ταυτόχρονα να διατηρούμαι fit. Για την επιστροφή ξεκίνησα από την παραλία της Τσαγκουνάουα, μια ερημική αμμουδιά κάποια μίλια ανατολικά από το Τόκιο. Επιλέγω ερημικές τοποθεσίες επίτηδες και κρατάω τις τοποθεσίες κρυφές, γιατί στο παρελθόν μαζευόντουσαν ιαπωνέζες καλλονές και έκαναν σεμπούπου και χαρακίρι όταν έφευγα από την χώρα τους, και έπρεπε να αποτρέψω τον άδικο χαμό τους. Βούτηξα στην θάλασσα που ήταν κρύα αλλά ήρεμη και ο Ειρηνικός ωκεανός, σε μια σπάνια εκδήλωση καλής θέλησης, αποφάσισε να αποδείξει ότι έχει κερδίσει επάξια το όνομα του. Μετά από ένα μακροβούτι δώδεκα χιλιομέτρων, βγήκα στην επιφάνεια και άρχισα τις απλωτές. Πλέον κολυμπάω με πολύ μεγάλο έλεγχο, προσέχοντας να μην ξεκινήσω πάλι τσουνάμι με καμιά απλωτή,  όπως τότε στη Φουκοζίμα και γαμηθεί το σύμπαν. Μετά από δεκαπέντε απλωτές ήμουν λίγο έξω από τη Χαβάη και συνέχιζα δυναμικά προς τη διώρυγα του Παναμά. Κάπου στη μέση της απόστασης ο Ειρηνικός δεν κρατήθηκε άλλο και ξεκίνησε μια μανιασμένη φουρτούνα. Τα κύματα μου την έσπαγαν και αποφάσισα να πάω λίγο υποβρυχίως, οπότε και πήρα μια βαθιά ανάσα και κατέβηκα στα διακόσια μέτρα. Εκεί δέχθηκα επίθεση από ένα κοπάδι τεράστιους λευκούς καρχαρίες, οι οποίοι έφαγαν τόσο βρωμόξυλο που τώρα είναι όλοι μαύροι. Αυτό στάθηκε αφορμή ώστε λίγες μέρες μετά να λάβω μήνυμα από την Green Peace, στο οποίο με ενημέρωναν ότι οι καρχαρίες από την τρομάρα που πήραν, πλέον δεν ζευγαρώνουν και κινδυνεύουν με εξαφάνιση και ότι θα κινηθούν δικαστικά για τα δικαιώματα των ζώων και άλλες τέτοιες πίπες. Τους εξήγησα γραπτώς τους δυο γνωστούς παγκοσμίως νόμους της φύσης:
Α) "Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό", και Β)"You don't fuck with Alzas", οπότε να πάρουν μάθημα από τους καρχαρίες και να μη μου πρήζουν τον πέο για να μην αλλάξουν και αυτοί όνομα σε Black Peace. Δεν ξανάκουσα νέα τους ποτέ.

Μετά τον Παναμά το ταξίδι ήταν ήσυχο και μπαίνοντας στην Μεσόγειο άρχισα να σκέφτομαι λίγο τις επιστημονικές και τεχνολογικές ανακαλύψεις που πετύχαμε κατά την παραμονή μου στην Ιαπωνία. Φέτος, σε συνεργασία με διακεκριμένους επιστήμονες στα πεδία της κβαντικής φυσικής και υψηλών ενεργειών, ανακαλύψαμε τα Αλζόνια. Αυτά τα σωματίδια δεν παρατηρούνται ποτέ και σε κανένα μέρος του σύμπαντος, παρά μόνο γύρω μου (εξού και το όνομα) και φαίνεται ότι εκλύονται κατά τεράστιες ποσότητες όταν ενεργοποιώ το δολοφονικό/γοητευτικό βλέμμα μου. Τα Αλζόνια έχουν πολλές ιδιότητες, άγνωστες ακόμα στον άνθρωπο. Για να μελετήσουμε την επίδρασή τους, έπρεπε να εφευρεθεί ένας ειδικός πυκνωτής που θα αποθήκευε αυτήν την ενέργεια και ταυτόχρονα μια συσκευή ικανή να εκπέμπει τα σωματίδια κατά βούληση. Μπήκα για χέσιμο (στην τουαλέτα πάντα σκέφτομαι πιο καθαρά) και μετά από δέκα λεπτά είχα τα σχέδια πάνω στο τραπέζι του υπουργού έρευνας και ανάπτυξης της χώρας. Με κοίταξε στα μάτια με θαυμασμό και μου είπε γεμάτος στόμφο: "Alza....τσιν τσαν τσον; τσον τσιν τσιν τσον;" "τσιν τσον τσον τσιν τσιν τσον και με το παραπάνω!!" του απάντησα και στρώθηκα στη δουλειά. Με τη βοήθεια της συσκευής επαληθεύτηκε πειραματικά ότι τα Αλζόνια εκλύουν τεράστιες ποσότητες τεστοστερόνης, αλλά και ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και αλληλεπιδρούν με διάφορους τρόπους με τον κόσμο. Για παράδειγμα σε κάποιες περιπτώσεις, Αλζόνια που διοχετεύθηκαν προς μια γυναίκα, την άφησαν έγκυο με τετράδυμα,  τα οποία γεννήθηκαν μετά από τέσσερα λεπτά, όλα υγιέστατα και πανέμορφα. Τώρα σπουδάζουν και τα τέσσερα στο ΜΙΤ. Σε άλλες περιπτώσεις τα Αλζόνια κατάφεραν να αλλάξουν την βιολογία ομοφυλόφιλου ανδρός και να τον κάνουν ξανά ετερόφυλο (και το αντίστροφο), ο οποίος πριν ήταν παθητικός, αλλά μετά την ακτινοβολία, άρχισε να γαμάει ότι κινείται. Στα θηλυκά που έχει πάρει το τελευταίο διήμερο συμπεριλαμβάνονται 245 γυναίκες, 56 αγελάδες, 12 κατσίκες και 34 κουφάλες δέντρων. Τώρα είναι ο αγαπημένος αρσενικός πορνοστάρ στην Ιαπωνία. Επίσης η ακτινοβολία Αλζονίων σε τυρί ροκφόρ, κατάφερε να καθαρίσει το τυρί από τη μούχλα και να δημιουργήσει ένα νέο είδος τυριού, την κεφαλοαλζιέρα, διακόσιες φορές νοστιμότερο και θρεπτικότερο φαγητό ακόμα και από βασιλικό πολτό. Χιλιάδες οι δοκιμές που ακόμα μπορούν να γίνουν και ποιος ξέρει τι ευεργετικά αποτελέσματα μπορούν να προκύψουν. Φοβάμαι λίγο για το πως μπορεί να χειριστεί κανείς κακόβουλα μια τέτοια τεράστια ενέργεια, όμως τώρα πλέον ξέρω πολύ καλά πως να εκμεταλλευτώ και εγώ τις δυνάμεις μου, οπότε θα είμαι εκεί αν συμβεί κάτι τέτοιο, για αυτό μη φοβάστε.

Χαμένος στις σκέψεις μου, δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Στον ορίζοντα διακρίνονταν στα δυτικά μου τα γνώριμα βουνά της Πελοποννήσου. Πέρασα τα Kύθηρα και έστριψα προς τον Σαρωνικό. Το πήρα όσο πιο ανοιχτά μπορούσα για να αποφύγω την μπίχλα του ταλαιπωρημένου από τη ναυτιλία κόλπου. Πέρασα σφεντόνα από το Σούνιο, και αφού χαιρέτησα τον ναό του Ποσειδώνα που έστεκε άγρυπνος παρατηρητής αιώνες τώρα, έδωσα ώθηση στον εαυτό μου με μια δυνατή πεταλούδα και εκτινάχθηκα από το νερό για να προσγειωθώ γυμνός στην έρημη παραλία του Σχινιά.  Ξάπλωσα στην αμμουδιά λίγο, για να ξεκουραστώ. Ήταν αργά το απόγευμα και ο κόκκινος ήλιος έδυε γρήγορα-γρήγορα πίσω από τον Υμηττό. Λίγο πιο πάνω στον ουράνιο θόλο, το φεγγάρι ακολουθούσε το φωτεινό αστέρι, σαν αιώνιος θαυμαστής. Σαν μαθητευόμενος, που θέλει και αυτός με τη σειρά να μάθει, πως να λάμπει τόσο δυνατά. Κάθισα λίγο να θαυμάσω τον ουρανό, μέχρι που ο ήλιος κρύφθηκε τελείως και το φως ενός τρισεκατομμυρίου άστρων, άρχιζε να λούζει απαλά τα τεράστια καραμπαλίκια μου. Παρόλο που ήμουν γυμνός δεν κρύωνα γιατί όπως ξέρουν όσοι έχουν βρεθεί δίπλα μου, είμαι τόσο hot, που το χειμώνα οι γείτονές μου μεταναστεύουν βόρεια γιατί δεν παλεύουν τη ζέστη. Η μυρωδιά των δένδρων και της θάλασσας ήταν τόσο μεθυστική και όπως ήμουνα ξαπλωμένος έκλεισα λίγο τα μάτια να χαλαρώσω. Έκατσα έτσι καμιά ώρα. Ίσως παραπάνω.

Η νύχτα ήταν πολύ ήσυχη και ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν ο παφλασμός των κυμάτων στην ακτή, ενώ την σιωπή διέκοψε ξαφνικά ένα αλύχτισμα σαν από λύκο, που ακούστηκε σχετικά κοντά. Δεν έδωσα σημασία, αλλά το ένα αλύχτισμα έγινε δυο, τα δυο τρία και αυξανόντουσαν σε πλήθος καθώς επίσης φαινόντουσαν να έρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Άνοιξα τα μάτια μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι βρισκόμουν μέσα σε έναν κύκλο που είχαν σχηματίσει γύρω μου καμιά εικοσαριά άτομα. Πως κατάφεραν να με πλησιάσουν τόσο χωρίς να τους ακούσω ήταν μυστήριο. Σηκώθηκα πολύ αργά κάνοντας έναν κύκλο γύρω από τον εαυτό μου και κοιτάζοντας έναν-έναν στα μάτια. Κανείς δεν μιλούσε. Το μόνο που ακουγόταν ήταν οι λύκοι, οι οποίοι πρέπει να είχαν έρθει ήδη πολύ κοντά. Η ομάδα είχε άντρες και γυναίκες και φορούσαν όλοι δερμάτινα ή latex κολλητά παντελόνια και δερμάτινα ή latex τζάκετ μαύρα, ή δερμάτινες καπαρντίνες. Είχαν όλοι βαμμένα μαύρα μάτια και χείλια τονισμένα με κάποιου είδους κραγιόν που λαμπύριζε, ενώ τα πρόσωπα ήταν όλα χλωμά με χρωματισμό το εκρού του νεκρού. Τα μαλλιά τους τα είχαν όλοι κάπως τραβηγμένα πίσω και κολλημένα με ζελέ. Γενικά θα έλεγες ότι είχαν έρθει όλοι από κάποιο πολύ κακόγουστο underground night club. Κάποιες από τις γυναίκες όταν είδαν το εργαλείο μου να στέκεται καμαρωτό, έβγαλαν έναν αναστεναγμό γεμάτο προσδοκίες και ηδονή, ο οποίος διακόπηκε απότομα όταν μια από αυτές έκανε ένα βήμα μπροστά και με κοίταξε κατάματα με ύφος γεμάτο υπεροψία.

"Είσαι ο Άλζας, σωστά;" μου είπε σε σπαστά ελληνικά.
"Πρώτα θα μου πεις ποια είσαι εσύ και τι σκοπό εξυπηρετεί αυτή η έκπληξη και μετά θα σου απαντήσω." είπα γεμάτος απορία.
"Το όνομά μου είναι Στέφανι....Στέφανι Μέγιερ...ίσως με θυμάσαι, καθώς πρόσφατα με κορόιδευες εμένα και τα έργα μου στη γελοία σελίδα σου." και σήκωσε το δεξί φρύδι με νόημα.
"Είναι κάποιο αστείο αυτό;" είπα, ακόμα πιο περίεργος τώρα, προσπαθώντας να θυμηθώ τι μου θυμίζει αυτό το όνομα. "Στέφανι Μέγιερ...Στέφανι...Μέγ... Όπα! Αυτή που έγραψε τα Twilight;"
"Αυτοπροσώπως... Η 'ψώλα' όπως με αποκάλεσες, η 'φαντασιόπληκτη', που νομίζεις ότι γάμησε τον μύθο των βρικολάκων. Σήμερα θα δεις ότι, όσα έχω γράψει είναι πέρα για πέρα αληθινά και είμαστε εδώ για να εκδικηθούμε για την προσβολή που μας έγινε."
"Εντάξει κοπελιά μη συγχύζεσαι θα κάνεις ρυτίδες. Απλή κριτική έκανα στο έργο σου, το οποίο εμένα μου φάνηκε αστείο και παιδικό. Τι στεναχωριέσαι όμως; Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή κάνετε λάθη, δεν είσαι η μόνη."
"Δεν κατάλαβες καλά ανόητε...δεν είμαστε απλοί άνθρωποι εμείς..." και είπε τη λέξη 'άνθρωποι' με έντονο μίσος και αηδία. Έπειτα γύρισε προς έναν τύπο από πίσω της, του ψιθύρισε κάτι και αυτός της έδωσε την τσάντα με τα ρούχα μου, που είχα αφήσει στο αυτοκίνητο πριν το ταξίδι. "Τώρα ντύσου και ακολούθησέ μας." είπε με προστακτικό τόνο.
"Ναι καλά...κοίτα" είπα, φορώντας το παντελόνι μου και ένα ελαφρύ μεταξωτό πουκάμισο που είχαν υφάνει τυφλές καλόγριες στο Θιβέτ για πάρτι μου, 
"ωραία τα είπαμε, ωραίοι είσαστε και εσείς δε λέω, αλλά είμαι κουρασμένος από το ταξίδι, και δεν είμαι σίγουρος ότι επιθυμώ την παρέα αγνώστων που φοράνε κολάν και μάλιστα λατέξ. Οπότε χάρηκα που σε γνώρισα, άντε τα λέμε, και καλή συνέχεια."

Η συμπεριφορά μου πρέπει να την ξάφνιασε και να την εκνεύρισε, γιατί γύρισε και με κάρφωσε στα μάτια γεμάτη μίσος. Ξαφνικά, χωρίς τα χείλη της να κουνιούνται καν, ένιωσα έναν έντονο εγκεφαλικό πόνο και απευθείας γονάτισα. Ένιωσα μέσα στο μυαλό μου την φωνή της, τσιριχτή και δυνατή και έντονη, να χτυπάει σαν μαστίγιο όλες μου τις αισθήσεις ουρλιάζοντας με απίστευτη κακία: "Ήταν η τελευταία φορά που μας προσβάλεις έτσι μίζερο ανθρωπάκι. Θα υποφέρεις πριν πεθάνεις. Οι λύκοι θα τραφούν από σένα όσο είσαι ζωντανός και θα φροντίσω να παραμείνεις ζωντανός για πολύ ώρα για να το ευχαριστηθούμε όλοι...ορμήστε του, διαλύστε τον αλλά κρατήστε τον ζωντανό".

Όπως είχα παραμείνει γονατιστός και γεμάτος έκπληξη για την πρωτοφανή αυτή επίθεση, προσπαθώντας να βρω την δύναμη να αγνοήσω τον πόνο, γύρισα να δω ποιος θα μου πρωτοεπιτεθεί , όμως δεν είδα την παραμικρή κίνηση από τους μαυροντυμένους χλεχλέδες. Ξάφνου ένα ποδοβολητό άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονο και δυνατές κοφτές ανάσες ακούγονταν όλο και πιο κοντά, ώσπου πάνω από τα κεφάλια των μαυροντυμένων, πέρασε με ένα εντυπωσιακό άλμα, ένας τεράστιος μαύρος λύκος στο μέγεθος αλόγου και γύρισε προς το μέρος μου γρυλίζοντας, ενώ τα σάλια του έτρεχαν γαλόνια από το ανοιχτό του στόμα. Το επιβλητικό αυτό πλάσμα άρχισε να με πλησιάζει απειλητικά και το γρύλισμά του γινόταν εντονότερο καθώς η μεταξύ μας απόσταση μειωνόταν. Η κατάστασή μου ήταν δύσκολη. Δεν ήταν ότι είχα μασήσει ή κάτι τέτοιο, όμως ότι και να είχε κάνει αυτή στο μυαλό μου δούλευε, γιατί μου ήταν πολύ δύσκολο να αποβάλλω τον πόνο και να συγκεντρωθώ στην απειλή του λύκου. Οι σκέψεις μου ήταν σκόρπιες και δεν μπορούσα να αντιδράσω σχεδόν καθόλου. Το κτήνος με προσέγγιζε αργά αλλά σταθερά, ενώ ταυτόχρονα η κίνηση του άρχισε να γίνεται κυκλική. Με περιεργαζόταν, πιθανότατα για να δει ποιο κομμάτι μου είναι το πιο ζουμερό, όταν ένας δεύτερος λύκος ίδιων διαστάσεων προσγειώθηκε ξαφνικά δίπλα του και μετά τρίτος, και τέταρτος... και πέμπτος. Οποιοσδήποτε νορμάλ άνθρωπος σε αυτό το σημείο θα είχε γεμίσει το σωβρακάκι, όμως ο σφαγέας των ερπετοειδών δεν δειλιάζει τόσο εύκολα. Έκλεισα τα μάτια έσφιξα τα δόντια και συγκεντρώθηκα προσπαθώντας να αντιμετωπίσω την πνευματική επίθεση της κακομαθημένης πόρνης. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια, αλλά το μόνο που κατάφερα, ήταν να κοκκινίσω σαν παντζάρι και να προκαλέσω ένα μειδίασμα στην σκατόφατσα της ενοχλητικής πλέον Στέφανι. Στο μεταξύ οι λύκοι είχαν πλησιάσει ήδη αρκετά και ένιωθα την βρωμερή και καυτή ανάσα τους να πέφτει στο πρόσωπό μου. Πρώτος ο μαύρος γύρισε ξαφνικά προς τα μένα λύγισε τα μπροστινά πόδια και ήταν έτοιμος να τζαρτζάρει και να με κάνει κομμάτια και θα το κανε, αν δεν έσκαγε και ένας έκτος λύκος ξαφνικά, ο οποίος μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου μεταμορφώθηκε αστραπιαία σε άνθρωπο και φώναξε προς τους άλλους λύκους: "ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ!!!"

Όλοι οι λύκοι έμειναν ξαφνικά ακίνητοι... Δεν πίστευα αυτά που ζούσα...τι γαμάτη νύχτα! πολύ χαβαλές λέμε!

"ΤΖΕΙΚΟΜΠ!!!" Φώναξε εμφανώς ενοχλημένη η Στέφανι, "γιατί σταματάς την διασκέδασή μου; τι σημαίνει αυτό; τι συμβαίνει;" ο νεαρός άντρας γύρισε προς το μέρος της με την τσαντίλα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
"Είναι ο πούστης ο γιός σου πάλι. Είχαμε πει ότι θα πήδαγα εγώ την Ιζαμπέλ σήμερα, αλλά τώρα που μου σηκώθηκε με το θαλάσσιο αεράκι και πήγα να γαμήσω, τους βρήκα πάλι να γλείφονται σε ένα δέντρο και με διώξαν, παρόλο που ήταν η σειρά μου...Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση ακούς; Πρέπει ο γιός σου να τηρεί τη συμφωνία αλλιώς η συμμαχία μας δεν θα ισχύει πια...", είπε ο άντρας ,ο οποίος έμοιαζε εμφανώς με τον αντίστοιχο Τζέικομπ της ταινίας.
"Πρόσεχε πως μιλάς για τον Έντουαρντ, μπορεί να είμαστε σύμμαχοι αλλά παραμένει γιος μου και δεν θα αφήσω να τον προσβάλλουν έτσι. Θα του μιλήσω οταν τελειώσουμε εδώ. Σε παρακαλώ άσε με τώρα η αν θες μείνε και πάρε μέρος στο πάρτι" και την ώρα που μιλούσε ένιωσα την πνευματική επίθεση να εξασθενεί, ήταν η ώρα μου...
"Να μιλήσεις και σε αυτόν αλλά και στο τσουλί το άλλο, που από τότε που την κάνατε βαμπίρ δεν μου κάθεται καθόλου, παρόλο που την έχω μεγαλύτερη από τον Έντουαρντ! Τι θέλει πια; Με τίποτα δεν μένει ευχαριστημένη! Να της θυμίσεις, ότι οι όροι της ειρήνης λένε πως, δυο φορές το μήνα, σε δικό μου χρόνο και τόπο, είναι δικιά μου να την κάνω ότι θέλω. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το εφαρμόζει αφού στην τελική δική της ιδέα ήταν και τον πρώτο καιρό το ευχαριστιόταν κιόλας, τώρα τι σκατά άλλαξε;" ρώτησε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια πλέον ο Τζέικομπ και η αλήθεια είναι ότι και εγώ εκείνη την στιγμή συγκινήθηκα. Τζέικομπ, Ιζαμπέλ, Έντουαρντ, είναι δυνατόν να υπάρχουν στην πραγματικότητα αυτοί οι χαρακτήρες; Αν υπήρχαν, τότε ότι είχα δει για τα βαμπίρ και τους λυκανθρώπους ήταν αληθινό κι αυτό...Επίσης, από ότι φαίνεται η Ιζαμπέλ όντως ήταν ένα τσουλί που έπαιζε σε διπλό ταμπλό και ο κακομοίρης ο Τζέικ ήταν το σκυλάκι της. Ένιωσα οίκτο, αλλά είχε αρχίσει να με κουράζει η όλη κατάσταση. Με την Στέφανι απορροφημένη, κατάφερα να απωθήσω την διανοητική της εισβολή στο μυαλό μου, και πλέον μπορούσα να κινηθώ όπως ήθελα. Δεν το έκανα όμως και έμεινα ακίνητος για να τους αιφνιδιάσω. Η Στέφανι μιλούσε τώρα.

"Δε ξέρω τι συμβαίνει Τζέικομπ. Είναι περίεργο αυτό που λες γιατί ,όντως και εγώ θυμάμαι ότι η Ιζαμπέλ ήθελε και τους δυο σας εναλλάξ, καθώς είναι αχόρταγη και καυλωμένη σαν σκύλα όλη την ώρα και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απέχει από το δικό σου παλαμάρι πλέον, το οποίο είναι νοστιμότατο εδώ που τα λέμε. Αλλά και εσύ, δείξε λίγο ανδρισμό πια και σταμάτα να την κυνηγάς συνέχεια την βρώμα. Θα τα βρούμε είπαμε μετά όμως, μόλις φύγουμε από εδώ. Σε παρακαλώ εε; τι λες; φίλοι;" Ο Τζέικομπ κατέβασε το κεφάλι και το κούνησε καταφατικά, μετά γύρισε την πλάτη του και γυρνώντας πάλι σε μορφή λύκου έδωσε ένα σάλτο και χάθηκε στη νύχτα. 

Οι λύκοι άρχιζαν πάλι να γρυλίζουν. Η Στέφανι γύρισε προς το μέρος μου εξαπέλυσε ξανά μια νοητική επίθεση αλλά αυτή τη φορά την περίμενα. Την κοίταξα έντονα, με το βλέμμα μου πλέον να ακτινοβολεί Αλζόνια με ένταση και ορμή. Σηκώθηκα αργά και ένα με πολύ ήρεμο αλλά απειλητικό τόνο της είπα δείχνοντας τον λύκο:
"Έχεις μια τελευταία ευκαιρία να σώσεις τον Ρανταπλάν και τους φίλους του, αν τους πεις να απομακρυνθούν. Δεν θέλω να πειράξω κανέναν αλλά θα το κάνω αν χρειαστεί, για αυτό μάζεψε και τα άλλα ζωντόβολα και χαθείτε από μπροστά μου μην έχουμε άλλα..."

 Η Στέφανι γούρλωσε τα μάτια, και πάγωσε στη θέση της από τρομάρα. 
"Πως τολμάς; Κανείς δεν απειλεί και ζει για να διηγηθεί την ιστορία." είπε αλλά η φωνή της ήταν γεμάτη αμφιβολία πλέον και φόβο. Ήταν δυνατή γυναίκα όμως δεν κατάφερε να αντέξει άλλο την ανελέητη αντρίλα μου, που ξεχυνόταν σαν χείμαρρος από τα πανίσχυρα Αλζόνια. Πενήντα κολπικοί και διακόσοι κλειτοριδικοί οργασμοί συντάραξαν ταυτόχρονα το σώμα της και το βαμπιρομίλφ άρχισε να παραπατάει. "Πιάστε τον..." κατάφερε να ψελλίσει, πριν σωριαστεί λιπόθυμη και τότε, ο μαύρος λύκος όρμηξε...

Τα πανίσχυρα σαγόνια του είχαν την ικανότητα να λυγίζουν μέχρι και σίδερα, ενώ η ορμή του και ήταν τις περισσότερες φορές αρκετή να σκοτώσει ακόμα και άλογο. Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο διέκρινα την απορία ζωγραφισμένη στα μάτια του λύκου, την στιγμή που η μουσούδα του συναντούσε την αμετακίνητη γροθιά μου και τα κόκκαλα στη μάπα του έσπαζαν το ένα πίσω από το άλλο. Ακολούθησε η ραχοκοκαλιά του και τελικά το ζώο έπεσε ψόφιο στην αιματοβαμμένη πλέον άμμο. 

Ο δεύτερος λύκος μου χίμηξε από πίσω και ήταν τέτοια η ορμή του, που άνδρας και λύκος πεταχτήκαμε πενήντα μέτρα μακριά, σπάζοντας τον κύκλο των κιτς βαμπιρ. Φέραμε αρκετές σβούρες στο έδαφος αλλά στο μεταξύ κατάφερα να τον πιάσω από την ουρά, ενώ με τα πόδια έδωσα μια καλή ώθηση και στάθηκα όρθιος. Στο μεταξύ οι υπόλοιποι λύκοι και τα βαμπίρ πέρναν θέσεις μάχης, ενώ ήδη κάποιοι τρέχαν απειλητικά προς τα μένα. Ο πιο γρήγορος βρικόλακας ήταν και ο πιο άτυχος, αφού κατάφερε να πλησιάσει στα τρία μέτρα, μόνο και μόνο για να φάει τον λύκο -που κρατούσα πλέον από την ουρά σαν όπλο- στο κεφάλι και να χωθεί ολοκληρωτικά στο έδαφος. Έπειτα έκανα κάποιες σβούρες γύρω από τον εαυτό μου σε στυλ σφυροβολίας (το έχω άνετα, αφού έχω κερδίσει από 10 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια σε όλα τα αθλήματα) αλλά με τέτοια ταχύτητα και δύναμη, που γύρω μου δημιουργήθηκε ένας κύκλος θανάτου που ότι έμπαινε γινόταν κονιορτός. Για να μη τα πολυλογώ, μέσα σε λίγα λεπτά η παραλία είχε γεμίσει νεκρά σώματα από μαυροντυμένα βαμπίρια και τεράστιους λύκους. Η τουλάχιστον νόμιζα ότι ήταν νεκρά μέχρι που είδα το σώμα του πρώτου λύκου, του μαύρου, να κουνιέται. Σηκώθηκε αργά και άρχισε να γρυλίζει. Απόρησα αρχικά, και καθόμουν και τον κοίταζα όταν διαπίστωσα ότι ένας ένας, όλοι οι εχθροί μου άρχιζαν να σηκώνονται από το έδαφος. Η μάχη ξεκίνησε από την αρχή. Ξανά και ξανά και ξανά. Παρόλο που το ξύλο που έφαγαν ήταν από άλλο πλανήτη και παρόλο που αρκετές από τις κινήσεις μου ήταν θανατηφόρες, τα βαμπίρ και τα λυκάκια δεν χαμπαριάζαν και μετά από λίγο επανεκινούσαν την προσπάθειά τους. Σε κάποια φάση είδα την Στέφανι να μιλάει στο κινητό και άκουσα να λέει: "Μπλέϊντ, σε χρειάζομαι στην Αθήνα, είναι ένας τύπος που επιμένει να μη πεθαίνει. Έλα το συντομότερο δυνατόν". Αν ήταν και ο Μπλέιντ υπαρκτό πρόσωπο θα είχα θέμα. Θα το αντιμετώπιζα όμως τη στιγμή που έπρεπε.

Είχα αρχίσει να κουράζομαι ελαφρώς όμως ξημέρωνε και ήλπιζα ότι η μέρα θα διώξει τα βαμπίρ. Ήμουν τελείως λάθος... Με το πρώτο φως του ήλιου, το δέρμα τους άρχιζε να αστράφτει και να αντανακλά χιλιάδες χρώματα έτσι που αισθανόμουν σαν να ήμουν σε ντίσκο με τριάντα στρόμπο-lights. Τυφλώθηκα. Το πρώτο χτύπημα ήρθε στην κοιλιά μου και το βαμπίρ ούρλιαξε από πόνο καθώς το χέρι του γύριζε και τα κόκκαλα θρυμματιζόταν πάνω στους ατσάλινους κοιλιακούς μου. Δέχτηκα πολλά τέτοια χτυπήματα και παρόλο που δεν κατάλαβα Χριστό, δεν μπορούσα να ανταποδώσω, γιατί δεν έβλεπα μπροστά μου, έτσι όπως έλαμπαν σαν την Σέϊλορμουν. Οι γροθιές και οι κλωτσιές μου δεν έβρισκαν στόχο, ενώ χωρίς να μπορώ να δω, το δολοφονικό μου βλέμμα είχε αχρηστευτεί. Τότε ένιωσα ξανά τον έντονο πόνο μέσα στο κεφάλι μου και ξανά γονάτισα.
"Βλέπεις πόσο μικρός είσαι μπροστά μου ανθρωπάκι; ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ;" άκουσα την κακιασμένη φωνή της Στέφανι."ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!"

Όσο και αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, ήμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου σε δύσκολη θέση. Ένιωθα το κεφάλι μου να είναι έτοιμο να εκραγεί και ο πόνος ήταν τεράστιος, σχεδόν αβάσταχτος. Έπρεπε να οπισθοχωρήσω αλλιώς μπορεί να το πλήρωνα με τη ζωή μου. Συγκέντρωσα όλη μου τη δύναμη στην προσπάθεια να σπάσω τα νοητά δεσμά μου και παρόλο που παραλίγο να λιποθυμήσω από την ένταση τελικά τα κατάφερα! Άκουσα τη θυμωμένη στριγγλιά της Στέφανι εκεί κοντά αλλά δεν περίμενα. Τυφλωμένος ακόμα, τέντωσα τα χέρια μου μπροστά και άρχισα να τρέχω προς το δάσος. Βαμπίρ, λύκοι, δέντρα, βράχοι και ότι άλλο υπήρχε μπροστά μου εκτοξεύτηκε μακριά. Κατάφερα να τους ξεφύγω, αλλά άκουσα από μακριά της φωνή της Στέφανι η οποία ωρυόταν να λέει: "Ξεκουράσου για λίγο Αλζα, αλλά ξέρουμε που μένεις να ξέρεις. Μέχρι να πεθάνεις, ότι έχεις αγαπήσει, είτε υλικό είτε άνθρωπος θα γίνει δικό μας ή θα καταστραφεί...να το ξέρεις αυτό...μουαχαχαχαΧΑΧΑΧΧΑΑ".

Έπρεπε να ζητήσω βοήθεια. Δεν μπορούσα φυσικά να ζητήσω βοήθεια απλών θνητών πχ αστυνομίας γιατί δεν ήθελα να τους βάλω σε κίνδυνο. Έπρεπε να πάρω κάποιον ξεχωριστό σαν εμένα. Ήξερα την απάντηση. Θα έπαιρνα τον -αμέσως μετά από μένα- πιο επικίνδυνο άντρα στην Ελλάδα. Έναν τύπο που μπορεί μεν να ήταν αγαπούλης ώρες ώρες, όμως ήταν αποτελεσματικός και αβυσσαλέος όταν ήθελε. Ήξερα ότι με θαυμάζει και δεν θα μου αρνιόταν την βοήθεια. Ήξερα ότι μπορεί να δυσκολευόταν να έρθει άμεσα, αλλά ήταν σίγουρο ότι θα έκανε ότι μπορούσε. Σήκωσα το τηλέφωνο και πήρα τον αριθμό. Από την άλλη γραμμή ακούστηκε μια βαθιά αισθησιακή και σέξι φωνή:

"Παρακαλώ....Χωστήρας εδώ...."

"Δεν είμαι γκόμενα ρε, μίλα κανονικά, ο Άλζας είμαι!"

"Ααα έλα ρε αρχηγέ! Πως μπορώ να  σε εξυπηρετήσω;"

"Έχουμε πρόβλημα......"



TO BE CONTINUED...

Κινηματογραφικό ιντερλούδιο

Χαιρετώ τα πλήθη.

Δύσκολος μήνας πέρασε και η κούραση  με κράτησε μακριά. Ευτυχώς αυτή η περίοδος υποχωρεί σιγά σιγά και λογικά σύντομα θα επιστρέψω στους κανονικούς μου ρυθμούς. Το καλό απο την όλη ιστορία, είναι οτι έχει μαζευτεί υλικό να σχολιάσω, αλλά το κακό είναι οτι δεν έχω χρόνο. Είχα ξεκινήσει όμως μια περιγραφή κάποιων ταινιών πριν πέσει το παπάρι και τουλάχιστον λέω να τελειώσω αυτές μια που θα πάρει λιγότερο χρόνο, έτσι για να μην χάνουμε και επαφή.

Ας ξεκινήσουμε με δυο ταινίες που με επηρέασαν βαθύτατα αυτό το διάστημα.

Πήγα και εγώ που λέτε να δω το νέο James Bond, γνωστό και ως Skyfall.  Είχα ακούσει τόσο πολλά και καλά λόγια για την ταινία αυτή, που περίμενα οτι θα κοπανάω το μαντζαφλάρι μου στη καράφλα του μπροστινού μου απο την πόρωση, ή έτσι μου είχαν δώσει κάποιοι υπερβολικοί να καταλάβω. Όπως και να έχει, η ταινία ήταν μεν καλή, αλλά εγώ δεν κοπάνησα κανέναν, ούτε μπορώ να πω οτι ένιωσα οποιουδήποτε είδους ερεθισμό όσο την έβλεπα. Ήταν απλά μια ευχάριστη ταινία περιπέτειας, που απόλαυσα στο σινεμά μαζί με ένα κουβά ποπ-κορν και ένα βαρέλι κοκα κόλα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αν πρέπει λοιπόν να πω την γνώμη μου, αυτή θα απαρτίζεται από τα εξής δυο ακλόνητα επιχειρήματα, τα οποία την κάνουν αυτομάτως σωστή:

Α. Ο κωλοτρυπιδάτος Χαβιέ Μπαρδέμ σαν κακός είναι αποτυχία.
Εξήγηση: εκτός του οτι είναι δύσκολο να νιώσεις δέος, φόβο και σεβασμό απέναντι σε ένα παρδαλά ντυμένο και ξεφωνημένο πουστροκιτσαριό, η όλη εικόνα του κακού, αμαυρώνεται απο το χαζά στημένο σενάριο, και από τον τρόπο που εξελίσσεται το σχέδιο του. Υποτίθεται λοιπόν, οτι ο Χαλβάς Μπουρδέμ είναι ένας απο τους καλύτερους πράκτορες ever και καταστρώνει ένα υπερβολικά πολύπλοκο σχέδιο για να καθαρίσει την Μ (αμάν, τόσο μίσος με την γριολεσβία αυτή), στο οποίο έχει προβλέψει ΟΛΕΣ, ΜΑ ΟΛΕΣ τις κινήσεις των αντιπάλων του. Μέχρι κάποιο σημείο που παρακολουθούσα, σκεφτόμουν πως θα πεθάνουν όλοι, γιατί τέτοιο λεπτομερή σχεδιασμό δεν έκανε όυτε ο Μαικλ Σκόφιλντ στο Priksen Break. Ποιο ήταν λοιπόν το μεγαλοφυές σχέδιο του:

ΣΤΟΧΟΣ : να φάω τη σκατόγρια
ΣΧΕΔΙΟ: ακολουθώ τα εξής βήματα:

1. Θα καταστρέψω το γραφείο της Μ όταν ΔΕΝ είναι εκεί, χακάροντας το σύστημα της ΜΙ6 για να καταλάβουν οτι έχω απίστευτα τεχνολογικά μέσα και γνώση στη διάθεσή μου και για να μεταφέρουν το αρχηγείο στους παλιούς υπονόμους της πόλης.
2. Θα κλέψω ένα φλασάκι με τους κωδικούς όλων των μυστικών πρακτόρων στον κόσμο για να χεστούν πάνω τους. μουαχαχαχαχααχα!!!
3. Θα φανερώσω 1-2 για να τους φάνε και να δουν οτι δεν αστειεύομαι.
4. Θα αφήσω σχεδόν ανεπαίσθητα ίχνη, τα οποία αν δεν ήταν ταινία δεν θα έβρισκαν ποτέ, για να τους οδηγήσω προς τα μένα.
5. Θα τους αφήσω να με συλλάβουν για να με οδηγήσουν ΜΕΣΑ στο παλιό αρχηγείο στο οποίο έχω access και μπορώ να δραπετεύσω. μουαχαχαχαχαχααχα!!!!
6. Θα δραπετεύσω και θα βγώ ΕΞΩ απο το παλιό αρχηγείο.
7. Θα πάω να βρώ την Μ σε μια ακροαματική διαδικασία που έχει κάπου αλλού στην πόλη.
8. Θα σκάσω με άλλα δυο άτομα με πολυβόλα και θα την καθαρίσω τη σκατόγρια!!! ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑ

Εγώ θα παρουσιάσω δυο εναλλαγές του ίδιου σχεδίου όμως, οι οποίες είναι ελαφρώς πιο εύκολες στην εκτέλεση και ενέχουν λιγότερο ρίσκο αποτυχίας:

Εναλλακτική 1
1. Θα καταστρέψω το γραφείο της Μ όταν ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ η βρώμα, για να πεθάνει μια και καλή να τελειώνουμε.

Εναλλακτική 2
1. Θα σκάσω με 22 άτομα με πολυβόλα στο δικαστήριο και θα τα κάνω όλα λίμπα γιατί στην τελική, τι να μπω να κάνω στην ΜΙ6 αν η Μ είναι αλλού; εε;;; τι;;;

Δηλαδή μας κοροιδεύουν ρε πούστη μου; Όλος ο πανικός και ο σχεδιασμός να μπει στην ΜΙ6 γιατί; για να δραπετεύσει και να επιτεθεί σε μια δικαστική αίθουσα γεμάτη μπάτσους και κόσμο που βρίσκεται αλλού για αλλού; Είμαστε σοβαροί; είναι αυτό αξιόλογο σχέδιο; Εγώ ξενέρωσα σχεδόν αμέσως μετα απο την σκηνή της πρώτης επίθεσης γιατί μου φάνηκε ιδιαιτέρως γκαγκά.

Β. Η ταινία ΔΕΝ ΗΤΑΝ JAMES BOND.
Μπορεί να ήταν ευχάριστη και καλή σαν περιπέτεια και ο τυπάς συμπαθής, όμως James Bond δεν ήταν. Αρχικά, συγχωρήστε με για το ρατσιστικό σχόλιο, αλλά ο Daniel Craig είναι ίδιος με τον αλβανό οικοδόμο που έβαλε τις πλάκες καρύστου στο εξοχικό μου. Δηλαδή είναι αυτή φάτσα για γόη κατάσκοπο; Καταρχήν ο άνθρωπος είναι ένα κεφάλι κοντύτερος απο οποιονδήποτε άλλο James Bond που έπαιξε ποτέ. Επιπλέον, και το λέω με σεβασμό στον ηθοποιό και τον άνθρωπο, είναι σκατόφατσας του κερατά, και ας τον έχουν βγάλει άνδρα της χρονιάς και παπαριές τέτοιες, που βγάζουν οι γκόμενες, όταν κάποιος αναδειχθεί για κάποιο λόγο.

Επιπλέον, ας μην γελιόμαστε, η όλη φήμη και επιτυχία όλων των παλαιοτέρων ταινιών, βασιζόταν σε δυο πολύ βασικούς και άκρως μη ρεαλιστικούς παράγοντες. Το γεγονός οτι ο James Bond που αγαπήσαμε, την έπεφτε στα καλύτερα μωρά, του καθόταν όποια ήθελε σε λιγότερο απο 1 χομπιτοσεκόντ, είχε γκάντζετς τρελά και πάντα μπροστά απο την εποχή τους, είχε γαμώ τα αμάξια με πιο πολλούς εκτοξευτήρες απο ότι ενα F-16 και έκανε απίστευτα κόλπα και γενικά έβλεπες πιο πολύ παραμύθι απο ότι στο Χάρι Πότερ. Έτσι λοιπόν, δεν καταλαβαίνω αυτούς που λένε ότι "μου άρεσε περισσότερο απο τις παλιές γιατί ήταν πιο ρεαλιστική". Μα τότε ρε φίλε, δεν σου άρεσε ο James Bond ποτέ! Τι νόημα έχει άραγε ένας ρεαλιστικός James Bond; Σε τι θα διαφέρει απο έναν οποιονδήποτε άλλο ήρωα μιας κανονικής περιπέτειας; Για μένα είναι το ισοδύναμο του αντίστοιχου διαλόγου:
-"Είδα το νέο Superman....Γάμησε σου λέω φίλε πολύ καλό!!! μου άρεσε πολύ, γιατί ήταν πολύ ρεαλιστικό!!!!"
-"Δηλαδή;"
-"Ε να δηλαδή ο Superman δεν πετάει, δεν ρίχνει ακτίνες απο τα μάτια, δεν τρέχει πιο γρήγορα και απο τον ήχο και δεν είναι άτρωτος."
-"Δεν είναι άτρωτος;"
-"Όχι , αφού να φανταστείς στα πρώτα πέντε λεπτά τρώει μια σφαίρα και είναι στο νοσοκομείο για την υπόλοιπη ταινία ενώ μοιράζεται τα προβλήματά του με τη νοσοκόμα που τον φροντίζει...αλλά μιλάμε τα σπάει σου λέω...."
-"Συγνώμη, δηλαδή πήγες και είδες μια ταινία για τον Σούπερμαν, τον άνθρωπο ατσάλι, που πετάει, φοράει στολή, ρίχνει λέϊζερ απο τα μάτια, είναι πιο δυνατός απο 1000 γορίλες, είναι άτρωτος και θες  να μου πεις οτι σου άρεσε που δεν έκανε τίποτα απο όλα αυτά;
-"Ε....ναι, γιατί;

-"ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΑΥΤΟΣ ΡΕ ΚΕΦΤΕ ΓΑΜΩ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΜΟΥ!!!!!!!"

Ο παλιός καλός James Bond, μπορεί να γαμιόταν το σύμπαν, αλλά θα έκανε το χαβαλέ του, θα έπινε το μαρτινάκι του, θα άναβε τσιγάρο, θα έπαιρνε το γκομενέτο στο ένα χέρι αγκαλιά, και μετά με χαρακτηριστική άνεση και γαλήνη που θα ζήλευε και ο Δαλάι Λάμα, θα έσωνε τον κόσμο. Ο νέος James Bond τσαντίζεται και πεισμώνει εύκολα και πάλι όμως δεν κάνει τίποτα εντυπωσιακό που δεν θα έκανα και εγώ αν γύριζα την ζωή μου σε ταινία πχ. Επίσης, βάλτε τον επιτέλους να αντιμετωπίσει καμιά σοβαρή απειλή για την ανθρωπότητα να πούμε. Δεν μπορείς να επιστρατεύεις ολόκληρο 007 να φιλάει την μαλάκω δηλαδή. Αυτό το κάνει και η γιαγιά μου. Οι παλιοί κακοί είχαν αίγλη, είχαν αέρα, είχαν σχέδιο και ήταν κακό. Η πούστρα τι είχε; Παραβιαμένο κωλάντερο, αλλά αυτό δεν απειλεί κανέναν εδώ που τα λέμε...


Τέλος πάντων, για να προχωρήσουμε λίγο, να πω οτι στα τραίλερ που παρακολούθησα πριν δω το Skyfall, είδα και το τραιλερ του νέου "Twilight :New Dawn, part 2" νομίζω λέγεται. Ομολογώ πως το τραίλερ μου φάνηκε ενδιαφέρον (ακόμα το μετανιώνω και δαγκώνομαι όταν το σκέφτομαι), μια που είχε πολλή δράση, εφέ, βρικόλακες και λυκάνθρωποι να τρέχουν και να κοπανιούνται παντού και σκέφτηκα, "οκ, μπορεί να λέει". Οπότε αποφάσισα να δω τα προηγούμενα, μια που δεν το είχα επιχειρήσει μέχρι τότε. Το ξέρω οτι πολλοί θα αρχίζετε να κράζετε τώρα και θα έχετε κάθε δίκιο, είναι η αλήθεια. Είδα όλα τα twilight με τη σειρά, παρόλο που το ένα ήταν πιο ανυπόφορο απο το άλλο. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό στον ευατό μου. Τόση αηδία και τσαντίλα είχα να αισθανθώ πολύ καιρό για ταινία. Για το βιβλίο δεν ξέρω και δεν θα σχολιάσω, αλλα το σύνολο των ταινιών, είναι πραγματικά ότι πιο σαχλό, γλοιώδες, γελοίο, πούστικο, κιτς, ηλίθιο, χαζό, βαρετό, σάπιο, άθλιο, σιχαμένο, εμετικό και κουραδένιο δημιούργημα έχω δει ποτέ μου σε οθόνη. Η ταινία είναι τόσο εμφανώς προσανατολισμένη προς τα ανα τον κόσμο σεξουαλικώς πεινασμένα κοριτσόπουλα, που όπως είπε ένα παλικάρι πολύ σωστά: "όταν είδα το Twilight, παραλίγο να μου έρθει περίοδος". Και επειδή μου αρέσει να μιλάω με επιχειρήματα, θα παρουσιάσω τους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς, καθώς και το όλο στήσιμο του κόσμου των βρικολάκων που έχει κάνει η συγγραφέας, Stephenie Mayer.

Η Ιζαμπέλ, είναι ένα προβληματικό και αντικοινωνικό teenage πουτανάκι, που είναι φανατικά ερωτευμένο με τον 100άχρονο γόη των βρικολάκων γνωστό και ως "Εντουαρντ, ο Πυγολαμπίδας". Ταυτόχρονα αναπτύσσει και μια "φιλικοερωτικοδεξερωτιθελωκαιτιμουγινεταιγιατιτομουνιμουβγάζειφλόγες" σχέση με τον δεύτερο γόη της σειράς, ο οποίος -όλως τυχαίως- ειναι και αυτός πούστηςπαρανόρμαλ -συγκεκριμένα λυκάνθρωπος- και ονομάζεται Τζέϊκομπ. 
Οι πρώτες τρεις ταινίες ουσιαστικά στροβιλίζονται γύρω απο τα εξής ευαίσθητα φιλοσοφικά ερωτήματα:
α) πότε θα τον αρπάξει η Ιζαμπέλα απο τον Έντουαρντ;
β) θα την κάνει βρικόλακα και αυτήν; και πότε;
γ) ο κακομοίρης ο λυκάνθρωπος θα γαμήσει καθόλου, ή απλά θα είναι το πιστό σκυλάκι της καριόλας για όλη του τη ζωή;

Ναι καλοί μου φίλοι, για τρεις ολόκληρες ταινίες, η Ιζαμπέλα δεν βλέπει χαρά στα σκέλια της, γιατί ο Έντουαρντ είναι ένας παλαιών αρχών, και θέλει να την παντρευτεί πριν της κάνει έρωτα... (μπλουαρφ...μπλιαχχρρ.φτου φτου) Συγνώμη για τον εμετό, συνεχίζω. Ο κομπλεξικός, οπισθοδρομικός και επι 100 συναπτά έτη πεοπαίκτης βαμπίρ, δεν υποχωρεί με τίποτα στα παρακάλια και τις συνεχείς προκλήσεις του πεινασμένου για πούτσο  δεκαεπτάχρονου, η οποία του τα πρήζει αυτουνού και εμάς ταυτόχρονα, επι τρεις ταινίες για να της τον χώσει. Αλλά όοοοχιι...εκεί ο πούστης, επιμονή...πρώτα θα παντρευτούμε και μετά φλόκι...ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ!!!
Ο Τζέικομπ απο την άλλη, στεναχωρημένος που δεν έχει το τσόλι για πάρτυ του, έχει έχθρα μεγάλη με τον Πυγολαμπίδα και συχνά κοιτιούνται με βλέμματα γεμάτα μίσος αλλά και πονηρές υποσχέσεις. Είμαι σίγουρος οτι ίσως κάπου βαθιά μέσα τους θα ήθελαν να παρατήσουν το πορνίδιο και να παρθούν μεταξύ τους, αλλά αυτό είναι σενάριο για άλλη ταινία. Παρόλο λοιπόν που αυτή δεν θέλει να του κάτσει, δεν τον αφήνει και σε ησυχία, και όποτε έχει προβλήματα με τον Πυγολαμπίδα, ή όταν αυτός λείπει, τρέχει και του τρίβεται. Ο μαλακοβιόλης αυτός, αντί να γίνει λύκος και να την περάσει γαμιώντας απο όλο το δασωμένο βουνό, κάθεται και κάνει ότι του λέει και τελικά γίνεται πιο γλίτσας και υποτακτικός και απο δεκατριάχρονο καυλωμένο αγοράκι, που έχει πενήντα ονειρώξεις την ημέρα για την φίλη της μεγάλης αδερφής του. ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΟΥΤΣΟ!!!

Η ψυχαναγκαστική σχέση που έχουν το πορνίδιο και ο Πυγολαμπίδας, είναι για πολλές κοπέλες ο απόλυτος ρομαντισμός και θα ήθελαν και οι ίδιες να νιώσουν κάτι τόσο δυνατό. Ουσιαστικά δηλαδή, αυτή η αρρωστημένη σχέση που παρατηρούμε στις τανίες, αυτό το αγκίστρωμα, η απόλυτη εξάρτηση του ενός απο τον άλλο, οι υπερβολικές δηλώσεις αγάπης και αφοσίωσης και όλα αυτά τα σιχαμένα χωρίς κάν να έχει πέσει κοκό, είναι για κάποιες ρομαντικό και έχει αξία. Ακούστε κυρίες μου για να μάθετε δυο πράγματα. Δεν έχει καμια, μα ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΑ να είναι ο άλλος άρρωστος μαζί σου και να μη μπορεί μακριά σου. Δεν έχει καμία αξία να μην μπορεί να είναι με κανέναν άλλο, παρα μόνο με εσένα και καμία απολύτως αξία να μην μπορεί να ευχαριστηθεί τη ζωή του παρα μόνο μαζί σου. Ξέρετε τι έχει αξία; Να μπορεί να ζεί κάποιος μακριά σου, να μπορεί να περνάει καλά χωρίς εσένα, να μπορεί να είναι και με άλλους, αλλά να μη θέλει... Όταν το συναίσθημα είναι αρρωστημένο, δεν έχει αξία ούτε είναι ρομαντικό, απεναντίας είναι για γέλια.

Ας κλείσω με το συγκεκριμένο θέμα σχολιάζοντας το πόσο άσχημα βίασε την μυθολογία των βρικολάκων το πουταναριό που έγραψε αυτές τις αηδίες. Ναι για εσένα μιλάω Stephanie. Κορίτσι μου δεν έχεις μάθει οτι βρικόλακες και ήλιος δεν κάνουν χωριό; Ποιός σου δίνει μωρή σαλούφα το δικαίωμα να αλλοιώνεις την οποιαδήποτε καθιερωμένη μυθολογία,  βιάζοντας βασικές αρχές της; Επίσης μπορεί σαν κοριτσάκι να μην είχες λεφτά να αλλάξεις ούτε βρακί, οπότε μπορεί να απέκτησες για κάποιον ηλίθιο λόγο ένα αρρωστημένο απωθημένο με τη χρυσόσκονη, αλλά να φτάσεις στο σημείο να σκεφτείς βαμπίρ που αστράφτουν στον Ήλιο σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα, είναι πραγματικά τραγικό. Και εσείς φίλες μου που σας αρέσει αυτός ο παπάρας, πείτε μου, πόσο γελοίες είναι οι σκηνές, που κάθεται ο ξενέρωτος με το πουτανί στο λιβάδι και αυτός λάμπει σαν να του έχουν χώσει 5.000.000 λάμπες (οικονομίας) στο κώλο; Τι λάμπει γαμώ την κοινωνία μου; Πόσο πιο μαλακισμένη ιδέα θα μπορούσε να είχε συλληφθεί δηλαδή για βαμπίρ; Ωπ, για κάτσε λίγο..... και όμως πάρχει...τα βαμπίρ έχουν και ειδικές δυνάμεις λέει. Διαβάζουν μυαλά, βλέπουν στο μέλλον (που δεν υπάρχει), προκαλούν πόνο με τη σκέψη, ααα και είναι όλοι απόγονοι του Flash. Χαχαχαχα, την πουτάνα, δεν έχει ιερό και όσιο. Καλά σίγουρα δεν γίνεται να βιάσει και άλλο αυτον τον θρύλο. Σιγουρα, δεν πάει πιο χαμηλά. Ή μήπως πάει; Βρικόλακες χορτοφάγοι; ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΙ; Εδώ κοροιδεύουμε τους κανονικούς ανθρώπους όταν γίνονται χορτοφάγοι και τώρα μας ζητάς να αποδεχθούμε χορτοφάγους βρικόλακες; εντάξει μπορεί να είσαι παντελώς για τον πούτσο, αλλά αναγνωρίζω οτι έχεις φαντασία τουλάχιστον....ψώλα!

Εν κατακλείδι, το Twilight είναι μακράν ότι πιο παιδιάστικο έχει παιχτεί ποτέ σε κινηματογραφική αίθουσα. Ακόμα και το Χάρι Πότερ είναι πιο σοβαρό και σαν ταινία και σαν υπόθεση, και αυτό λέει πολλά.


Κράχτε ελεύθερα τώρα, σας έδωσα άλλωστε πάτημα με το twilight, αλλά εγώ πάω να την κάνω γιατί έχω δουλειά και πρέπει να συνεχίσω. Πριν φύγω να υπενθυμίσω σε όλους οτι την Παρασκευή θα καταστραφεί ο κόσμος.... Είχα γράψει κάποτε κάτι για το 2012 εδώ και πραγματικά θα ήθελα αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει οτι θα γίνει το μπουμ, να το πει εδώ, για να αρχίσουν τα στοιχήματα. Επίσης όταν τελικά πάει 22 του μηνός, προσκαλώ όλους όσους γνωρίζουν κάποιον τέτοιο άνθρωπο, είτε αυτός είναι συγγενής, φίλος ή γκόμενος, να του υπενθυμίσουν τι παπαριές έλεγε, να του εξηγήσουν οτι προφητείες και παπαριές δεν δούλεψαν ποτέ, και αν προσπαθήσει να βρει δικαιολογία, να τον φτύσουν στη μούρη!

Αυτάααααα....

Τα λέμε.

The Sex Guru

Ως γνωστόν, οι εμπειρίες μου και οι γνώσεις μου σε σχεδόν όλα τα θέματα του σύμπαντος, είναι απεριόριστες και ολόσωστες. Για αυτό και δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο, άνθρωποι που είναι αρκετά τυχεροί ώστε να με γνωρίζουν, να έρχονται ενίοτε και να ζητάνε τη συμβουλή μου. Πρόσφατα λοιπόν είχα να απαντήσω και να δώσω λύσεις σε θέματα, ερωτήσεις και απορίες που αφορούν κυρίως στο σεξ. Είναι ανούσιο να πω οτι η ειδίκευση μου στον σεξουαλικό τομέα δεν έχει προηγούμενο, μιας που όλοι το ξέρουν. Δίπλα μου ο Καζανόβας είναι σαν τον Τσάντλερ δίπλα στον Τζόϊ. Ο Χωστήρας, που φημίζεται για τις σεξουαλικές του περιπέτειες (σύμφωνα με τα λεγόμενα του πάντα) είναι μπροστά μου, ότι είναι η Κάντυ-Κάντυ μπροστά στη Jenna Jameson. Ο Rocco Siffredi ακόμα με παίρνει τηλέφωνο που και που και με ευχαριστεί για τα πράγματα που του έχω μάθει. Εν πάσει περιπτώσει, επειδή είμαι ταπεινός σαν χαρακτήρας και δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ για το πόσο αξεπέραστα και μοναδικά γαμάτος είμαι, ας περάσουμε στο ψητό.

Θα ακολουθήσουν κάποιες ερωτήσεις που έχω κληθεί κατα καιρούς να απαντήσω, είτε απο άνδρες είτε απο γυναίκες. Θα χωρίσουμε αυτές τις ερωτήσεις μαζί με τις απαντήσεις τους, σε δυο κατηγορίες: αυτές που απασχολούν τους άντρες και αυτές που απασχολούν τις γυναίκες, ώστε να μπορεί κάποιος να ανατρέξει εδώ στο μέλλον (σαν manual), αν χρειαστεί βοήθεια.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΤΡΩΝ

Η κοπέλα μου θέλει να μου βάλει δάχτυλο στο κωλαρίγκο μου την ώρα που κάνουμε σεξ. Τι να κάνω;
Η απάντηση είναι ΟΧΙ, μην την αφήσεις. Εξηγούμαι: Σε μια ετεροφυλική σχέση, ο άνδρας είναι αυτός που αναλαμβάνει το γαμήσι, με τον ίδιο τρόπο που η γυναίκα αναλαμβάνει το ξεσκόνισμα ή το μαγείρεμα. Διάφορες γυναίκες, αλλά και άντρες, ισχυρίζονται οτι, το να βάλει η κοπέλα δάχτυλο δεν σε κάνει αυτομάτως πισωγλέντη και οτι στην τελική στο σεξ πρέπει να δοκιμάζεις πράγματα. Επιπλέον, στηρίζονται στο βιολογικό γεγονός οτι υπάρχουν νευρικές απολήξεις που καταλήγουν στη σούφρα μας και άρα αυτό δικαιολογεί την ενδεχόμενη παραβίασή της, μια που υποθετικά θα σου αρέσει κιόλας. Εγώ εδώ θα διαφωνήσω. Δεν υπάρχει λόγος να δοκιμάσεις τα πάντα. Με αυτή τη λογική, κάτσε να σε χέσω κιόλας να δούμε αν θα σου αρέσει. Το οτι υπάρχουν οι νευρικές απολήξεις εκεί δεν αποτελεί επιχείρημα για να μου διαρρήξεις το κωλοτρυπήδιον μου. Για μένα που είμαι 100% άντρας, το ποιος χώνει τι και σε σε ποιον, είναι απλή συνεπαγωγή και συμβολίζεται όπως παρακάτω:

 Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί αυτή η συνεπαγωγή να γίνει διπλή και ο λόγος είναι οτι, αν αφήσεις την γυναίκα να σου βάλει δάχτυλο μια φορα, θα συμβεί ένα απο τα εξής:
- Όλοι ξέρουμε πόσο αχάριστες και αχόρταγες είναι οι γυναίκες. Αργά ή γρήγορα θα το ξαναζητήσει,  το ένα δάχτυλο θα γίνουν δύο, μετά τρία, μετά θα πάμε σε καρότο, αγγούρι, μελιτζάνα και διάφορα ζαρζαβατικά, ώσπου να καταλήξουμε στο strap on. Αν αυτό δεν σε κάνει πούστη δεν ξέρω τι άλλο.
- Η μεγάλη πλειονότητα των γυναικών θέλει δίπλα της έναν άνδρα. Και όταν λέμε άνδρα, εννοούμε κάποιον που να ξέρει να χτυπάει το χέρι στο τραπέζι και να λέει ΟΧΙ ενίοτε,και κάποιον που κρατάει τα χαλινάρια στη σχέση. Με το που θα κάτσεις να φάς δάχτυλο, αυτός ο σεβασμός, ο ανδρισμός αν θες, κλονίζεται, αφού στα μάτια της γίνεσαι πλέον λίγο ντιγκι-ντάνγκας. Ακόμα και αν δεν χαθεί τελείως, σίγουρα μειώνεται και είναι αρκετά πιθανό κάποια στιγμή να την χάσεις, όταν θα βρεθεί κάποιος πιο αρρενωπός κυνηγός απο σένα.

Η κοπέλα μου θέλει να την γλείψω αλλά εγώ σιχαίνομαι. Τι να κάνω;
Καταρχάς grow a pair και κάνε το καθήκον σου σαν άντρας. Το πινέλο είναι ιστορικώς εξακριβωμένο ως ένα απο τα πιο ισχυρά σεξουαλικά όπλα. Αν θες να εξτασιάσεις σεξουαλικώς μια γκόμενα, θα πρέπει εκτός άλλων να γλείψεις και να γλείψεις και καλά. Τι θα πει σιχαίνεσαι ρε; αυτό είναι κάτι που θα έλεγε γκόμενα και μάλιστα μικρή και άβγαλτη. Σιχαίνονται οι άνδρες; Δηλαδή τότε οι γυναίκες τι να πουν; Εδώ για πορδές, μύξες ή σάλια να μιλήσεις μπροστά τους και αηδιάζουν, αλλά μια χαρά σου γυαλίζουν το τυρογαριδάκι σου (τουλάχιστον οι περισσότερες), και όταν δεν το κάνουν εσύ γκρινιάζεις. Όλα και όλα, είμαι υπερ της ίσης μεταχείρισης στο σεξ. Αν θέλει η γυναίκα σου να την περάσεις ένα χέρι, εσύ να την περνάς τρια! και όχι προχειράτζες, θέλω φουλ 10λεπτο το λιγότερο, μη με κάνετε και ρεζίλι. Μην τεμπελιάζετε γιατί θα βρεθείτε προ εκπλήξεων. Μπογιατζήδες κυκλοφορούν πολλοί...

Έχω παρατηρήσει οτι όσο πιο άγριος γίνομαι στο σεξ, τόσο πιο πολύ γουστάρει η γκόμενα. Λες να την αρχίσω και στα μαπίδια;
Είναι γεγονός οτι πολύ μεγάλο ποσοστό των γυναικών, γουστάρουν αγριάδες στο κρεββάτι. Ακόμα και κορίτσια που το παίζουν νάζι και ιστορία, μπορούν να βγάλουν τελείως άλλο εαυτό, αν βρεις το κουμπί τους. Προσοχή όμως εδώ, γιατί το πως ερμηνεύει η καθεμία την αγριάδα διαφέρει τόσο πολύ, που ενώ η 'Χ' γκόμενα θέλει να την κοπανάς με ένα μαδέρι στο κεφάλι την ώρα της συνουσίας,  η 'Ψ' έτσι και απλά της σφίξεις λίγο παραπάνω το κωλομέρι, θα αρχίσει να τσιρίζει, θα φωνάζει βοήθεια, θα σε κοπανήσει νομίζοντας οτι βρίσκεται σε αυτοάμυνα και θα σου κάνει και μήνυση για σεξουαλική κακοποίηση. Θέλει λοιπόν ιδιαίτερα προσεκτικές και στρατηγικές κινήσεις το θέμα. Πάντα ξεκινάμε με μικρά, ανεπαίσθητα, σχεδόν ανύπαρκτα χαστουκάκια στον πισινό. Όσο το ταίρι μας δεν δίνει σημασία ή φαίνεται να το απολαμβάνει, τότε ολοένα και περισσότερο -αλλά σταδικά πάντα- αυξάνουμε την δύναμη της φαπούλας. Όταν αντιμετωπίσουμε το πρώτο δισταγμό, την πρώτη μικρή κραυγή, τότε πρεπει να αναλογιστούμε αν πρόκειται για πραγματικό παράπονο, ή θεατρινισμούς. Στατιστικά πάντα, η πρώτη κραυγή ανήκει στην κατηγορία "βαράτε με και ας κλαίω" και μπορείς να προχωρήσεις δυο σκάλες ακόμα στην ένταση της μάπας, πριν αρχίσουν να σου χτυπάνε μπάτσοι το κουδούνι. Τώρα, αν το threshold της γκόμενας στον πόνο είναι μεγάλο, πάμε σε άλλες τεχνικές που περιλαμβάνουν σφίξιμο του λαιμού (σαν πνίξιμο), τράβηγμα μαλλιών κλπ κλπ. Σε προχωρημένες καταστάσεις μπορείς να τα κανεις όλα αυτά μαζί, οπότε το σεξ μετατρέπεται σε ξύλο και τελικά δεν θα ξέρεις αν θες πιο πολύ να τη γαμήσεις ή να την κλωτσήσεις την γκόμενα. Για αυτό και συνιστώ πάντα μέτρο.

Είναι οκ να γλείφω εκεί που έχει πάντα σκιά;
Πρόσφατα ο Gabriel (ναι ο γνωστός) μου είπε οτι συζήταγε με εναν "φίλο" του, για το αν είναι οκ να γλείφουνε κωλοτρυπίδες. Δεν ξέρω αν εννοούσε ο ένας του άλλου ή κάτι διαφορετικό, και δεν ειμαι εδώ για να κρίνω κανέναν  (γκουχ-γκουχπούστης-γκουχ), αλλά επειδή το έχω ακούσει σαν απορία ξανά, θα ρίξω φως σε αυτό το "σκοτεινό" ανθρώπινο σημείο. Όλοι ξέρουμε οτι ο κώλος είναι η αποχέτευση του ανθρωπίνου σώματος και ως εκ τούτου, λύματα (ή αλλιώς κουράδες) περνάνε αρκετά συχνά απο εκεί. Το γεγονός αυτό, αποτελεί απο μόνο του μια πολύ καλή δικαιολογία για να μη βάλεις την γλώσσα σου εκεί. Μπορεί τελικά όμως, αν θελήσεις να παραβιάσεις αυτήν την είσοδο, να πρέπει να την προετοιμάσεις και παρόλο που υπάρχει και η βαζελίνη, τα φυσικά λιπαντικά είναι πάντα καλύτερα. Μιλώντας πάντα για σχέση άντρα-γυναίκα (αφήνω την άλλη περίπτωση να μας την εξηγήσει ο Gabriel με το φίλο του) θα έλεγα οτι, αν ο άντρας πάνω στην μανία του να μπει απο την πίσω πόρτα, ρίξει και κανα-δυο γλωσσίδια προς κώλο μεριά, δεν είναι τόσο κακό σαν ιδέα και νομίζω οτι μπορεί να ερεθίσει αρκετά και την κοπέλα. Βασική προυπόθεση η τελευταία να έχει κάνει μόλις μπάνιο και να έχει ρίξει και δυο-τρια φσιτ απο detol στην εν λόγω περιοχή για απολύμανση. Αν ακολουθηθουν πιστά οι παραπάνω οδηγίες νομίζω οτί μπορούμε να μιλάμε για ασφαλή πλέον απόλαυση οπότε ναι, γλείψτε ελεύθερα!


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Ο φίλος μου προσπαθεί να με πείσει να κάνουμε παρτούζα, αλλά εμένα η μαμά μου με έμαθε να κάνω "έρωτα" με έναν άνδρα τη φορά.... Τι να κάνω;
Αν και κάθε φορά που ακούω τη λέξη "έρωτα" αντί για σεξ, μου έρχεται στο μυαλό ο Ριτζ απο την τόλμη και γοητεία και μου έρχεται να ξεράσω, θα συμφωνήσω οτι "έρωτα" (μπλουαφθθχχ μπλιααουρφφ) κάνεις μόνο με έναν, αλλά "σεξ" μπορείς να κάνεις και με πολλούς αμα λάχει. Η αλήθεια είναι ότι κάθε  σοβαρός άντρας που γνωρίζω, θα πούλαγε τις γιαγιάδες και τους παππούδες του ακόμα, για την ευκαιρία να συμμετέχει σε μια καλά οργανωμένη παρτούζα. Η παρτούζα είναι γενικά ένα απο τα πιο πρόστυχα όνειρα όλων των αντρών και όποιος το αρνείται δεν πείθει κανέναν. Οπότε σίγουρα αν δεχτείς να κάνεις το χατήρι του, θα το εκτιμήσει δεόντος. Απο την άλλη είναι δύσκολο πλέον να σε βλέπει σαν το αγνό, αθώο κοριτσάκι του αν έκανες σταυροδρόμια λίγες μέρες πριν. Εξαρτάται λοιπόν τι θέλεις απο αυτόν τον τύπο, τι γουστάρεις να κάνεις, τι γουστάρει αυτός κλπ κλπ. Όπως έχω πει και παλιότερα, η παρτούζα είναι αγάπη καλό μου, είναι αγάπη όμως χίπικη, φιλική και φλου και δεν περιέχει μέσα έρωτες και συναισθήματα βαθειά. 

Ο φίλος μου θεωρεί οτι η τρίχα ειναι αντριλίκι.. πως να του το φέρω οτι ειναι σαν αρκούδα;
Είναι απλό. Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στο κρεββάτι, άστον να πάει πρώτος να γδυθεί και να ξαπλώσει, εσύ θα φορέσεις μια αποκριάτικη στολή αρκούδας, και λίγο πριν μπεις και εσύ στο δωμάτιο θα πετάξεις ένα μεγάλο φρέσκο σολoμό στο κρεββάτι και θα ορμήξεις απο πάνω του μουγκρίζοντας και θα αρχίσεις να δαγκώνεις τον ωμό σολομό, γνέφοντας του ταυτόχρονα να συμμετέχει στο τσιμπούσι. Ε, αν δεν αντιληφθεί το υποννοούμενο ίσως είναι όντως αρκούδα. Πάντως θα ήθελα να συμπληρώσω οτι εσείς οι γυναίκες ορισμένες φορές το παρακάνετε με τον ορισμό της αρκούδας. Ίσως έχετε συνηθίσει πλέον την ιδέα του τελείως άτριχου άντρα και όταν δείτε κάποιον με δυο τρίχες στο στήθος νομίζετε ότι έσκασε μπροστά σας o Bigfoot! Για χαλαρώστε λίγο ρε κορίτσια. Χαλαρώστε και αποφασίστε επιτέλους! Ξέρετε πόσες έρχονται κατα καιρούς και μου λένε: "ίιιιιουυυ γνώρισα αυτόν και έχει τρεις τρίχες στην πλάτη και είναι αηδία! ίιιιιουυυυ", ενώ ταυτόχρονά οι άλλες μισές: "ίιιιιιουυυυ, σιχαίνομαι τους άντρες που τα ξυρίζουν όλα και έχουν λείο δέρμα σαν γυναίκας, ίιιουυυυ". Αντί να κάνετε σαν χαλασμένα ασθενοφόρα και να μου ζαλίζετε εμένα τον φαλλό (για να μη πω τίποτα άλλο) με διλλήματα περι τριχών, απλά αποφασίστε τι θέλετε και διαλέξτε. Πάντως να ξέρετε. Αν δεν είναι ο άντρας σαν τη γούνα που βάζω το χειμώνα πάνω στο καναπέ για ζεστασιά, τότε δεν υπάρχει λόγος για ξυρίσματα. Θα το αναλύσω αυτό στην ακριβώς απο κάτω ερώτηση.

Ο φίλος μου βάζει πιο πολλές κρέμες απο μένα καθημερινά, να ανησυχώ μήπως είναι  πισωγιομίδης;
Όχι, δεν νομίζω οτι χρειάζεται να ανησυχείς για κάτι τέτοιο. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, υπάρχουν άντρες που, για παράδειγμα, ξυρίζονται μέχρι και στις μασχάλες και ο λόγος τους είναι καθαρά καλλυντικός. Ως γνωστόν, στην εποχή μας έχει εξαπλωθεί σημαντικά το πρότυπο του "metrosexual" άντρα. Του άντρα που προσέχει αρκετά την εμφάνισή του σε βαθμό ίδιο, αν όχι περισσότερο και απο γκόμενα. Τώρα, σημαίνει άραγε, οτι όποιος προσέχει την εμφάνισή του, είναι α πουστεριόρι γκέιλορντ; Ξαναλέω, όχι. Μπορεί στα δικά μου μάτια να είναι λίγο φλώρος, λίγο θύμα της μόδας και των περιστάσεων. Μπορεί η αυτοπεποίθηση του και η αυτοεκτίμησή του να μην είναι αρκετά ανεπτυγμένες και να ψάχνει υποκατάστατα στα ράφια της Estee Lauder, της clinique και της (Φ)L'oreal. Μπορεί να μην είναι και ο μέγιστος βαρβατίλας, οκ. Αλλά Κωλόμπο δεν τον λες. Τώρα, αν αρχίζουν να εξαφανίζονται κραγιόν και σου ζητήσει να ανταλλάξετε και εσώρουχα, εκεί έχεις πρόβλημα.

Ο φίλος μου θέλει να με πάρει απο κώλο αλλά εγώ πονάω, τι να κάνω;
Υπομονή. Υπομονή και σάλιο κορίτσια. Όπως λέει και ο κατα καιρούς σοφός λαός: "Με σάλιο και υπομονή, και ο κώλος γίνεται μουνί...". Καταλαβαίνω τι τραβάτε, όμως όλα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα  προσαρμογής. Θα μου πεις, "γιατί πρέπει να προσαρμοστώ στην ιδέα (και πολύ παραπάνω στην πράξη) κάποιου να μου παραβιάζει τον μονάκριβό μου πισινό; Πόσο μάλλον όταν πονάω τόσο πολύ;" Εύλογη ερώτηση, αλλά η απάντηση εξαρτάται απο το πόσο αγαπάς τον φίλο σου. Αν δεν είναι και ο εκλεκτός σου, τότε αγνόησε τον και ας αποδεχτεί αυτό που έχει. Αν θες να τον ευχαριστήσεις όμως που και που (οχι συνέχεια κιόλας) κάνε του τη χάρη. Ο κώλος είναι μια ιδέα. Δεν είναι τόσο η σωματική αίσθηση που προκαλεί ευχαρίστηση, όσο η ψυχολογική και ως εκ τούτου, δεν είναι κάτι που χρειάζεται να κάνεις συνέχεια. Δες το σαν ανταμοιβή που σε ανέχεται τις μέρες του μήνα που σε πιάνουν τα "ορμονικά" σου, γιατί και εκείνος πονάει τότε, αλλά υπομένει. Και στην τελική χαλάρωσε λίγο και προσπάθησε να το απολαύσεις. Που ξέρεις, μπορεί και να σ'αρέσει τελικά, γιατί και εσύ άλλωστε έχεις νευρικές απολήξεις εκεί.


Υπάρχουν πολλές ακόμα ερωτήσεις που έχω απαντήσει κατά καιρούς, απλά επέλεξα να συμπεριλάβω εδώ τις πιο δημοφιλείς για να βοηθήσω όσο περισσότερο κόσμο μπορώ. Αν έχετε κάποια απορία, ερώτηση ή και προβληματισμό ακόμα, που να αφορά στην σεξουαλική σας ζωή, μη διστάσετε να τον γράψετε στα σχόλια και αφού γελάσουμε όλοι θα σας βρω εγώ την βέλτιστη λύση.

Εις το επανιδείν
The Sex Guru